Claudia's pompoenjam

Dit recept kreeg ik van mijn Portugese collega Claudia, die het op haar beurt weer van haar moeder heeft. Het is heerlijk in de yoghurt als toetje, maar kan ook worden gegeten bij kaas. Nu zijn de meningen over pompoen hier verdeeld, maar dit lust iedereen wel, hoor.  

Claudia's pompoenjam

500 gr pompoen in blokjes
400 gr suiker
sap van 1 sinaasappel en de schil van een halve sinaasappel (maak brede repen met een dunschiller, zodat je die er weer uit kan halen)
1 tl kaneel (in het origineel wordt er een kaneelstokje gebruikt + ½ tl kaneel)
125 gr grof gehakte walnoten

Doe alles, behalve de walnoten, in een grote pan en breng het aan de kook. Dek af met een deksel en laat dit op het kleinste vuur gedurende 1 uur pruttelen. Roer wel af en toe. Naarmate de puree dikker wordt kan het ook gaan spatten, dus gebruik niet je kleinste pan en houd de deksel erop.

Na een uur haal je het kaneelstokje (als je dat gebruikte) en de sinaasappelschillen eruit en pureer het met een staafmixer. Voeg de gehakte noten toe. Laat het nog eens 25 minuten pruttelen. Je moet nu ook echt wel regelmatig roeren, want anders bakt het aan. Laat het afkoelen. Ik weet niet hoe lang je dit kunt bewaren, maar ik bewaarde het in de koelkast en het was binnen een paar dagen op....

De blanc manger van Holtkamp

Ik merkte dat ik erg gevoelig was voor de marketing van Elke Melk, die melk verkoopt van 1 koe per fles. Dat ik dus wist dat de melk uit die ene fles van een koe kwam die Bleske 34 heette en dat haar melk ‘zoetig’ is, ja, dat appelleerde nogal aan de wens van ‘kleiner leven’, de-globalisering en de groente uit eigen achtertuin halen. We maakten er spontaan een melkproeverij van: we hadden Bleske 34 en Roza 19 staan en daarnaast een pak van de Lidl. En er zit inderdaad smaakverschil in (hoewel de Lidl-melk echt niet slechter smaakte; wel gewoon anders.) Bleske, Roza en hun zusters maken heerlijke melk hoor. Alleen wat prijzig voor mijn grote melkslobberaars (800 ml voor 1,39). Ik zal ook wel niet de doelgroep zijn, want het gaat hier om volle melk. Ik neem aan dat je dat vooral gebruikt als opschuimmelk voor de koffie en dergelijke?

De kinderen mochten niet alles opslobberen; ik besloot er ook nog iets lekkers van te maken. Ik dacht al snel aan een witte melkpudding en op de lijst had ik al jaren een blanc manger staan. Dat is een amandel-melkpudding. Of om preciezer te zijn: de amandelen laat je trekken in warme melk, daarna zeef je het en maak je van de melk een bavarois. Doe daar iets van een zurige fruitsaus bij en je eet je vingers erbij op…

bron foto: Elke Melk

De blanc manger van Holtkamp

Er is op YouTube ook een filmpje van Cees Holtkamp zelf. Dat recept gaat uit van een liter blanc manger voor 8 man en ik besloot om een iets kleinere portie te maken, dat ook uitgaat van 1 beker slagroom. Met het verkleinde recept hieronder maak je nog steeds 6 royale porties.

Nb. De vanillestokjes zijn mij op het moment veel te duur; ik wijk uit naar mijn eigen vanille-extract.

Holtkamp gaat uit van een goede marsepein, waarvan 1 deel amandel is, en 1,5 deel suiker. Maar ik gebruik hele amandelen. Je kunt ook gewoon met amandelmeel starten.

350 ml volle melk
60 gr amandelmeel (eventueel zelf gestampt/gemalen van hele amandelen)
80 gr suiker
250 gr slagroom
een scheutje vanille-extract of een half vanillestokje
7 gr witte gelatine (4 a 5 blaadjes van Dr Oetker - ik heb ze gewogen en kwam uit op 4 blaadjes, maar 1 blaadje zou 1,6 gr moeten wegen, dus dan heb je er toch 5 nodig. Geen grammenweger in huis? Gebruik er dan maar 5)

Doe de melk, het amandelmeel, de suiker en de vanille-extract of het merg uit het vanillestokje in een pan. Roer alles door elkaar en breng aan de kook. Laat het dan een poosje trekken. Vroeger namen ze daar nogal de tijd voor. Ze draaiden hun hand niet om voor een paar uurtjes. Maar zolang kunnen we niet wachten. Laat het in ieder geval 15 minuten staan, met een deksel erop, zonder dat het kookt. Roer wel af en toe.

Laat intussen de gelatineblaadjes 5 minuten weken in koud water. Haal ze dan uit het water en roer ze door de hete melk. Pak er een schone kom bij en giet de melk door een fijne zeef in de kom. Laat deze basis voor de pudding afkoelen. Niet zolang dat het al begint op te stijven, maar je moet wel wachten tot het beslist niet meer warm is. Je kunt het in de koelkast bewaren, maar houdt het in de gaten en roer af en toe om. Het kan wel even duren!

Klop de slagroom stijf (maar niet tot het uiterste) en pak de vorm erbij. Ik koos voor mijn antieke puddingvormpjes, wat als voordeel heeft dat je de pudding niet hoeft te storten. Maar je kunt natuurlijk ook een grote puddingvorm gebruiken. Spoel deze dan om met koud water. Roer met een garde een grote schep slagroom grondig door het puddingmengsel om ze te mengen. Spatel daarna pas de rest van de slagroom er voorzichtig doorheen. Giet of schep de pudding in de vorm en laat het in de koelkast een paar uur opstijven.

Stort de pudding op een schaal (als je voor een grote vorm hebt gekozen) en geef er een fruitsaus bij. Iets van rood fruit is heerlijk. Holtkamp gaat zelf uit van een abrikozensaus.

 

Simpele gebakken kwarktaart met speculoos

Dit is een heel simpel taartje dat je in een oogwenk maakt, als je maar de tijd neemt om het af te laten koelen. Je moet hem echt in de koelkast koud laten worden. Voor de bodem gebruikte ik speculoos; je weet wel, dat koekje dat eruit ziet als speculaas, maar smaakt als bastogne. Ik verwacht overigens dat zowel speculaas als bastogne net zo goed kunnen worden gebruikt. 

De taart is op zichzelf lekker, maar ik deed er ook een schepje jam naast. Wel eentje die niet zo zoet is. Bijvoorbeeld de jam van Bonne Maman Meer Fruit Minder Suiker. Die smaakt meer naar fruit dan naar een mierzoete jam en dat bevalt mij wel.

Simpele gebakken kwarktaart met speculoos

recept voor 8 puntjes

100 gr roomboter

200 gr speculoos koekjes

400 gr volle kwark

100 ml slagroom

125 gr suiker

2 grote eieren (L)

 

een kleine springvorm van 18 cm

Verwarm de oven voor op 180 graden (160 gr hetelucht).

Smelt de boter. Verkruimel de koekjes tot heel fijn; ik doe ze in een stevige diepvrieszak en sla/rol ze met een deegroller tot kruimels. Meng ze dan met de boter. 

Bekleed de springvorm met bakpapier (even natmaken en uitknijpen – dan plooi je het papier heel makkelijk in de vorm). Druk de kruimels erin uit om de bodem te vormen. 

Meng de andere ingrediënten en giet dit op de koekbodem. Laat dit 60 minuten bakken in de oven. Het midden is dan nog wat wiebelig, maar bij het afkoelen stijft dat op. Laat de taart dus ook helemaal afkoelen en serveer koud uit de koelkast. Eventueel dus met wat fruit of een niet zo zoete jam ernaast.

Citroen sorbetijs (voor een ijsmachine)

Afbeelding van Yousz via Pixabay 

Even een heel kort en simpel recept tussendoor. Met een geheim. Namelijk het geheim van poezelzachte citroensorbet. En dat is simpelweg een stijfgeklopt eiwit dat je er aan het einde doorheen mengt. Dat maakt het ijs goed schepbaar, met die zachte structuur van sorbetijs.

Dit is een heel makkelijk recept, maar je hebt wel een ijsmachine nodig. Ik weet niet of het ook werkt als je het mengsel zelf steeds doorschept tijdens het bevriezen.

Citroen sorbetijs (voor een ijsmachine)

450 ml water

250 gr kristalsuiker

optioneel: de schil van een biologische citroen zonder de witte laag

200 ml vers citroensap

1 eiwit van een groot (L) ei

Doe de suiker, het water en eventueel de citroenschil in een pan. Breng het aan de kook en laat het 2 minuten koken. Laat het afkoelen en voeg daarna het citroensap toe. Zet het daarna in de koelkast om verder af te koelen – hoe kouder, hoe beter.

Draai het mengsel tot ijs in een ijsmachine. Terwijl dat draait, klop je een eiwit tot stijve pieken en dat voeg je toe aan het ijs, als het bijna klaar is: spatel het erdoorheen en laat nog even verder draaien. Dan verder invriezen in een bak in de vriezer.

Amandeltaartje met kirsch

Mijn bescheiden suggestie vandaag: zet dit nou eens op je lijstje voor een etentje. Het is namelijk een heel fraai taartje, dat toch simpel is, maar apart genoeg voor een speciaal moment. Denk aan een soort luchtiger variant van amandelspijs. En als je van marsepein houdt, dan lust je dit ook.

De kirsch kan je desnoods vervangen met een andere drank. Je hoeft het er niet speciaal voor te kopen, maar als je dat wel wil: kirsch is ook in kleine flesjes verkrijgbaar.

Ik serveerde dit met citroensorbet, maar je kunt meerdere kanten op. Ik had eigenlijk een mandarijn- of sinaasappelsorbet willen gebruiken, maar ook een sinaasappelkwark of -yoghurt is geschikt. En ach, slagroom,  kersenjam of zelfs zo’n blik kersenvlaaivulling, vers fruit, frambozenpuree, kersen ingemaakt in gekruide wijn (zeker met de kerstdagen), of mascarpone losgeroerd met wat cognac of amaretto zijn allemaal prima opties!

Amandeltaartje met kirsch

gebaseerd op een recept van het magazine Bon Appetit van juni 1999

- voor een klein taartje dat je zeker in 8 tot 12 stukjes kan snijden voor een dessert

- ik gebruikte een kleine springvorm van 18 cm

125 gr suiker

175 gr roomboter, op kamertemperatuur

300 gr kant-en-klaar amandelspijs (bv van Dr Oetker)

4 middelgrote eieren (M)

2 el kirsch of een andere drank (amaretto bv)

een snuf zout

60 gr bloem

1 iets opgehoopte tl bakpoeder

Optioneel: poedersuiker

Ook nodig: een 18 cm springvorm met bakpapier

Verwarm de oven voor op 175 graden conventioneel (desnoods 165 graden hetelucht). Bekleed de springvorm met bakpapier (als je het papier een beetje nat maakt, kan je het daarna verfrommelen en netjes in de vorm vouwen.)

Rasp de amandelspijs op een grove rasp, zodat het straks mooi homogeen wordt verdeeld in het beslag.

Mix de suiker en boter luchtig en romig. Mix de spijs erdoor, de eieren één voor één, de kirsch en het zout. Meng dan de bloem en het bakpoeder erdoor. Schep het beslag in de springvorm.

Bak de taart zo’n 40 tot 45 minuten. Als je er een satéprikker insteekt, moet deze er weer schoon uitkomen. Laat de taart in de vorm afkoelen. De taart souffleert (rijst) behoorlijk en het midden van de taart zal ook wat inzakken bij het afkoelen, maar dat maakt niet uit.

Eventueel na het afkoelen met poedersuiker bestuiven.

Gember gelato

Op vrijdag wordt er door één van de kinderen gekookt en ze mogen dus ook zelf iets uitkiezen. Daar komen soms leuke dingen uit voort. Deze gembergelato bijvoorbeeld werd door een dochter bedacht. De Italiaanse gelato is anders dan ons roomijs. Waar wij ons ijs binden met eierdooiers (zoals bij vla), gebruiken zij maizena. Dat is lichter en geschikter voor zomerse desserts.

Ik gebruik zelf een ijsmachine, maar men beweert dat dit ook zonder ijsmachine lukt; Icecream Nation heeft hier een uitgebreid (Engelstalig) blog over geschreven.

Gember gelato

700 ml volle melk

125 gr ingemaakte gemberbolletjes op siroop, gesnipperd

175 ml gembersiroop uit de pot

1 zakje vanillesuiker of een dopje vanille-extract

4 afgestreken el maizena (25 gr in totaal)

snufje zout

Meng 200 ml van de melk met de maizena en roer goed zodat er geen klontjes inzitten.

Meng de resterende 500 ml melk met de gembersiroop, zout en vanillesuiker of -extract. Breng het aan de kook. Voeg dan het maïzenamengsel toe. Laat dit al roerend enkele minuten zachtjes koken om de maizena gaar te laten worden. Het mengsel zal wat dikker worden, maar niet zo dik als vla - meer een soort dikkige melk. Voeg de gesnipperde gember toe.

Haal het van het fornuis en laat het afkoelen. Koel het daarna in de koelkast zo koud mogelijk voordat je het in een ijsmachine tot ijs draait. 

Citroen op een wolkje

Een tijdje geleden maakte ik een taart van flensjes, gelaagd met lemon curd. Ik merkte in dat blog al op dat er zo’n verschil zat in de kwaliteit van het supermarktaanbod van de lemon curd. Waarschijnlijk heb je de keuze tussen Chivers en Bonne Maman, maar terwijl Bonne Maman precies die ingrediënten gebruikt die ik zelf ook zou gebruiken, doet Chivers er allerlei moeilijke dingen in. Kijk maar:

Chivers ingrediënten:

Suiker, glucose-fructosesiroop, water, palmolie, geconcentreerd citroensap (3,2%), maïsmeel, gedroogd ei, voedingszuur (citroenzuur, azijnzuur), geleermiddel (pectine), zuurteregelaar (natriumcitraten) citroenolie (0,17%), antioxidant (ascorbinezuur), kleurstof (gemengd caroteen)

Bonne Maman ingrediënten:

Suiker, citroensap, hele eieren, boter, tapiocazetmeel

Die keuze lijkt me dus niet moeilijk, he?

Dit keer maakte ik een toetje met een luchtig mengsel van geklopte slagroom met Griekse yoghurt, wat net even een wat frisser resultaat geeft. Ertussen komen koeklaagjes en lemon curd. Het is allemaal erg gemakkelijk te maken.

Citroen op een wolkje

Het recept is genoeg voor 6 porties. Op de foto staan kleinere dessertglaasjes en daar kan je er 8 van vullen, maar het is te lekker om er maar zo weinig van te geven…

Voor de yoghurt-room:

175 ml slagroom

2 tot 4 opgehoopte el poedersuiker

1 tl vanille-extract of 1 zakje vanillesuiker

175 gr Griekse yoghurt (10% vet)

verder nodig:

- 1/2 pot lemon curd (Bonne Maman - pot van 360 gr)

- koekjes naar keuze - het liefste had ik iets van gemberkoekjes gebruikt, maar ik moest uitwijken naar grote spritsen. Daar had ik er 4 stuks van nodig
- het liefst ook een (biologische) citroen voor wat rasp als versiering

Klop de slagroom met de vanillesuiker en gewone suiker stijf tot het pieken vormt. Als je vanille-extract gebruikt zou ik dat pas aan het einde toevoegen. Wat betreft de hoeveelheid suiker: ik nam twee goede eetlepels poedersuiker, wat matig gesuikerd is en dat vond ik lekker, want de lemon curd en de koek zijn ook zoet. Maar ik ben geen zoetekauw. Als u dat wel bent, zou ik er nog wat extra bij doen. Spatel tenslotte de yoghurt er rustig doorheen.

Snijd de koekjes in stukjes.

Doe de room in een stevig diepvries- of ziploczakje, hoewel zelfs een groot boterhamzakje prima werkt, en knip er een hoekje vanaf zodat je het in de glazen kan spuiten. Dat is echt stukken makkelijker dan scheppen met een lepel, wat nooit echt heel netjes lukt. Schep ook de lemon curd in een zakje en knip daar een (kleiner) hoekje af.

Verdeel dan wat koekkruimels over de glazen, spuit er wat lemon curd op (vooral langs de randen, zodat je het mooi ziet zitten) en tenslotte een laagje room. Herhaal dit nog eens met dezelfde drie lagen. Strijk de bovenkant glad en rasp er wat citroenschil boven.

Zet ze nu in ieder geval een uur koud weg, want ze worden dan weer wat steviger. Twee a drie uur bewaren is ook nog prima. De koekjes blijven dan nog goed. Maar het overgebleven toetje dat ik de volgende dag at had een zachtere koekjeslaag. Ook lekker, maar anders en iets compacter.

Amandel-mandarijncake

Nou, dan nu maar iets uit de wachtende receptenstapel uit 2001. Het werd wel eens tijd…  Dit is een simpele cake met een mooi effect. De cake is iets vochtig, smaakvol, en het heeft door de amandelen veel weg van spijs. De yoghurt is er lekker bij, maar de liefhebber pakt er maar de slagroombus bij. Kan ook.

De mandarijnen ernaast worden niet gegaard en eigenlijk alleen maar vers 'gemarineerd' in de siroop, dus ach, als je wilt, zou je ook partjes uit blik kunnen gebruiken. Dat presenteert wel minder mooi natuurlijk en je mist ook de siroop, maar het zou heus ook wel smaken.

Amandel-mandarijncake

6 personen (je houdt cake over)

bron: Good Food magazine december 2001

Voor de cake:

100 gr gedroogde abrikozen, in kleine stukjes gesneden

175 ml mandarijnensap

100 gr zachte roomboter

100 gr suiker

2 eieren (M of L)

50 gr zelfrijzend bakmeel

175 gr amandelmeel

scheutje vanille-extract of een zakje vanillesuiker

2 el amandelschaafsel (die was ik vergeten!)

poedersuiker om te bestrooien (ja hoor, ook vergeten voor de foto)

Voor de mandarijnen:

6 kleine mandarijntjes

100 ml mandarijnensap

175 gr suiker

5 el (75 ml) Cointreau, Grand Marnier of een goedkope triple sec

geklopte slagroom of Griekse yoghurt voor erbij

Verwarm de oven voor op 180 graden (165 graden hetelucht). Vet een kleine springvorm van 18 of 20 cm in met boter.

Doe de gehakte abrikozen in een pannetje met de 175 ml mandarijnensap, breng het aan de kook en laat het 5 minuten zachtjes pruttelen. Laat het daarna wat afkoelen.

Klop de boter luchtig met de suiker, eieren en bakmeel. Schep daarna de (min of meer) afgekoelde abrikozen bij, inclusief het sap, en ook het amandelmeel en vanille-extract. Schep deze massa in de springvorm, verdeel het amandelschaafsel erover, en zet het in de oven. Bak de cake 40 tot 50 minuten of tot het mooi bruin en stevig is. Laat hem in de vorm afkoelen.

Voor de mandarijnen verhit je de suiker in een pan, samen met een scheutje water. Laat de suiker pruttelen tot deze karamel wordt. Laat het amberkleurig kleuren en voeg dan het mandarijnensap toe. Laat de karamel niet te donker worden, want dat smaakt bitter. Kijk ook uit met het mandarijnensap, want dat zal flink borrelen of spatten. De karamel zal eerst samenklonteren, maar als je het verder verwarmt zal het weer smelten. Voeg ook de Cointreau toe en laat het rustig koken tot de siroop geen klontjes meer heeft.

Ondertussen de 6 mandarijntjes pellen en zoveel mogelijk witte velletjes eraf halen. Leg ze daarna in de siroop en haal de pan van het vuur. Probeer de mandarijntjes onder te dompelen, eventueel door er een schoteltje op te leggen, of draai ze af en toe om tot je klaar bent om te serveren. Serveren op kamertemperatuur.

Bestuif de cake met wat poedersuiker en serveer een puntje ervan met een mandarijn en wat siroop, en een klodder slagroom of dikke yoghurt.

Hangop met vanille en zoete dukkah

Het originele recept sprak van labneh, maar dat kennen wij toch beter als hangop. Maar terwijl onze Hollandse hangop vroeger van karnemelk werd gemaakt, maakt men labneh van dikke yoghurt. Als je dat een nachtje laat uitlekken, krijg je een soort roomkaas. Laat je het nog langer uitdruipen, dan wordt de yoghurt zo dik dat je deze tot balletjes kan rollen. In het recept rolde men deze balletjes door de zoete dukkah, maar ik vond het geneuzel en heb alles gewoon samen geserveerd in een kom.

Dukkah, voor wie het zich afvraagt, is een specerijenmengsel met noten. Normaal gesproken is het dus hartig met korianderzaad, maar deze is zoet. En erg lekker bij de romige hangop. Met tropisch fruit erbij is het een simpel, maar toch opvallend toetje.

  

Hangop met vanille en zoete dukkah

Bron: SBS.com.au

Nb. een dag van tevoren beginnen!

Voor de hangop:

1 liter Griekse of Turkse yoghurt

scheutje vanille-extract en eventueel een beetje suiker naar smaak, of gebruik een zakje vanille suiker

Leg een kaasdoek of een theedoek (zonder wasverzachterluchtjes) in een zeef en schep de yoghurt erin. Zet dit op een kom, vouw de doek dicht en laat dit een dag of nacht staan om uit te lekken. Hoe langer, hoe steviger de hangop. Roer er daarna de vanille en suiker door.

Zoete dukkah

40 gr sesamzaad

2 el pistachenootjes, grof gehakt

2 el hazelnoten, grof gehakt

2 el palmsuiker (gula djawa)

1 zakje vanillesuiker

een snuf kaneel

een snufje zout

Rooster de sesam, pistache- en hazelnoten kort in een droge, hete koekenpan. Meng het daarna met de rest in een kommetje.

Verder:

Fruit naar keuze: medjool dadels, citrusfruit in partjes, mango…

Een beetje vloeibare honing

Schep de hangop in een kommetje (niet teveel, het is machtig spul) en strijk het glad. Bestrooi met wat dukkah en serveer met fruit naar keuze en een sliertje honing.

Pure chocoladetaart met kaneel (glutenvrij) – Hemelse Modder 2.0

Hemelse modder? Je weet wel, de bekende chocolademousse? Dat is dit gewoon, maar dan beter, en in taartvorm. Het is een simpel taartje van chocolade, eieren, boter en suiker, en dus zonder bloem, maar opvallend luchtig en door de toevoeging van kaneel en een snuf kruidnagelpoeder ook eh… hartverwarmend. Kan het niet anders zeggen…

Het is wel erg machtig, dus een klein taartje van 18 cm is goed voor wel 8 tot 12 personen!

Pure chocoladetaart met kaneel

275 gr pure chocolade in stukjes

4 grote eieren (L) of 5 middelgrote (M)

230 gr gewone suiker

170 gr roomboter in stukjes

1/2 tl kaneel

snufje kruidnagelpoeder

snufje allspice (maar desnoods te vervangen met nootmuskaat of anders speculaaskruiden)

snufje cayennepeper

snufje zout

verder nodig: 18 cm springvorm en aluminiumfolie om de vorm in te pakken, of een andere dichte vorm

Verwarm de oven voor op 180 graden conventioneel (ik zou liever geen hetelucht gebruiken). Zet hier een braadslede in of een andere grote vorm waar de (spring)vorm in past. Giet kokend water in de grote vorm zodat het water straks tot minstens halverwege de springvorm staat. Je bakt de taart dus au-bain-marie in de oven. Het schijnt dat de taart daarom zo romig en luchtig wordt.

Je zou een dichte vorm kunnen gebruiken en deze bekleden met bakpapier, maar ik gebruikte een springvorm en pakte de onderkant zo goed en zo kwaad als dat gaat in met aluminiumfolie, zodat het water er straks niet in kan lopen.

In een kom klop je de eieren langdurig met 80 gram van de suiker tot het volume drie keer zoveel is geworden en het er wit uitziet.

In een kleine pan verhit je de resterende suiker (150 gram) met 110 ml water tot de suiker is opgelost. Doe de chocoladestukjes en boter in een andere kom en giet de hete suikersiroop erop. Roer tot alles gesmolten is. Als het wat extra hitte nodig heeft, kan je het voorzichtig even in de magnetron zetten, maar niet te lang! Voeg alle specerijen toe.

Terwijl je de eieren mixt, giet je er de gesmolten chocolade in een straaltje bij. Wanneer het gemengd is giet je dit in de bakvorm. Zet de taart in de oven, in het water. Bak hem nu tot de bovenkant een korst heeft. De taart zou redelijk vast aan moeten voelen, hoewel het steviger wordt in de koelkast straks. Ik had hier 50 minuten voor nodig, maar houd je taart gewoon even in de gaten. In een grotere vorm (en dus met een lagere cake) kan het waarschijnlijk minder lang.

Laat de taart daarna afkoelen en koel hem daarna verder in de koelkast. Serveer hem ook vanuit de koelkast.

Knickerbocker Glory - een ijsje met een Nederlands verhaal

Ach, wat was het etymologisch gegraaf weer leuk dit keer. Deze moet ik even met jullie delen, hoor.

Het gaat om het toetje Knickerbocker Glory. Of nou ja, toetje, zeg maar gerust toet, want het gaat om een enorme ijscoupe met slagroom, saus, nootjes, fruit, en een kers bovenop. Het is eigenlijk wat een kind zou maken als je hem alle opties voorschotelde om er een toetje mee te bouwen. Het is teveel en overdreven, maar voor veel Britse kinderen het summum van een dessert. Het is in Engeland dan ook heel bekend, maar ik vond het altijd zo’n rare naam hebben. Tenslotte zijn knickerbockers, of de hedendaagse ‘knickers’, ook ondergoed. Slipjes om precies te zijn. Zat daar weer zo’n ondeugende ‘tongue-in-cheek’ vernoeming achter? Of was het eigenlijk heel onschuldig? 

Maar voor de bron van het woord knickerbocker moet je in Nederland zijn! Tijdens de 17^e eeuw was er een zekere Harmen Jansen van Bommel die van Nederland naar New York verhuisde als een van de eerste kolonisten van de nieuwe plaats. Hij was geboren in Bommel, maar kwam uit Wijhe, en zoals dat wel vaker ging in die tijd, wisselde hij af en toe van naam, zoals dat uitkwam. Soms was hij een ‘van Bommel’ en soms een ‘van Wijhe’. En ergens in die tijd begon de familie ook nog gebruik te maken van de achternaam Kinnebakker en ook Knikkerbakker, naast een aantal verwante spellingen¹. De meningen lopen inmiddels uiteen of de beste man iets had te maken met kinnebakspek of zich juist bezig hield met het bakken van knikkers en daar zullen we wel niet meer achter komen, maar de nieuwe naam neigde steeds meer naar Knikkerbakker en uiteindelijk bleef het dat ook. Overigens voor de duidelijkheid; knikkers werden in die tijd onder meer van klei gemaakt (en gebakken in de oven). Je vindt ze nog wel eens in de grond; kleine, bruine kogeltjes, die vroeger mogelijk gekleurd waren.

Kaart van New York 1660

 17e eeuwse knikkers

Knikkerbakker werd in New York natuurlijk Knickerbocker, ook uitgesproken zonder die eerste ‘k’. De naam kwam pas echt in zwang toen de schrijver Washington Irving in 1809 zijn populaire boek "History of New York" uitbracht. Irving schreef het boek onder het pesudoniem Diedrich Knickerbocker, welke naam hij had ontleend aan zijn vriend Herman Knickerbocker. De naam Knickerbocker werd als snel een (positieve) bijnaam voor New Yorkers en de familie Knickerbocker zelf is er daarna ook niet meer vanaf geweken. Tegenwoordig kom je de bijnaam ook nog steeds tegen. Bijvoorbeeld bij het basketball team de New York Knicks, de Knickerbocker Avenue, en er is een groot en imposant hotel, een dorp en een theater. En wat betreft Irving, die scheef verder aan werken die ook iedereen kent. Van zijn hand kwamen daarna ook ’Rip van Winkle’ en ‘The Legend of Sleepy Hollow’.

Tot de jaren 60 dronk men in New York Knickerbocker Beer

Maar we kennen dus eveneens de knickerbocker als broek (en later de onderbroek). Dezelfde Irving beschreef namelijk nauwkeurig hoe de eerste Hollandse kolonisten waren gekleed, namelijk met een vest, jas en een ruim zittende pofbroek, die net over de knie kwam en op de kuit sloot. In de tijd van Irving droeg men deze broeken ook veel. Jongens droegen ze vaak, om ze te verwisselen voor een plus-four wanneer ze 17 jaar werden. En de broek werd ook veel gebruikt als sportkleding bij golf, wielrennen en klimmen. Maar de naam kreeg het dus naar aanleiding van Irving’s pseudoniem. Weer later verplaatste de naam zich naar de ruime onderbroeken van dames (ook van die pofbroekjes) en tegenwoordig mag zelfs de kleinste string zich een ‘knickers’ noemen. Mooi he?

Maar hoe komen we van het ondergoed dan nu weer bij dat toetje terecht? Het meest waarschijnlijke is dat de Britse restaurantketen J. Lyons and Co. de naam gebruikte in hun ‘corner houses’ – dat waren winkels met delicatessen en bijhorende restaurants op de hoeken van enkele grote straten in Londen. Ze hadden in de jaren 20 een serie ’icecream sundaes’, welke waren vernoemd naar kledingstukken. Zo was er de ‘Plus Four’, de ‘Charlie Chaplin Waistcoat’ en dus ook de ‘Knickerbocker Glory’. Mogelijk was het ook een homage aan New York, het beste van New York, en als dat het woord ‘glory’ niet afdoende verklaart, weet ik wel een andere interpretatie. Elk kind zal bij het zien van zo'n toetje begrijpen wat er glorieus aan is. Want wat wil een kind nog meer van een ijsje?

En dan nog iets als we toch bezig zijn: de Knickerbocker Glory is een typische ‘sundae’ – een ijscoupe met siroop en vruchten. Het woord spreek je uit als ‘Sunday’ en dat is ook precies waar het van afgeleid is, hoewel de precieze bron onduidelijk blijft. In deze Wikipedia link vind je enkele verklaringen, maar een leuke vind ik die van de plaats Evanston in Illinois, waar men een zogenaamde Blue Law uitvaardigde. Blue Laws zijn wetten die bepaalde handelingen op zondag verbieden, zoals werken of het openen van winkels. In 1890 had men in Evanston bepaald dat er op zondag geen frisdranken mochten worden gedronken en laat het in die tijd nou net populair zijn geweest om bolletjes ijs overgoten met frisdrank (‘soda’) te eten. Een uitbater verzon de Sunday Soda en liet daarbij de frisdrank weg, om zo de wet te omzeilen. Er kwam natuurlijk gelazer van om een ijsje te vernoemen naar de rustdag, en zodoende veranderde men de naam in sundae…

Knickerbocker Glory

Dit kan naar eigen inzicht, want geen enkele combinatie is fout, maar dit zijn de klassieke ingredienten van de bodem naar boven gezien:

stukjes fruit naar keuze

bolletjes vanilleijs 

een fruitcoulis zoals een frambozensaus, maar lemoncurd, chocoladesaus, advocaat of karamelsaus kan ook

geleiblokjes ('jelly') - zie recept hieronder

slagroom bovenop

een kers erop en iets van de extra's: oublierolletje, gehakte nootjes, hagelslag, discodip, smarties, koekkruimels, honeycomb, etc

  “New Year’s Day Among the Ancient Knickerbockers” - NYPL Digital Collection; 

En dan nog een verhaal over de sinaasappel ‘jelly’, die niet speciaal genoeg was om het tot een apart blog te schoppen, en bovendien waren de kinderen er bij nader inzien toch niet zo weg van. We waren in september namelijk met de veerboot naar Newcastle gevaren onder de vlag ‘mini-cruise’. Dat betekent dat je op vrijdagmiddag aan boord gaat, op zaterdagochtend leg je aan in Newcastle waar je de dag kunt besteden. Aan het einde van de middag ga je dan weer aan boord en op zondagmorgen ben je terug in IJmuiden. Een kort tripje dus. We sliepen trouwens in een 5-persoonshut, waarbij de kinderen in een stapelbed van 3 hoog sliepen.
Mijn grote tip met mooi weer en kinderen? Negeer de stad zelf en loop vanaf de boot direct naar het Percy Main metrostation en ga naar de kust (station Tynemouth). Het uitgestrekte strand met schelpjes en steentjes is heel fijn en het dorp Tynemouth heeft dat heerlijke belegen sfeertje van strand, zon, zout, kleine winkeltjes, fish&chips en ouderwets Brits snoep. De oude vesting/priorij op de hoek van de rivier is ook erg mooi. Tenslotte lonkte ook het zwembad op loopafstand van de boot, en dan vooral om de 10 glijbanen die buitenom lopen, maar daar zijn we niet binnen geweest.

Enfin, ik wilde het reisje niet alleen graag doen om de kinderen de ervaring van de ferry te geven, maar ook voor het dinerbuffet. Ze vonden het de eerste avond inderdaad wat overdonderend en de jongste kwam bedremmeld terug met een bordje kale spaghetti van het kinderbuffet. Maar langzaam aan zagen ze het licht en zeker op de tweede avond vertrokken ze als een roedel uitgehongerde wolven, met vurig brandende ogen, richting de warme hoek. Ook het dessert-eiland was natuurlijk te mooi voor woorden: er stond een slagroomtaart met appelgroen glazuur voor 100 man, brownies, citroenmousse, koekjes, cheesecake en dus ook een grote, oranje ring van sinaasappelgelei, die rustig meetrilde op de cadans van het vibrerende schip. En in dat restaurant vonden ze die jelly dus helemaal het einde. Thuis hebben we hem nagemaakt, maar dan van vers sap en een suikerstroop waarin we sinaasappelschil hadden laten trekken. Als je een jelly goed wilt maken, dan is dit het wel, denk ik:

Sinaasappel ‘jelly’

recept voor 4 tot 6 personen

bron: Telegraph

nb. Begin een dag van tevoren met de suikerstroop en houd ook rekening met een paar uur waarin de gelei op moet stijven in de koelkast

6 tot 8 sinaasappels (ligt aan de grootte)

125 gr kristalsuiker

1 citroen

9 blaadjes witte gelatine (van Dr. Oetker - pakje van 12 stuks)

en een vorm waar zo’n 700 ml vloeistof in past of kleine individuele bakjes

Haal met een dunschiller de schil van 1 gewassen sinaasappel, zonder de witte laag eronder. Verhit de suiker met 60 ml water tot het gesmolten is en doe de schillen erbij. Haal het van het vuur en laat dit afgedekt staan, het liefste een dag lang.

Pers de sinaasappels uit om 600 ml sap te krijgen. Pers de citroen uit en voeg het sap toe. Zeef de suikersiroop en voeg deze toe aan het sap.

Week de gelatineblaadjes in een kom koud water tot ze slap zijn. Verhit zo’n 75 ml water in een steelpannetje tot kokend, haal van het vuur en los de gelatine erin op (niet laten koken!) Giet het dan bij het sap en meng het goed door. Haal het hele mengsel nu nog eens door een fijne zeef om stukjes sinaasappel en onopgeloste gelei op te vangen en giet het daarna in een vorm. Laat het in de koelkast in een aantal uur opstijven.

Om te gelei te storten kan je de vorm het beste even in warm water houden om de gelei los te maken. Draai het dan met behulp van een bord om.

¹ Andere varianten op de naam staan van 1682 tot 1707 genoteerd als: van Wy(y)e, van Wyekycback(e), Kinnekerbacker, Knickelbacker, Knickerbacker, Kinckerbacker, Nyckbacker, en Kynckbacker.

Bronnen:

• Het boek “Cookies, Coleslaw, and Stoops: The Influence of Dutch on the North American Languages” door Nicoline van der Sijs
• http://www.foodsofengland.co.uk/knickerbockerglory.htm
• https://en.wikipedia.org/wiki/Harmen_Jansen_Knickerbocker

Cake met gecondenseerde kokosmelk

Ben ik wéér mijn eigen blogverjaardag vergeten! Niet dat het heel belangrijk is, maar toch... Twee weken geleden is Eerst Koken dus zeven jaar oud geworden. Ik had al wel een tijdje een taart voor jullie op het oog om het te vieren en wel de simpelste cake ooit! Je kunt een blikje gewone gezoete, gecondenseerde melk gebruiken, wat al pure melknectar is (mag ik dan nu één keer het woord ‘goddelijk’ gebruiken? Ik heb er een hekel aan dat het op sommige websites te pas en te onpas wordt gebruikt voor elk recept, maar aangezien het blog jarig is was, maak ik een uitzondering), maar je vindt tegenwoordig ook gecondenseerde KOKOSmelk in de supermarkt en dat heeft uiteraard een kokossmaak, wat nooit verkeerd is. Let er wel op dat je een gezoete melk gebruikt, want verder gaat er geen suiker meer in.

Dit dus: gezoete en gecondenseerde kokosmelk

En dat heb je deze cake binnen 10 minuten in de oven staan. Het is echt simpel en snel – het werd hier door een van de dochters van (ook) zeven jaar oud gemaakt:

Cake met gecondenseerde kokosmelk

1 blikje gecondenseerde, gezoete kokosmelk of gewone gezoete en gecondenseerde melk (blik van ongeveer 320 gr/ 400 ml)

4 eieren (M)

150 gr zelfrijzend bakmeel

50 gram roomboter, gesmolten (en een beetje extra om de springvorm in te vetten)

snuf zout

eventueel een zakje vanillesuiker

poedersuiker om te bestrooien

verder nodig: een kleine springvorm van 18 cm

Verwarm de oven voor op 175 graden (160 graden hetelucht). Vet de springvorm in met wat boter.

Meng alle ingrediënten tot een beslag en giet dit in de vorm. Bak het gedurende 40 minuten bruin en gaar. Test de cake even door er met een sateprikker in te prikken – als deze er droog uitkomt, is de cake gaar.

Laat afkoelen en bestuif met poedersuiker. Serveren met vers fruit, een schepje jam naar keuze, of een fruitsaus.

Vanille-ijs, rozijnen in sherry en kruidige sinaasappelkoekjes

Een toetje naar mijn hart: chic genoeg voor een etentje, maar tegelijkertijd simpel en helemaal van tevoren voor te bereiden. Eigenlijk gaat het vooral om de bereiding van de koekjes, want het ijs komt uit de winkel en de rozijnen hoeven alleen geweekt te worden. De koekjes zijn lekker kruidig met een duidelijke smaak van sinaasappel.

Vanille-ijs, rozijnen in sherry en kruidige sinaasappelkoekjes

bron: een licht aangepast recept van Bill Granger, uit een oude Delicious

recept voor 4 personen

nb. Ik gebruik grote theelepels van 5 ml

voor de rozijnen:

170 gr rozijnen

125 ml medium sherry

voor de koekjes:

225 gr zelfrijzend bakmeel

2 tl gemberpoeder

½ tl gemalen kardemom

125 gr roomboter, op kamertemperatuur

150 gr bruine basterdsuiker

1,5 tl zoete sherry, zoals Pedro Ximénez (ik gebruikte Cointreau)

fijn geraspte schil van ½ sinaasappel

kristalsuiker om te bestrooien

verder nodig:

vanille-ijs voor 4 personen

Doe de rozijnen bij de sherry en laat ze enkele uren tot een dag afgedekt weken.

Voor de koekjes roer je de boter en suiker romig. Voeg de sherry (of iets dergelijks) en sinaasappelschil toe, en meng er daarna de rest van de ingrediënten doorheen. Kneed het tot een soepel koekjesdeeg. Rol dit in twee porties uit tot een lap van 0,5 cm dik en snijd of steek er koekjes uit. Leg deze op een bakplaat, welke is bekleed met bakpapier. Bestrooi de koekjes met wat kristalsuiker.

Verwarm de oven voor op 180 graden (170 graden hetelucht) en bak de koekjes in ongeveer 12 minuten gaar. Laat ze dan eerst helemaal afkoelen. Je kunt ze nog een aantal dagen bewaren wanneer je ze luchtdicht verpakt.

Serveer het ijs met een schep rozijnen en een paar koekjes erbij.

Over hopjesvla, koffiesnoepjes en melk van Jersey koeien

Andere koe, andere melk, zeggen ze bij Holland Jersey. En ze stuurden me een pak melk om te proeven. 100% Jersey melk van Jersey koeien. Van de marketing ben ik alvast onder de indruk, want het is best knap om een niche in het melkvak te vinden. De zwarte pakken vallen in ieder geval op en marketing technisch zit het wel snor met die bruine koeien. En dan snort Holland Jersey ook nog over “het nieuwe speciaalbiertje in de zuivel”. Jaja… Maar wat is het dan en heb je er ook nog wat aan?

Het meest in het oog lopende kenmerk is dat de weidemelk het A2-eiwit bevat, terwijl onze gewone melk blijkbaar van het A1-type is. En om een lang verhaal kort te maken, de gewone A1 resulteert in een oxidant, “waarvan vermoed wordt dat het een negatieve invloed heeft op onder andere de spijsvertering”. En A2 melk heeft dat effect dus niet. De website vermeldt ook dat een direct verband tussen het oxidant en problemen met de spijsvertering nooit is aangetoond. Juist. Dat zet dan vooralsnog geen zoden aan de dijk. Dus wat hebben we er op dit moment dan wel concreet aan?

Nou, die volle melk bevat 6% vet en dat is lekker. Punt uit. Met 2 euro per liter (te koop in pakken van 0,75 liter trouwens) moet je wel wat over hebben voor je hippe imago. Toen ik de volle smaak proefde wist ik wel meteen dat ik er vla van moest maken. Hopjesvla.

Rare naam eigenlijk, 'hopjesvla'. Het is natuurlijk genoemd naar het bekende koffiesnoepje, maar toen heb ik ook nog even uitgezocht waarom het ouderwetse hopje, de bruine ulevel¹ met koffiesmaak, nou toch een ‘hopje’ heet. Ik citeer het werk ‘Een baron in koffie’ van de Haagse historicus Rolf van der Krogt (1992) en Ewoud Sanders uit zijn ‘Eponiemenwoordenboek’ (1993 - via de link als pdf te lezen):

“Het hopje is genoemd naar baron Hendrik Hop (1723-1808), diplomaat voor de Hollandse overheid in Brussel, maar regelmatig in Den Haag verblijvend. In opdracht van baron Hop en exclusief voor hem, produceerde suikerbakker Theodorus van Haaren uit Den Haag van 1792 tot Hops dood snoepjes met koffiesmaak. Koffie was toen nog maar pas in Europa geïntroduceerd, geprezen om zijn medicinale werking en zeer duur. Na 1808 kon iedereen de snoepjes kopen onder de naam Bonbons van Baron Hop, in de volksmond verkort tot hopjes en vanaf ca. 1880 ook onder de naam Haagsche Hopjes verkocht.”

En Sanders zegt: "Het moet volgens Van der Krogt in 1792 zijn geweest dat Hop aan Van Haaren vroeg of hij een bonbon kon maken met een koffiesmaak. Koffie was toen nog maar net in Europa geïntroduceerd. Het was peperduur en net als nicotine werd het aangeprezen vanwege zijn medicinale werking. Uit doktersrekeningen blijkt dat Hop aan jicht leed en het is goed mogelijk dat zijn voorliefde voor koffie een medische oorzaak had.
Voor Van Haaren leverde het verzoek van Hop geen probleem op. Hij zette eerst koffie zoals de baron het dronk, met veel suiker en melk, liet het extract indikken en sneed er vierkante pillen van. In zijn receptenboek schreef de suikerbakker dat de ‘Swarte Oostervogtbrokken’, zoals hij ze noemde, moesten worden bereid van ‘ 5 ons suiker, een achtste maatje room, 10 lood koffie en 2 lood boter. Behandelen als ulevellen, iets kleiner en dikker gesneden.’
Baron Hop stierf op 29 april 1808 in Den Haag. Tot aan zijn dood maakte de bakkerij de koffie-ulevellen alleen voor hem. Daarna kon iedereen ze kopen. De snoepjes heetten eerst ‘Bonbons van Baron Hop’ en vanaf ongeveer 1880 Haagse hopjes. Van Haaren & Nieuwerkerk hadden rijk kunnen worden met de buitengewoon populaire hopjes, maar omdat juridische bescherming niet mogelijk was, kwam er al snel een groot aantal concurrenten op de markt. Omstreeks 1910 waren er in binnen- en buitenland zelfs zo’n tweehonderd verschillende hopjesfabrikanten!"

Hopjesvla

recept van Eerst Koken

100 ml sterke koffie

1 a 2 tl oploskoffie

400 ml volle melk

1 groot ei (L)

90 gr suiker

20 gr maïzena (een hoog opgehoopte eetlepel)

snuf zout

eventueel een scheutje vanille-extract of vanillesuiker

Doe de suiker met een klein scheutje water in een pannetje en breng dit op matig hoog vuur aan de kook. Brand de suiker, zonder te roeren, tot een amberkleurige karamel. Niet te ver laten kleuren, want dan wordt het bitter! Doe er dan dus onmiddellijk, maar voorzichtig, 300 ml melk bij en roer goed. Het lijkt eerst nergens op, maar blijf roeren, verhit de melk, en de suiker zal in de melk smelten. Voeg de koffie daarna ook toe.

Ondertussen heb je het bewaarde beetje melk (100 ml) in een grote kom gedaan. Doe het ei er ook bij en klop het los. Voeg ook het zout en de maïzena toe en klop het glad.

Giet de hete melk nu in een zeer klein straaltje bij het eimengsel, terwijl je met een garde erin klopt. Niet teveel melk in een keer en ook blijven kloppen, anders zit je met roerei. Als de helft van de melk in de kom zit, kan je alles teruggieten in de pan. Laat dit op vrij laag vuur, al roerend, binden. Laat het absoluut niet koken! Als je een kookthermometer hebt, is een temperatuur van zo’n 70 tot 75 graden mooi. Het ei zal hierbij binden, maar je loopt niet het gevaar dat de massa gaat koken, waarbij het ei in stukjes zal stollen. Mocht dat toch gebeuren, dan kan je aan het einde nog proberen om de vla door een zeef te gieten om de stukjes eruit te vissen.

Voeg aan het einde de oploskoffie en eventueel het vanille-extract toe.

Is de vla nog te dun? Giet er wat meer met melk aangelengde maïzena bij en verwarm de vla tot het bindt. Is het te dik? Verdun het met wat melk. Laat het tenslotte afkoelen terwijl je af en toe roert. Als het niet te heet meer is, kan je de vla het beste afdekken met huishoudfolie, direct op de vla, omdat je er anders een vel op krijgt.

¹ nog een voetnootje. Het ouderwetse woord 'ulevel' vond ik altijd al raar, dus die pakte ik direct even mee: het komt van het Italiaanse ulivello, wat 'olijfje' betekent. Men suikerde vroeger verse olijven en gebruikte ze als medicinaal hoestsnoepje. Later werd het verbasterde woord ook gebruikt voor andere in papiertjes verpakte snoepjes.

Witte chocolademousse met karamelsaus en karamel-popcorn

Ontiegelijk, onbetamelijk en verschrikkelijk lekker. Dit zou je elke dag willen eten, maar dat zou een slecht plan zijn. Het is namelijk wat eh… voedzaam. O ja, voedzaam is nou echt het juiste woord hier. :) Je maakt ze met een laagje karamelsaus op de bodem van een glaasje, daarop komt een witte chocolademousse (van 2 ingrediënten), en je topt het af met wat karamel-popcorn. Laat ik zeggen dat ook de kinderen zeer, zeer tevreden waren met deze afwisseling van hun reguliere afsluiting van yoghurt.

Ik maakte 6 glaasjes, maar het dessert is veel te machtig voor die hoeveelheid. Maak er liever 8 toetjes van, of zelfs 12 kleine mini-glaasjes. Ik heb de saus al verdubbeld met het oog op meerdere glaasjes en je houdt waarschijnlijk wat over, maar de saus houd je nog prima een aantal dagen goed in de koelkast en is lekker genoeg om zo op te lepelen. Staat je dat, om onbegrijpelijke redenen, toch tegen, eet het dan op met wat vla of bij vanille-ijs. Of doop er koekjes in. Of slagroom. Of iets anders fouts dat u vast zelf ook wel kunt bedenken.

Variatie nodig? Ik dubde nog over vanillekwark in plaats van chocolademousse, en in plaats van de karamelsaus zou je misschien lemoncurd kunnen gebruiken? Bij Dille&Kamille zag ik een “gember curd”. Vast ook niet vies bij witte chocolade…

Witte chocolademousse met karamelsaus en karamel-popcorn

Vegetarisch, zonder gelatine en zonder rauw ei

recept voor 8 tot 12 mini-glaasjes

bron: Eerst Koken

Begin met de saus:

250 gr suiker

250 ml slagroom

snuf zout

optioneel: een scheutje vanille-extract of een in de lengte doorgesneden vanillestokje

Doe de suiker en het zout in een kleine pan, samen met een scheutje water, en verhit het. Na een paar minuten kleurt het bruin. Wanneer het amberbruin is (niet te donker laten worden! Dat smaakt erg bitter!) giet je de slagroom er bij. Dat zal erg bruisen, maar klop de room er met een garde doorheen. Dat lijkt eerst nog nergens op, maar blijf roeren en de saus wordt vanzelf glad. Voeg nu het vanille-extract of het vanillestokje toe en laat het dan nog 3 minuten zachtjes koken. Haal dan van het vuur en laat het afkoelen. Het is erg vloeibaar als het warm is, maar wordt stroperig dik wanneer het koud is. Als je een vanillstokje gebruikte, schraap het merg er dan uit en voeg dat, samen met met stokje, toe aan de saus. Laat het stokje erin liggen tot je het gaat gebruiken. 

Nodig voor de mousse:

200 gr witte chocolade

275 ml slagroom

Verder nodig:

kant-en-klare karamel-popcorn (AH bv – die heeft een normale variant en ook een chique met gezouten karamel )

Smelt de chocolade voorzichtig au-bain-marie en zet het daarna apart om iets af te laten koelen (5 a 10 minuten). Als je het niet voldoende laat afkoelen zal de chocolade korrelig opstijven in de slagroom!

Klop de slagroom redelijk stijf, met staande golfjes in de room van het kloppen. Stijver hoeft niet. Spatel de gesmolten chocolade in beetjes bij de slagroom. Liever niet erdoor mixen. Ik heb het idee dat het daar ook minder glad van wordt.

Giet een beetje saus in een glaasje (je gebruikt mogelijk niet alles, afhankelijk van het aantal porties) en schep er wat mousse op. Laat dit nog zeker twee uur in de koelkast opstijven. Serveer ze met wat popcorn erop.