Courgette-dille frittata uit de oven

Hm… hoe moet dit heten? Officieel is dit geen frittata, want daar hoort geen bloem in. Misschien is het toch gewoon een soort ovenpannenkoek? Het is in ieder geval een licht lente-gerecht, dat in de oven wordt gebakken, maar het kan net zo goed in een koekenpan worden gemaakt. De combinatie van courgette en dille is een bekende en absoluut de moeite waard. Laat de dille dus niet weg! Die dille koop ik overigens in een grote bos bij de Turkse winkel (en voor de helft van de prijs van het tuiltje van 3 takjes bij de AH) en het restant hak ik fijn. Daarna vies ik het in een bakje of diepvrieszak in. Het valt niet meer goed te gebruiken als garnering, omdat het natuurlijk slap wordt, maar om later weer eens in een gerecht te verwerken zoals hier, werkt het nog prima.

Courgette-dille frittata uit de oven

recept voor 2 a 3 personen - het was voor ons als familie iets te weinig, maar met een salade ernaast kan het wel.

1 grote ui, fijn gesnipperd. Een paar lente-uitjes in ringetjes kan ook

1 el olijfolie om te bakken

optioneel: 125 gr spekreepjes

6 grote eieren (L) of 7 middelgrote eieren (M)

175 gr zelfrijzend bakmeel

700 gr (=2 grote) courgette, geraspt

125 gr pittige, geraspte (oude) kaas

4 el verse dille, gehakt

Verwarm de oven op 200 graden conventioneel (of 180 graden hetelucht). Vet 1 grote of twee kleinere ovenschalen in met wat olie. Het is de bedoeling dat de frittata straks ongeveer 3 cm hoog is, dus dat is even een kwestie van inschatten.

Fruit de uisnippers in de olie. Voeg daar eventueel na een paar minuten de spekreepjes aan toe en bak alles enigszins bruin. Als je lente-ui gebruikt, hoef je dat niet te fruiten.

Bestrooi de courgette met 1 tl zout, laat dit even staan in een vergiet en knijp er daarna goed het vocht uit.

Kluts de eieren. Voeg de bloem toe en meng het tot er geen klontjes in zitten. Voeg dan ook de courgette, ui (en spek), kaas en dille toe. Giet het mengsel in de ovenschalen en bak het 30 minuten of tot het mooi gaar is.

Amandelchermoula met gegrilde groente

Chermoula is een multifunctionele Noord-Afrikaanse saus, welke wordt gebruikt voor marinades voor vlees, vis of groente. Maar je kunt het ook door gekookte rijst of couscous roeren, of zoals hier, als saus serveren bij gegrilde groente.

Het recept voor chermoula staat eigenlijk niet vast. Er is zelfs niet echt een basisrecept. Je zou wel kunnen zeggen dat knoflook, specerijen als komijn, groene kruiden, en olijfolie standaard zijn, maar daarna zijn de mogelijkheden eindeloos. Er kan verse gember in, dille, tijm, citroen, uien, of geroosterde rode chilipepers. Als het eindresultaat maar een aromatische pasta met veel smaak is, welke de rest van het gerecht als een magisch tapijtje optilt. In Tunesië maken ze bijvoorbeeld een chermoula van gebakken ui en rozijnen, kaneel, kruidnagel, rozenblaadjes en peper, welke wordt geserveerd bij vis. Ik vond een voorbeeld daarvan in het Frans via deze link. 

Amandelchermoula met gegrilde groente

Voor de chermoula:

50 gr amandelen (blank of met vlies kan allebei)

2 tenen knoflook

1 bosje koriander (een bakje van 20 gram, zoals je bij de supermarkt koopt is goed, de steeltjes gebruik je ook)

2 tl zoete paprikapoeder

2 tl komijnpoeder

snuf chilivlokken

2 el olijfolie

zout
een kneep citroensap

80 – 100 ml water

Ik gebruikte de extra kleine kom van mijn keukenmachine, maar wie die niet heeft, komt ook wel uit met een vijzel. Het is namelijk maar een kleine hoeveelheid. Vermaal de amandelen met de knoflook en hak daarna de koriander erdoor. De steeltjes kan je daarbij ook gebruiken. Roer de specerijen erdoor en maak de saus losser met olie, citroensap en zoveel water als nodig is om een saus te maken met de dikte van mayonaise. Breng op smaak met zout.

Erbij grilde ik plakken groente in de grillpan en ik bestrooide het met munt en koriander.

Serveren op kamertemperatuur.

Spicy pilaf met kikkererwten, rozijnen en spinazie

Kijk nou toch wat ik nu weer heb opgedoken uit de spelonken van mijn bak met bewaarde recepten (ik ben nog steeds, in een eeuwigdurend proces, aan het opruimen). Dit maakte ik vroeger vaak met een hetere Madras curry pasta, in een ander decennium en een andere omgeving. Ik woonde vroeger op mezelf in een erg bedrijvig straatje met een bonte verzameling aan buren. Zo was er de lieve, maar schizofrene overbuurman die bij voorkeur poedelnaakt midden in de straat een sigaretje stond te roken. Ook in de sneeuw, en ook die keer dat Meneer voor het eerst bij me op de koffie zou komen. Ik zie nog steeds levendig voor me hoe die avond de koplampen van Meneer's auto de straat indraaiden en hij daar de buurman met niets anders dan zijn sigaret aantrof. Naast de naakte buurman woonde een Tunesiër die samenleefde met zijn zus (inmiddels betwijfel ik dat het zijn zus was), kippen slachtte in nachtdienst, en die dolgraag couscous voor me wilde maken. Ook kon hij mijn gezondheid lezen in een schaal dampend heet water, want daar woonde een geest in. Naast me woonde een gezin waarvan de jongste puberzoon een warme belangstelling had voor vuurwapens en andere vervelende dingen, waardoor de politie minimaal om de dag in ons straatje op bezoek kwam. En daarnaast weer woonde een morsige, kettingrokende buuf die mij op straat graag luidkeels vertelde over de sterilisatie van haar veel oudere man, maar waarvan ze aan het proberen waren om dat weer terug te draaien, gezien haar kinderwens. Nou ja, en uit die tijd stamt dit recept dus… U begrijpt wel dat ik er warme herinneringen aan heb (nee hoor). Het werd tijd om het eens aan de kinderen voor te schotelen.

Ik gebruikte een halve verpakking (70 gram) Fairtrade Thaise gele curry (vries de rest gewoon in), omdat ik mij herinnerde dat die erg mild is, maar een rode Madras currypasta past ook erg goed. Ga uit van ongeveer 2 eetlepels, afhankelijk van de sterkte ervan.

Nb. de genoemde hoeveelheid vocht werkt bij basmati rijst. Andere soorten rijst kunnen mogelijk meer of minder vocht opnemen.

Spicy pilaf met kikkererwten en spinazie

recept voor 2 grote + 2 a 3 kleine mensen

bron: Good Food magazine januari 2004

vegetarisch, veganistisch

1 el olie

2 tenen knoflook

2 el currypasta naar keuze (zie boven)

300 gr basmatirijst

540 ml groentebouillon

1 blik kikkererwten met een uitlekgewicht van 240 gr

handvol rozijnen

200 – 250 gr spinazie (bladspinazie uit de diepvries is prima, maar dan wel ontdooid)

handvol cashewnoten (niet op de foto – de smurfjes hier eten het toch niet)

Verhit de olie in een pan (waar je een deksel bij hebt) en fruit de knoflook en currypasta gedurende 1 minuut, maar kijk uit dat de knoflook niet verbrand. Doe de rijst erbij, samen met de bouillon, kikkererwten en rozijnen. Roer het door elkaar, en voeg naar smaak wat zout en peper toe. Doe het deksel erop en breng het aan de kook. Laat het op redelijk laag vuur pruttelen tot het vocht is opgenomen (ruim tien minuten).

Knijp het vocht uit de diepvries spinazie, voeg toe en warm het weer goed door. Voeg nog wat water toe als je denkt dat dat nodig is. Serveer de rijst eventueel met cashewnoten.

Indiase aardappels uit Gujarat (met sesam en geraspte kokos)

Wie regelmatig Indiaas kookt, herkent het wel. Je hebt helemaal niets aan die kleine specerijenpotjes van de supermarkt. Wij kopen ook alle gangbare specerijen gewoon in grote verpakkingen bij de toko. Vooral komijn en koriander! Een recept als dit laat goed zien waarom. Er gaat zo'n aanzienlijke hoeveelheid specerijen in, dat zelfs ik twijfelde, maar de aardappels kunnen het goed hebben en het misstaat nergens. De sesam en kokos gaan er na het bakken op en maken het helemaal af.

Ik laat in het midden of je een vaste of licht kruimige aardappel moet gebruiken. Persoonlijk heb ik liever een iets kruimige aardappel, omdat die rulle kanten krijgt en de specerijen en olie beter opneemt. Maar je schudt of schept ze sneller kapot. Een vaste aardappel blijft mooi, maar er blijft minder goed iets aan hangen. Overigens gaat men in India uit van vaste aardappels.

Wij aten hier gekookte spruitjes bij en dat was voldoende voor een wat lichtere maaltijd. Maar voor iets meer vulling zou een zacht gebakken ei er goed bij passen. Trouwens ook mayonaise, Indiase chutney en piccalilly…!

Voor dit recept heb je verse (of ingevroren) curryblaadjes nodig, maar die zijn moeilijk te vinden. Ik verving ze met limoenblaadjes uit de vriezer en dat beviel erg goed en ze zijn eigenlijk onmisbaar. Het loont beslist om ze in de vriezer van de toko te zoeken. Ik heb een flinke zak in de vriezer liggen, maar je haalt de blaadjes er gewoon los uit. Gedroogde blaadjes zou ik niet gebruiken. Overigens hebben curryblaadjes niets te maken met kerrie. Er wordt wel aangeraden om het te vervangen met limoenblad + een laurierblad.

Indiase aardappels uit Gujarat

Bron: He Needs Food 

1200 gr vaste of iets kruimige aardappels (zie boven), geschild

2 tl gemalen koriander

2 tl gemalen komijn

2 tl gemalen kurkuma

1 tl chillivlokjes (of minder of meer naar smaak)

zout

3 flinke el olie of nog liever ghee

2 tl (zwarte) mosterdzaadjes

2 tl komijnzaadjes

1 tl gemalen fenegriek (of stamp wat fenegriekzaad fijn)

eventueel 2 tl gedroogd fenegriekblad (nog nooit gezien hier)

4 takjes curryblaadjes, alleen de blaadjes (zie opmerking boven)

2 el kokosrasp

2 tot 4 el sesamzaadjes

een ruime hand vers korianderblad, grof gehakt

Verhit de oven voor op 210 graden (190 graden hetelucht). Zet er vanaf het begin een metalen braadslede in, zodat deze goed opwarmt. Bij gebrek daaraan bakt u ze maar op de metalen bakplaat met bakpapier eronder.

Snijd de geschilde aardappels in stukjes van 2 happen groot. Breng een pan met gezouten water aan de kook, voeg de aardappel toe, breng weer aan de kook, en laat het tien minuten koken. De stukjes zouden dan nagenoeg gaar moeten zijn.

Meng de gemalen koriander, komijn, kurkuma, chili en zout in een kommetje en strooi dat gelijkmatig over de aardappels uit. Schud ze voorzichtig om zodat alle kanten zijn bedekt met specerijen.

Doe de ghee of olie in de hete braadslede, en doe daar de mosterdzaadjes, komijnzaadjes, fenegriekpoeder + fenegriekblad, en de curry- of limoenblaadjes bij, zodat ze kort bakken. Schep daarna de aardappels erbij en schud of schep ze goed om, zodat alles met wat olie/ghee wordt bedekt. Zet terug in de oven en bak het nog eens 20 minuten.

Haal het uit de oven en bestrooi met kokos, sesam en verse koriander. Direct serveren.

Uiencompote voor bij paté

Ik heb het even nagekeken, maar het krantenknipseltje waarin Sylvia Witteman in de Volkskeuken uitlegt hoe je uiencompote maakt, lag al elf jaar in mijn ‘to do’-bak te wachten. Elf jaar! Ik knipte het in 2006 uit en legde het in mijn stapeltje. Daarna lette ik even niet op, en er was zomaar elf jaar voorbij. Bij het knippen moest ik mijn man nog gaan ontmoeten, en bij het maken van de compote was ik drie kinderen verder! Extra punten dus voor een lullig krantenknipseltje dat twee verhuizingen, een verbouwing, en twee zwangerschappen met opruimwoedes weet te overleven.

Het is het waard trouwens hoor. Sylvia roemde de klassieker van een plak paté met brood, zure augurkjes en een uiencompote en ze heeft groot gelijk. Niets meer aan veranderen:

Uiencompote voor bij paté

bron: Volkskrant – Sylvia Witteman - 14 maart 2006

500 gr uien, geschild en in halve ringen

50 gr roomboter

2 el bruine basterdsuiker

2 el rode wijnazijn

100 ml rode port

takje rozemarijn, alleen de naaldjes en gesnipperd

2 (verse) laurierblaadjes

zout en peper

Bak de uien in de boter in een kleine braadpan op middelhoog vuur, onder af en toe omscheppen, tot het goudgeel is. Doe de suiker erbij en schep een paar minuten om. Doe dan ook de azijn, port en kruiden erbij. Leg een deksel op de pan en laat het 30 minuten op het laagste vuur stoven. Haal het deksel er dan af en laat het vocht inkoken tot het stroperig is. Breng op smaak met zout en peper, en laat het afkoelen. Serveren op kamertemperatuur, maar bewaren in de koelkast. Je kunt het nog een paar dagen bewaren en het is lekker bij van alles.

Serveren met goede, liefst grove, paté, knapperig brood of toast en zure augurkjes.

Nb. Er wordt in het recept niet gezegd wat je met die rozemarijn aan moet. Je kunt het takje in zijn geheel in de uien leggen en alleen mee laten trekken, maar ik vind de smaak lekker en snipperde de naaldjes erdoor. Bovendien laten die naaldjes toch los bij het stoven en dan kan het maar beter fijn gesneden zijn.