Jamie’s pasta met courgette

Dit is er eentje van Jamie Oliver, hoewel ik de hoeveelheden van de ingrediënten nogal heb veranderd, en het lijkt erg simpel, maar de pasta is goed op smaak met de sambal, wijn en kaas. En niet te vergeten venkelzaad, die ook erg aanwezig is. Dan moet je dus wel van het anijsachtige smaakje houden; ik had hier nogal wat zeurpieten aan tafel… Toch hoort dat venkelzaad er echt bij, hoor. Ik zou het zeker niet weglaten.

Het had trouwens zomaar uit zijn vijftien minuten-kookboek kunnen komen. Het is een supersnel recept en duurt niet langer dan het koken van je pasta + een beetje.

Jamie’s pasta met courgette

gebaseerd op een recept uit Jamie Oliver’s boek VEG!

vegetarisch recept voor 2 grote en 2 a 3 kleine mensen

4 tenen knoflook, gesnipperd

1 krappe tl venkelzaad (ik gebruik een maatschepje van 5 ml)

1 rode chili, gesnipperd OF een theelepel sambal oelek

1 el olijfolie

2 grote courgettes (600 gr in totaal), grof geraspt

400 gr pasta naar keuze

150 ml witte of rosé wijn

100 gr kaas naar keuze (Parmezaan bv of een vegetarisch alternatief, gewoon Goudse kan ook)

250 ml kookroom (ik heb altijd de light versie van de Lidl)

zout

extra kaas voor erbij

Verhit de olie in een hapjespan en bak de knoflook, chili of sambal en venkelzaad even kort op laag vuur, maar de knoflook mag niet kleuren. Voeg de geraspte courgette toe en bak deze op wat hoger vuur mee gedurende 5 minuten. Kook ondertussen ook de pasta gaar.

Voeg dan de wijn toe aan de courgette en laat het grotendeels verdampen op redelijk hoog vuur. Voeg dan ook de kaas en kookroom toe. Tenslotte ook de pasta toevoegen. Breng dan nog op smaak met zout en je bent klaar.

Pasta met ricotta-pestosaus en sperziebonen

Ik had een gele courgette liggen, en hij lag er ook al veel te lang, dus dit recept is voort gekomen uit die ene wachtende courgette. Qua kleur was hij prachtig, en je zou hem net zo goed kunnen vervangen met een gele paprika, maar een gewone groene courgette mag ook, hoor.

Dankzij de kleur konden de kinderen hem wel erg goed herkennen en dat leverde het nodige commentaar op, maar de parmezaangalettes maakten veel goed. Laat ik daar dan maar even mee beginnen. Je hebt 1 ingrediënt nodig, namelijk…. Parmezaan. Rasp een hoopje parmezaan en verhit een goede anti-aanbakpan. (heb ik al ‘anti-aanbak’ gezegd? En ook geen oude pan; die bakken alsnog aan.) Verdeel nu wat kaas in de pan, alsof het kleine pannenkoekjes moeten worden. Gewoon een laagje erin strooien in de vorm van een koekje. Je hebt niet gek veel nodig. Bak dit aan de ene kant bruin, en draai dan met een vork ofzo om. Ze zijn zacht zolang ze warm zijn, maar als ze afkoelen worden ze knapperig. Je kunt dit prima van tevoren maken.

Pasta met ricotta-pestosaus en sperziebonen

Recept voor 4 personen

1 (gele) courgette, gehalveerd en dan in plakjes

400 gr kerstomaatjes (mag aan de tak, maar los kan ook)

beetje olijfolie

350 gr spaghetti

500 gr sperziebonen, schoongemaakt (diepvries of vers)

250 gr ricotta

150 gr groene pesto

sap van een ½ citroen

zout

parmezaangalettes (zie boven)

De tomaten en courgette worden in de oven geroosterd. Zet deze aan op 200 graden op de heteluchtstand. Verdeel de courgette over een halve bakplaat, op bakpapier. De tomaten komen straks op de andere helft, maar worden pas later op de bakplaat gelegd. Besprenkel beide soorten met een beetje olie en wat zout en houd de tomaten dus even apart.

Breng een grote pan met gezouten water aan de kook. Zowel de bonen als de pasta moeten er straks in passen.

Pas als alles klaar staat, begin je met de courgette – schuif deze in de hete oven en rooster het gedurende 15 minuten. Verse sperziebonen mogen nu ook de pan in. Als je diepvriesboontjes gebruikt kunnen ze gelijk met de pasta het water in.

Na vijf minuten leg je de tomaten bij de courgette (de tomaten worden dus tien minuten lang geroosterd) en doe je de pasta bij de bonen in de pan (ook dus ongeveer 10 minuten – of pas dat aan als je pasta langer of korter nodig heeft).

Ondertussen roer je de ricotta om met de pesto, citroensap en wat zout.

Giet de gare pasta af, vang een kopje water uit de pan op en roer de ricotta door de pasta en sperziebonen. Verdun het iets met het kookwater.

Haal de groente uit de oven. Schep de courgette door de pasta. De tomaten blijven mooier als je ze er op tafel bij serveert. Ook op tafel pas de galettes op het bord erbij geven.

Griekse ovenschotel met feta en zuurkoolpannenkoekjes met pecorino

Betty’s is een vegetarisch/veganistisch restaurant in Amsterdam (in de Rijnstraat) en daar at ik laatst een Grieks groentestoofje dat erg lekker was. Nu had de website Vegatopia heel toevallig bijna tegelijkertijd een soortgelijk recept gepost en dat heb ik hieronder dus iets aangepast genoteerd. In het restaurant verscheen het gerecht met allerlei andere kleine gerechten, zoals een soort risotto van basmatirijst met radicchio, een Indiase ‘saag’ waarvan ik de restanten nog net niet van het bord heb gelikt, en een hummus van tuinbonen en munt. Maar wij aten het thuis met zuurkoolpannenkoekjes met pecorino waarvoor ik het recept hieronder ook uitschreef. Maar gewoon met brood of een aardappelpuree zal het erg lekker zijn. Misschien zelfs een aligot? Dat is een Franse aardappelpuree met boter en kaas, maar dan zoveel kaas dat de puree draden trekt als je het eet. Overigens is de groentestoof de volgende dag ook lekker (of juist lekkerder?)

Voor de groentestoof gebruik je een grote ovenschaal! We hebben het namelijk over ruim 2,5 kilo groente + zo’n 700 gram aardappels, waarvan de groente weliswaar behoorlijk slinkt, maar toch…

Snijd de groente in dobbelsteentjes. Niet te grof, want dat ziet er lomp uit, en niet te klein omdat het dan te ‘frommelig’ wordt.

Griekse ovenschotel met feta

recept voor 4 personen

bron: Vegatopia, via Hedwig's Recepten

Voor de groenten:

2 aubergines, in dobbelsteentjes

1 courgette, in dobbelsteentjes

2 rode puntpaprika’s, in reepjes

1 grote wortel, in dikke plakjes en dan gehalveerd

250 gr snacktomaatjes

ongeveer 700 gr geschilde, vastkokende aardappels, in dobbelsteentjes

4 el olijfolie

zout

200 gr feta

Voor de tomatensaus:

2 uien, gesnipperd

2 tenen knoflook, gesnipperd

250 gr gezeefde tomaten (passata - 1/2 pak)

150 ml zoete witte wijn (of gebruik een gewone witte wijn en voeg een lepel suiker toe…)

1 takje munt (niet te veel)

1 takje rozemarijn, de naaldjes fijngehakt (1 el)

1 tl gedroogde tijm

2 (verse) laurierblaadjes

Verwarm de oven voor op 200 graden hetelucht (of 225 graden conventioneel, maar je hebt twee bakplaten nodig, dus je moet met hetelucht werken of achter elkaar bakken?)

Verdeel de groente over twee met bakpapier beklede bakplaten. Ach, nog liever drie om alles de ruimte te geven, maar ja… die heb ik ook niet. Verdeel de aardappels en groente erover, waarbij je de aardappels hun eigen hoekje geeft (je moet ze er straks apart afhalen). De rest kan je mengen. En de platen zijn dus goed gevuld. Verdeel er de olijfolie over en bestrooi met wat zout.

Rooster de groenten in de oven gedurende 35 minuten; ze zijn dan iets geslonken en een beetje bruin. Omscheppen zal niet echt nodig zijn…

Maak intussen de tomatensaus. Fruit de ui en knoflook op laag vuur in wat olijfolie gedurende zeker tien minuten zonder dat het bruin wordt. Doe er dan de gezeefde tomaten en wijn bij, samen met 175 ml water, en breng aan de kook. Doe de kruiden erbij en laat twintig minuten, zonder deksel, op een laag pitje pruttelen. Pak de laurier en de munt eruit en gooi deze weg.

Voeg saus en groente samen in de ovenschaal en schep door. Leg de aardappels erbovenop. Verkruimel de feta er in stukjes overheen. Zet de ovenschaal in de oven gedurende 30 minuten tot alles lekker pruttelt en wat bruiner is geworden.

Ondertussen maakte ik dus zuurkoolpannenkoekjes met pecorino:

2 eieren (M of L)

150 ml koud water

125 gr zelfrijzend bakmeel

zwarte peper naar smaak (zout hoeft niet echt naast de kaas en zuurkool)

500 gr zuurkool

100 gr geraspte pecorino (een pittige schapenkaas, desnoods te vervangen met Parmezaan, hoewel Pecorino een andere, erg intense smaak heeft)

olie of boter om te bakken

Maak een beslag van de eieren, water en meel. Voeg de zuurkool, kaas en peper toe tot een wat stevig en goed gevuld beslag.

Verhit boter of olie in een koekenpan en bak hier niet te dikke, kleine pannenkoekjes in. Desnoods warm houden in de oven of zet een bord op een pan met wat kokend water, en bewaar daarop de pannenkoekjes.

Courgette-pannenkoekjes met rookamandelen en een eitje

De kinderen hadden een fles bbq-saus in de koelkast gevonden, dus die negeerden mijn yoghurtsausje, maar afgezien daarvan hebben ze er goed van gegeten. Toen ze rapportcijfers gingen geven, kwam het zelfs uit op een 8. Nou, dat lijkt me lang niet gek… Ondertussen doe ik mezelf een zeer groot plezier met zo’n gebakken ei met een zachte dooier. Dat snijd je natuurlijk stuk op zo’n pannenkoekje, en dan met een rookamandel erbovenop voor de ‘crunch’… Jaaaaa…

Courgette-pannenkoekjes met rookamandelen en een eitje

recept van Eerst Koken voor 3 a 4 personen (ik maakte 28 koekjes)

Voor de koekjes:

2 courgettes, grof geraspt (2 x 400 gr)

1 prei, in heel dunne ringetjes

3 eieren (M of L), geklutst

1 tl zout

250 gr bloem

100 gr oude geraspte kaas

(olijf)olie om te bakken

Voor de saus:

300 gr dikke Griekse yoghurt

handje gehakte, verse bieslook

eventueel 1 a 2 el mayonaise

zout en peper naar smaak

Verder nodig:

handvol rookamandelen

een gebakken ei p.p.

Begin met de koekjes: meng de geraspte courgette en prei in een grote kom.

Meng het zout door het geklutste ei en schep het daarna om met de courgette en prei. Meng er tenslotte de bloem en kaas doorheen. Het wordt een vrij droog, maar iets vochtig mengsel. Je kunt het nu direct bakken en dan krijg je rösti-achtige koekjes. Maar als je het nog een kwartier laat rusten, dan zal de courgette vocht loslaten en als je het dan bakt, krijg je een egaler koekje (met een glad oppervlakte zeg maar). Allebei is prima trouwens…

Bak dus pannenkoekjes in wat olie. Ik maak er 4 stuks in 1 normale koekenpan. Maak ze niet te dik; 1 cm dik is prima. Houd de gebakken koekjes in een oven van 100 graden warm tot alles klaar is.

Ondertussen roer je de saus van de genoemde ingrediënten. Niet te lang roeren, want daar wordt de yoghurt dunner van.

Wanneer de laatste koekjes zijn gebakken, bak je in dezelfde koekenpan nog de eieren gaar.

Daarna serveren met de yoghurtsaus en rookamandelen.

Courgettekoekjes met een spinazie- en blanke rozijnensaus

Altijd mooi, dit soort recepten die groente op een originele manier gebruiken. In deze gebakken koekjes (of het Engelse ‘fritters’ – klinkt toch een stuk mooier) zit al een mooie portie courgette, maar in de yoghurtsaus zit ook nog eens een baaltje spinazie. Zo is het dus niet moeilijk om aan je dagelijkse dosis groenvoer te komen. De kinderen mekkerden wel wat bij de saus, maar knaagden ondertussen wel ook braaf de courgette op, dus eind goed, al goed…

Courgettekoekjes met een spinazie- en blanke rozijnensaus

bron: de Australische Delicious

1200 gr courgette, grof geraspt

1 grote ui, fijn gesnipperd/geraspt

2 tenen knoflook, gesnipperd

200 gr feta, verkruimeld (ik nam 100 gr feta en 100 gr restjes pittige kaas)

3 grote (L) of 4 middelgrote eieren (M)

optioneel: handvol verse peterselie, gehakt

handvol dille, gehakt (beslist niet optioneel! Dit moet er echt in)

160 gr bloem

olijfolie om te bakken

Voor de spinazie- en rozijnensaus:

400 gr verse spinazie, gewassen en gewoon met steeltjes

4 el blanke (gele) rozijnen

2 el olijfolie

4 sjalotten of een ui, fijn gesnipperd

1 tl kurkuma

400 gr dikke (Griekse) yoghurt

1 el citroensap

zout

Bestrooi de geraspte courgette met een theelepel zout en laat dit 20 minuten in een vergiet staan. Knijp er daarna zoveel mogelijk water uit.

Meng de courgette, ui, knoflook, feta, eieren en kruiden in een mengkom. Meng de bloem erdoor. Verhit de olie in een koekenpan en bak koekjes ter grootte van een opgehoopte eetlepel. Houd ze warm in een lauwe oven van 100 graden en bak de rest ook bruin.

En maak ondertussen de saus:

Hak de gewassen spinazie fijn, doe in een grote kom en giet er ruim kokend water op. Laat het 1 minuut staan. Giet het dan af en laat goed uitlekken. Week de rozijnen 15 minuten in warm water. Laat die daarna ook uitlekken. Verhit de olie in een koekenpan en fruit de ui glazig. Voeg de kurkuma en rozijnen toe. Bak nog even kort en breng op smaak met zout. Zet het opzij om iets af te koelen. Meng het daarna met de yoghurt, rozijnen en citroensap. Serveren bij de koekjes.

Courgette-dille frittata uit de oven

Hm… hoe moet dit heten? Officieel is dit geen frittata, want daar hoort geen bloem in. Misschien is het toch gewoon een soort ovenpannenkoek? Het is in ieder geval een licht lente-gerecht, dat in de oven wordt gebakken, maar het kan net zo goed in een koekenpan worden gemaakt. De combinatie van courgette en dille is een bekende en absoluut de moeite waard. Laat de dille dus niet weg! Die dille koop ik overigens in een grote bos bij de Turkse winkel (en voor de helft van de prijs van het tuiltje van 3 takjes bij de AH) en het restant hak ik fijn. Daarna vies ik het in een bakje of diepvrieszak in. Het valt niet meer goed te gebruiken als garnering, omdat het natuurlijk slap wordt, maar om later weer eens in een gerecht te verwerken zoals hier, werkt het nog prima.

Courgette-dille frittata uit de oven

recept voor 2 a 3 personen - het was voor ons als familie iets te weinig, maar met een salade ernaast kan het wel.

1 grote ui, fijn gesnipperd. Een paar lente-uitjes in ringetjes kan ook

1 el olijfolie om te bakken

optioneel: 125 gr spekreepjes

6 grote eieren (L) of 7 middelgrote eieren (M)

175 gr zelfrijzend bakmeel

700 gr (=2 grote) courgette, geraspt

125 gr pittige, geraspte (oude) kaas

4 el verse dille, gehakt

Verwarm de oven op 200 graden conventioneel (of 180 graden hetelucht). Vet 1 grote of twee kleinere ovenschalen in met wat olie. Het is de bedoeling dat de frittata straks ongeveer 3 cm hoog is, dus dat is even een kwestie van inschatten.

Fruit de uisnippers in de olie. Voeg daar eventueel na een paar minuten de spekreepjes aan toe en bak alles enigszins bruin. Als je lente-ui gebruikt, hoef je dat niet te fruiten.

Bestrooi de courgette met 1 tl zout, laat dit even staan in een vergiet en knijp er daarna goed het vocht uit.

Kluts de eieren. Voeg de bloem toe en meng het tot er geen klontjes in zitten. Voeg dan ook de courgette, ui (en spek), kaas en dille toe. Giet het mengsel in de ovenschalen en bak het 30 minuten of tot het mooi gaar is.

Snelle pasta met romige courgette en blauwe kaas

Oh please, kon er alsjeblieft iets bruikbaars staan in het boekje ‘Culinaire Compositities in Macaroni en Spaghetti’?? Alleen al vanwege de titel hoopte ik vurig dat ik erover kon bloggen. Het boekje werd uitgegeven door het Bureau Voorlichting Macaroni en Spaghetti – er zal ooit wel een tijd zijn geweest dat voorlichting nodig was, maar wanneer was dat? Eind jaren 60? Jaren 70, aan de foto’s te zien? Maar helaas, er stond echt niets zinnigs in dit boekje. Hier zouden jullie niet blij van worden. Kijk maar:

 macaroni met lamsgehakt en uitjes in madeirasaus

macaroni met zwezerik en een champignon-druivensaus 

macaroni met kip in rozijnen-wijnsaus

Dan maar een hedendaags pasta-recept. Deze pasta hieronder is snel, makkelijk, en heeft soepele smaken met een beetje pit. Dat lusten de kinderen vast ook wel. En als ze de blauwe kaas toch niet trekken, kan je nog uitwijken naar brie of camembert. Meneer vroeg in ieder geval of dit vaker op tafel kon komen.

Pasta met romige courgette en blauwe kaas

recept voor 3 personen, of 2 grote en 2 a 3 kleine mensen

scheut olijfolie

1 grote courgette (500 gr), grof geraspt

½ tl rode chilivlokjes

2 tenen knoflook, gesnipperd

1 el verse tijmblaadjes of een ruime theelepel gedroogd

125 ml crème fraiche light

60 gr blauwe kaas naar keuze (Dana Blu werkt hier goed)

350 gr pasta

zout en peper

geraspte parmezaan voor het serveren, en eventueel extra blauwe kaas

Breng een pan met gezouten water aan de kook voor de pasta.

Verhit de olie in een hapjespan. Voeg de courgette, chilipeper, knoflook en tijm toe en fruit dit kort. Het zal niet lang nodig hebben en de courgette moet trouwens ook niet te gaar worden. Ondertussen de pasta gaar koken. De pasta en de saus hebben ongeveer even lang nodig.

Voeg de crème fraiche en de kaas toe aan de gare courgette, roer het tot een saus en breng het op smaak met zout en peper. Voeg de pasta toe en serveer met extra blauwe kaas en parmezaan.

Zalm met geroosterde groente en chorizo

Het was weer tijd voor culinaire post. Van Westland Peppers kreeg ik bijvoorbeeld pimientos de padrón toegestuurd. Het zijn groene pepers, maar dan mild als groene paprika. Wel zijn ze iets bitterder en niet zo ‘vlezig’ als gewone paprika; het vel en vruchtvlees is veel dunner dan van paprika’s. Volgens Westland Peppers bakken ze deze pepers in Spanje graag even samen met wat tomaat als snelle hap. En ze zullen het wel weten, want bijna al hun pepers worden geëxporteerd naar Spanje. Dat is direct een probleem voor ons; op de Nederlandse markt vind je ze dus mooi niet! Ik heb er nog naar gevraagd voor jullie, maar men kan ze alleen via hun webshop aanbieden. Overigens is dat ook interessant, want daar verkopen ze allerlei verse (Trinidad Scorpion chocolate? Mooie naam) of gedroogde (chipotle!) pepers, welke je in een normale winkel niet snel zal aantreffen.

Deze groenteschotel stond al in de planning en de pepers pasten er prima in, dus dat ging in één moeite door. Let wel, de groente wordt niet knapperig, dus als je de aardappels wel lekker bruin en krokant gebakken wilt hebben, bereid ze dan apart (bijvoorbeeld met dit onvolprezen recept). Maar ook in dit recept met zalm slurpen de aardappels lekker alle gekruide olie uit de pan op, niet in de laatste plaats door de chorizo, die wordt uitgebakken in de oven.

Zalm met geroosterde groente en chorizo

recept voor 4 personen

royale scheut olijfolie

150 gr chorizo van het stuk, in niet te dunne plakken (1 cm dik)

2 tl (gerookt) paprikapoeder (1 voor de groente en 1 voor de zalm)

2 tl tijm (1 voor de groente en 1 voor de zalm)

1 el balsamico azijn

zout en peper

laurierblad (1 of 2 grote, verse of 3 kleine gedroogde)

700 gr geschilde aardappels (vast of iets kruimig)

1 rode paprika, in grove stukken

2 uien of een paar sjalotten, in parten of de sjalotten heel of gehalveerd

3 teentjes knoflook

1 courgette, in schijfjes van een centimeter dik

wie ze kan vinden: 150 gr pimientos de padrón. Vervang ze eventueel met cherrytomaatjes aan de tak; heel wat anders, maar ook lekker

4 stukken zalm (ongeveer 600 gr)

handje zwarte olijven

Verwarm de oven op 220 graden (200 graden hetelucht).

Snijd de aardappels in blokken van twee happen groot en kook ze bijna gaar in 10 minuten in licht gezouten water.

Neem een grote bakplaat of braadslede en giet daarin een royale scheut olijfolie, Voeg daar de chorizoplakjes, 1 tl (gerookt) paprikapoeder,  1 tl tijm, balsamico, zout, peper en laurierblaadjes aan toe. Roer het door elkaar, voeg de aardappels, paprika, gepelde knoflooktenen en uien toe en zet het in de oven.

Voeg na 10 minuten de courgette en padron pepers (maar nog niet de kerstomaten, als je die gebruikt) toe en schep alles even door.

Smeer de zalmfilets in met wat olie, tijm, paprikapoeder, zout en peper.

Kijk na 10 minuten even hoe ver de groente zijn. Ze moeten nu bijna gaar zijn. Laat het anders nog 5 minuten langer bakken. Leg daarna de zalm en eventueel de tomaatjes (met tak en al – dat ziet er leuk uit) bij of erop. Laat dat nog eens 15 minuten bakken, of als de zalmfilet vrij dun is, dan zijn 10 minuten ook wel genoeg. Dan is het klaar!

Meer groente, minder vlees-bolognese

Ik had mijn koffer nog maar net uitgepakt of Meneer vertrok al weer. Dit keer voor zijn jaarlijkse uitje naar Antarctica. Een paar weken maar...

In zo’n één-ouder-periode schakel ik over op wat ‘pragmatischer koken’. Simpel en gezond en het liefste iets dat klaar gezet kan worden voordat ik de kinderen ophaal van de opvang, zodat je alleen nog een vlam onder de pan moet jagen. De saus hieronder voldoet daaraan, want je kunt hem prima invriezen en opnieuw opwarmen. Het doet allemaal erg denken aan klassieke Hollandse macaroni, maar dan toch veel lekkerder; sappig door de courgette, smaakvol door de salami, en de kinderen waren er als bonus dol op. Bijkomend voordeel is dat het recept beknibbelt op vlees en dat vervangt voor groente. Een flexitarische aanpak die mij erg goed ligt.

Meer groente, minder vlees-bolognese

recept voor 600 gram pasta (een portie invriezen gaat prima)

bron: BBC Good Food

scheut (olijf)olie

2 uien (samen zo’n 200 gr)

300 gr wortel

4 selderijstengels, geschild

1 courgette van zo’n 300 gram

4 tenen knoflook

1 bouillonblokje naar keuze (kip doet het goed)

300 gr rundergehakt

100 gr salami of chorizo, van een stuk, in miniblokjes gesneden

blikje geconcentreerde tomatenpuree (140 gr – dat is 2x zo’n miniblikje)

1 blik tomaatstukjes (400 ml)

zout, peper

1 tl (gerookt) paprikapoeder of eventueel oregano

eventueel scheut rode wijn als het er toch staat...

hand gehakte verse peterselie

200 gr erwten of eventueel veldertjes/jonge kapucijners  (diepvries)

Hak alle groente (ui, wortel, selderij, courgette en knoflook) aan snippers. Wie een keukenmachine heeft is snel klaar.

Stoof de groentesnippers in een scheut olie in een grote braadpan – schenk er een kopje water bij, samen met het bouillonblokje, en breng het aan de kook. Leg er dan een deksel op en laat het op de laagste stand zachtjes stoven in tien minuten.

Ondertussen het gehakt en de salami- of chorizoblokjes in een koekenpan, ook in een scheutje olie, bruin bakken. Laat het niet alleen maar garen, maar bak er ook daadwerkelijk bruine randjes aan. Voeg het daarna (samen met het bakvet, want daar zit veel smaak aan) toe aan de groente.  Voeg daar ook de tomatenpuree, tomaatblokjes, zout, peper en paprikapoeder aan toe. Een scheut rode wijn kan ook geen kwaad. Doe er tenslotte nog een handje gehakte peterselie bij en laat dat rustig nog eens 15 minuten sudderen.

Laat er dan in enkele minuten nog de erwten in doorwarmen (niet te lang!) en serveer met pasta en lekker veel geraspte kaas. Invriezen kan natuurlijk ook zonder die erwten, want die schud je toch vanuit het diepvriespak zo de pan in.

Ratatouille salsa met geitenkaascrème + spinaziecakejes

De vakantie zit erop. En.... het was eerlijk gezegd fijn om een maand niet te bloggen. En verhelderend. Wat hield ik veel tijd over! Want wil je tegenwoordig nog een beetje in the picture komen met je blog, dan moet je niet alleen dagelijks bloggen, maar ook aanwezig zijn op Facebook, Twitter, Instagram, Pinterest, Google Plus, verschillende fora, en nog een paar andere websites met beduidend minder bezoekers... En dat kost tijd, heel erg veel tijd. Een blog gaat vaak 24/7 door. Ik doe dit nu bijna vier jaar, ben 438 blogposts verder en ook al vind ik het heerlijk, ik voel steeds meer dat er ooit een einde aan gaat komen.

Toen ik vier jaar geleden begon leek bloggen bijna dood te zijn. Het was ouderwets en ik had het idee dat ik achter de feiten aanliep. Er waren krap 70 blogs die zich met eten bezig hielden en die werden ook nog niet eens met dezelfde frequentie geüpdate. Het was niet eens moeilijk om daartussen in de top 20 te komen. Maar gek genoeg kwam er twee jaar geleden een tweede blogpiek, sterker nog, bloggen ontplofte! Binnen enkele maanden groeide het aantal bloggers uit tot minimaal 400 Nederlandstalige foodblogs, als het er al geen 500+ zijn op dit moment. En dat zie ik terug in de statistieken; die dalen. Want jullie kunnen niet alles lezen, jullie moeten je tijd ook verdelen, en er zijn een heleboel leuke blogs te vinden… Tegelijkertijd wil ik me helemaal niet bezig houden met die statistieken. Ik wil gewoon schrijven en koken. Wie dat leuk vindt, komt hier langs en anders moet het ook goed zijn. Dat het zo in de praktijk niet altijd werkt, zie ik op mijn slappe momenten waarin ik mij afvraag waarvoor ik het allemaal doe. Tenslotte wil je in ruil voor die 24/7 wel zien dat iemand het ook daadwerkelijk leest. Maar dat idee moet ik opzij zetten. 

Ondertussen heb ik nog een waslijst aan recepten klaar staan, die stuk voor stuk blogwaardig zijn, en toen ik gisteren een fantastische vega taco met halloumi had gemaakt, kon ik het toch niet over mijn hart verkrijgen om dat niet te fotograferen. Dus; voorlopig ga ik nog even door, maar ik kan me voorstellen dat ik het bloggen ooit over een andere boeg ga gooien. Misschien ga ik me meer toeleggen op die blogs die ik zelf het leukste vind. Dat zijn de uitgebreide stukken, mijn ‘projecten’. Chef Mama vs The Real Thing, het Kookboekenmuseum en Kookhulp, maar ook de blogs waarin ik de klassiekers of basisrecepten wat verder uitdiep. Een blog gaat ooit dood, maar nu nog niet. Ik zou echt in een gat vallen als ik nu zou stoppen. :D 

O ja, en heb je al gezien dat je je kunt inschrijven voor de beknopte Eerst Koken nieuwsbrief? Dan blijf je tenminste altijd op de hoogte. Bloglovin (is gratis) werkt trouwens ook erg fijn. Ik krijg elke morgen een mailtje van ze, met daarin links naar alle blog updates waarin ik geïnteresseerd ben. Ik vind het een efficiënte manier om op de hoogte te blijven zonder dat ik er langer dan 5 minuten mee bezig ben. Misschien dat ik al die social media dan ook eens kan laten voor wat het is.

Maar voor nu: 'back to business'. Want ik ben trots. De laatste tijd blijkt steeds meer dat ik geen groente meer hoef te verstoppen voor de kinderen (nu 4 en 5). Braaf eten ze allerlei kale groente, in grote stukken, in plaats van het snipperwerk dat ik eerst hanteerde. Kleine Chef at ook al een salade en vroeg daarna om meer… Hij vond de salsa van hieronder bijvoorbeeld, feitelijk een soort koude ratatouille, helemaal super. J

Hij at hem alleen niet in zo’n glas met room erop, maar met spinaziecakejes, waarvan het recept ook hieronder staat. Eerst maar eens dat glas. Het kan doorgaan als voorgerecht, maar wij aten het uitgebouwd met wat andere hapjes als hoofdgerecht.

Ratatouille salsa met geitenkaascrème

Recept voor 6 personen als voorgerecht (waarbij je zeker salsa zal overhouden)

Voor de salsa:

olijfolie

1 rode paprika

1 aubergine

1 courgette

2 tomaten in blokjes, zonder sap

1 teen knoflook, uit de pers

1 kleine ui, gesnipperd

1 volle el kappertjes

2 el pijnboompitjes (25 gr)

handje basilicum in reepjes

zout en peper

1 el azijn

Snijd de groente in plakken en gril deze in de grillpan of bak ze in een koekenpan. Snijd ze daarna pas in zeer kleine blokjes. Als je het eerder al snijdt, wordt het een prutje bij het bakken. Fruit de gesnipperde ui ook gaar.

Voeg daarna alles samen in een schaal en laat het even op elkaar inwerken. Serveer het op kamertemperatuur.

Voor de geitenkaascrème:

150 gr zachte geitenkaas

200 gr crème fraiche

zout

pureer dit simpelweg samen tot een gladde, dikke saus.

Voor de knoflookcroutons:

enkele sneetjes witbrood

2 tenen knoflook

olie om te bakken

Snijd de knoflook doormidden en wrijf het brood ermee in. Hoe steviger het brood, hoe beter dat natuurlijk gaat. Snijd het brood daarna in kleine blokjes. Dat mag nog best iets kleiner als wat je hier op de foto ziet; dat zal wat soepeler eten.

Bak het brood in een beetje olie in een koekenpan bruin en knapperig. Laat de croutons niet te lang liggen, zodat ze lekker knapperig zijn bij het eten.

Maak nu een glas op met de salsa, room en croutons.

Goed. Dan die spinazietaartjes, met dezelfde salsa. Omdat ze niet zo mooi ogen, mogen ze niet bovenin dit bericht staan, maar dat is wat gemeen, want het zijn eigenlijk erg dankbare taartjes. Het oogt misschien niet als het mooiste wat u dit jaar tot nu toe zag, maar laat je niet bedriegen. De taartjes smaken zacht en smeuig als een omeletje met spinazie en de salsa voegt daar wat brutalere smaken aan toe. De knapperige ham mag erbij voor het kraak-effect. Wie het vegetarisch wil houden, kan er ook goed een dun plakje geroosterd brood, zoals melbatoast, bij leggen. Of wat simpele bruschetta. Of wat plakjes gekookt ei. Puree van cannellinibonen… Tomatensalsa… Groentechips. Nou ja, u ziet, even vrij associeren en je verzint het zelf wel.

Mijn schoonmoeder maakt deze spinazietaartjes wel eens voor logerende kinderen, maar zij gebruikt gehakte diepvriesspinazie. Daarmee maak je geheel groene cakejes, maar ik wilde ze er iets serieuzer uit laten zien en nam verse spinazie waar ik heel even het mes door haalde.

Spinazietaartjes met ratatouille salsa en krokante ham

voor 12 taartjes

Voor de taartjes:

450 gr verse spinazie, gehakt / of een pak van hetzelfde gewicht uit de diepvries. Knijp dat wel even goed uit na het ontdooien

6 eieren (L)

peper en 1 tl zout

2 tl kerriepoeder en 2 tenen knoflook, gesnipperd

1 volle tl mosterd

175 gr geraspte belegen Goudse kaas

en een muffin-bakvorm

Laat de verse spinazie in een grote koekenpan slinken in een beetje olie. Laat desnoods even uitlekken.

Klop de eieren los en meng de rest van de ingrediënten erdoor, Verwerk het direct, want anders kan het beslag dunner worden. Vet een muffinvorm met 12 holtes in en giet het mengsel erin tot net onder de rand. De taartjes souffleren iets en het kan wat overlopen, dus zet ze op een bakplaat.

Bak ze in ongeveer 25 minuten gaar in een voorverwarmde oven van 200 graden (180 graden hetelucht)

Voor de ham; bak 2 plakken rauwe ham per persoon in een drupje olie krokant. Ze mogen weer afkoelen, terwijl je de rest bakt.

En serveer hier dezelfde ratatouillesalsa bij als hierboven staat.

  

Vond je dit bericht leuk? Deel het dan aub op Facebook of Twitter via de knoppen hieronder!

Ratatouille voor Kleine Chef

Kleine Chef is een goede eter, hoor. Zelden zeuren, bijna altijd nog eens opscheppen, want jongens van vier lusten wel wat (hoe ziet dat er uit als hij zestien is??), maar commentaar levert hij nauwelijks. We gaan er maar vanuit dat alles naar tevredenheid wordt gegeten. Totdat hij op een avond echt meerdere keren meldde hoe lekker het eten was. En mama, mama, wist mama al dat het héééél lekker was. Ik keek eens opzij naar Meneer, hij keek op hetzelfde moment naar mij en we wisselden een blik van verstandhouding. Want Kleine Chef sprak niet zijn waardering uit voor pannenkoeken of een pizza met salami, maar voor onvervalste ratatouille. Geen kaas, geen tarwe, maar 100% groente. Gelukkig zaten de meiden er gewoon mee te klooien en lieten zich graag afleiden door de kat van de buren die naar binnen was geglipt en onder de tafel zat te wachten op wat ging vallen. Je zou toch bijna gaan denken dat je eens iets had gekookt wat iedereen lekker vindt.

Ratatouille

bijgerecht voor 2 volwassenen en 2 kinderen

Voor de saus:

een scheut olie

1 flinke ui, grof gesnipperd

3 tenen knoflook, gesnipperd

1 blik tomaatstukjes (400 ml)

handje verse gehakte peterselie

1 laurierblaadje

1 volle tl (gedroogde) tijm

zout en peper

Fruit de ui in wat olie zonder het te laten kleuren. Voeg in de laatste minuut de knoflook toe, laat dit even mee fruiten  en voeg  daarna de tomaatstukjes, peterselie, het laurierblaadje en tijm toe. Laat de saus 10 minuten sudderen. Haal daarna het laurierblaadje eruit en pureer de saus met een staafmixer.

Voor de groente:

2 courgettes (bv groen, maar er bestaat ook wit (eigenlijk heel lichtgroen) of geel – kleur is belangrijk!)

1 slanke aubergine

1 rode puntpaprika

olijfolie

Nb. bij een Turkse supermarkt vind je eerder andere kleuren courgette en lange, slanke aubergines dan bij de gewone supermarkt!

Heb je een mandoline? Mooi; daar kan je nu de dunste plakjes mee schaven. Met een keukenmachine met een plaat met een schaaf gaat het natuurlijk ook, en anders zal je je best moeten doen met een gewoon mes. Maar maak de plakjes zo dun mogelijk. Een millimeter is prima.

Schep de tomatensaus in een grote ovenschaal. Deze moet groter zijn dan je verwacht, zeker als je in een enkele laag wilt werken. Leg hier de plakjes groente, om en om, en dakpansgewijs op. Probeer een beetje goed uit te komen qua hoeveelheid, en desnoods maak je een tweede laag. Sprenkel hier wat olijfolie eroverheen en bak de ratatouille 45 tot 55 minuten in een voorverwarmde oven van 190 graden (hetelucht is ongeveer 20 graden lager).

Pasta met courgette en pistachenoten

Het komt hier met grote regelmaat voor dat Meneer in een ver, koud land geniet van elandensteak en bouillon van rendierhoefjes, maar ook dan redden wij ons hier thuis heel aardig. Het enige lastige is eigenlijk dat ik rond etenstijd ongeveer 10 tot 15 minuten de tijd heb om het eten te maken. Dat is anderhalve Hoelahoep of een aflevering van Pieter Post. Daarna wordt het kleine volk onrustig en begint aan messen te trekken die uitnodigend op de rand van het aanrecht blijken te liggen, of ze trekken het koffiezetapparaat aan zijn stekker van de plank. Kortom, de bereiding moet ‘rapido’. Met een beetje planning zet ik de pan op tafel terwijl de eindtune van Pieter klinkt. Maar voorbereiding is wel het halve werk. Zoals bij deze pasta. Die noten moet je dus wel even van tevoren pellen, want daar ben je in de praktijk een half uur zoet mee. De courgette staat uiteraard ook al in piepkleine blokjes klaar en de pasta staat afgewogen te wachten als ik thuis kom. Maar dan ben je ook wel klaar in de tijd die het kost om de pasta te koken.

Pasta met courgette en pistachenoten

recept voor 2 personen

75 gr pistachenoten, gepeld

1 courgette (250 -300 gr), in piepkleine blokjes

olie om in te bakken

150 ml slagroom

200 gr pasta

De noten moeten vrij fijn worden gehakt, eventueel met behulp van een keukenmachine. De courgette wordt in de olie zacht en een tikje bruin gebakken.

De pasta ondertussen gaar koken en afgieten. Meng er dan courgette, noten en slagroom doorheen. Serveren met geraspte Parmezaanse kaas. Stop de tijd!

Oordeel van het smaakpanel: geen commentaar. Bordjes leeg.

Pasta met parmezaansaus, courgette, entrecote en rucolapesto

Wanneer krijgen kinderen eigenlijk door dat de kip op hun bord dezelfde is als dat kippetje op de boerderij? Aan mij ligt het niet, want ik doe daar niet moeilijk over. Ik leg wel even uit dat het lapje vlees een ‘toktok’ is, en die gehaktbal komt van een ‘boeoeoeoe’… Jawel, dat moet en dat is zeker niet pijnlijk voor hun tere zieltjes. Lachende varkens op het zakje van de slager zijn belachelijk; als je vlees eet, moet je ook erkennen dat het beest geslacht is. En het kon daar vast niet om lachen. Je hoeft niet in tranen boven je bord te hangen, maar een beetje respect voor je eten mag best.

Maar goed, ik wacht het moment dus af dat ze het doorhebben en vraag me af of ze op slag vegetariër zullen worden (geen punt). Op een middag aaiden ze ’s middags namelijk nog de vleeskoeien op het landgoed van Almere en ’s avonds schreeuwden ze alle drie om het laatste stukje entrecote. Tja…

Oh, wat een leuke apps zijn er tegenwoordig voor je telefoon! :) Dit zijn 'getekende' foto's.

De pesto maakte ik zelf van wat restjes noten die nog op het aanrecht lagen, maar een enkele soort kan natuurlijk ook. Het aandeel van de noten is erg groot in deze pesto, zodat het een stevige saus met stukjes wordt.

Pasta met parmezaansaus, courgette, entrecote en rucolapesto

recept voor 300 gram pasta

1 courgette, ongeveer 350 gr

1 teen knoflook, gesnipperd

olijfolie

200 ml crème fraiche

zout en peper

100 gr parmezaan

300 gr pasta

3 ons entrecote, aan 1 stuk

voor de pesto:

70 gr noten (walnoten, amandel of pijnboompitten, of een mengsel hiervan)

1 teen knoflook

40 gr parmezaan, geraspt

30 gr rucola

scheut olijfolie

Voor de pesto worden alle ingrediënten, behalve de olie, in de keukenmachine vermalen. Het hoeft geen gladde saus te worden, je mag er nog best in kunnen herkennen wat erin zit. Voeg daarna zoveel olie toe als nodig is om het tot een smeuïge saus te mengen. Het zal niet zoveel nodig hebben.

Snijd de courgette in kleine blokjes. Verhit wat olie in een koekenpan en bak hierin de courgette en knoflook. Als de courgette gaar is, wordt de crème fraiche en parmezaan toegevoegd en zachtjes verwarmd, totdat de kaas gesmolten is.

Ondertussen de pasta gaar koken.

Laat ook een (grill)pan gloeiend heet worden en doe er wat olie in, of smeer het vlees in met wat olie als je de grillpan gebruikt. Bak het vlees snel en niet te lang. Afhankelijk van de dikte van het vlees heb je aan 1,5 tot 2 minuten per kant genoeg. Haal het vlees daarna uit de pan en snijd het in plakjes. Schep een beetje pesto in de pan en wentel het vlees erin rond, zodat het bedekt raakt met een laagje.

Voeg de courgettesaus toe aan de pasta en serveer met de entrecote. Schep de resterende pesto op het vlees.

Oordeel van het smaakpanel: Er valt hier dus nog veel uit te leggen. Ze vonden het in ieder geval lekker.

Pesto van courgette

Tegenwoordig maak je van alles een pesto. De klassieke combinatie van basilicum, pijnboompitten, knoflook, olie en parmezaan is misschien nog steeds wel heilig, maar ondertussen wordt er van alles bij elkaar gegooid en zolang het maar kaas en noten bevat, is het al snel een pesto. Tapenade en carpaccio lijden aan hetzelfde probleem; de tapenade maak je tegenwoordig net zo goed met stukken paprika en carpaccio wordt gemaakt met gerookte zalm…

Ik vind het allemaal best. Pesto schreeuwt gewoon om variatie: met pecannoten, hazelnoten, amandelen of walnoten heb je al direct een andere smaak. Je kunt variëren met kruiden of groenten, Goudse kaas, parmezaan of pecorino, en olijf-, sesam- of walnotenolie. Het is kinderspel om steeds weer iets nieuws te maken.

Voor een pesto zit er in dit recept vrij veel kaas, maar aan de andere kant gebruik ik weinig olie. Ik vond meer niet nodig voor een doordeweekse pasta, want dit vormt al een mooie saus, maar voeg vooral wat toe als het nog wat smeuïger mag zijn.

Pesto van courgette

Recept voor ongeveer 300 gr pasta

1 courgette van ongeveer 300 gram

60 gr pijnboompitten

Sap en rasp van ½ citroen

Zout en peper

75 gr geraspte grana padano/parmezaan

½ plantje of zo’n 20 blaadjes basilicum

1 teen knoflook

2 el olijfolie of meer naar smaak

Verwarm de oven voor op 175 graden (160 graden hetelucht). Snijd het steeltje van de courgette en snijd hem daarna in de lengte door en leg in de oven. Bak de courgettehelften 30 minuten lang en laat ze dan een beetje afkoelen.

Ondertussen de resterende ingrediënten fijn hakken in de keukenmachine of blender. Snijd de courgette in grove stukken en voeg ze toe aan de rest. Hak dit samen tot een vrij grove pesto. Bij mij was alles nog net herkenbaar, maar als de kinderen daar nog niet intrappen, kan het vast wel wat fijner worden vermalen.

Oordeel van het smaakpanel: de dames zijn nog dankbare eters, maar de altijd kritische Kleine Chef zei verrukt "lekkere pasta!"