Gevulde eieren met mayonaise en furikake

Wij hebben Aromat en de Japanners hebben furikake, en hoewel ik Aromat sinds mijn jeugd al niet meer heb gegeten (tot mijn verbazing bestaat het nog steeds!), is furikake een populair product in Huize Eerst Koken. Ik schreef al eens eerder over furikake op een tosti, maar ook op een ei heb je veel aan de extra umamismaak en in Japan strooien ze het over hun rijst. De echte furikake is een mengseltje van bonito vlokken (gedroogde vis), wasabi, zeewier (nori), sesamzaad, suiker, zout en een aantal smaakversterkers, maar ik had nu een potje van het merk Lima (je koopt het bij natuurvoedingswinkels) en dat is vegetarisch. In dit geval zitten er verschillende soorten zeewier in en sesamzaad. Meer niet. Je kunt het dus ook op je vegan kom rijst gebruiken.

Gevulde eieren met mayonaise en furikake

voor 14 stuks

• 7 eieren

• 1 tl zoute sojasaus (a la Kikkoman) of ketjap manis (de laatste vind ik lekkerder; het zoet past goed bij de dooiers)

• zo’n 4 el mayonaise (ik had zelf een mayonaise zonder suiker, nl de Belze Majoneis van Van Ton, maar het Japanse merk Kewpie zou ook kunnen, of anders gewone mayo)

• 2 lenteuitjes, in heel smalle ringetjes

• beetje furikake

Kook de eieren in 10 minuten gaar, laat ze schrikken in koud water en pel ze wanneer ze afgekoeld zijn.

Snijd de eieren in de lengte doormidden. Haal voorzichtig de dooiers eruit en doe deze in een kom. Voeg 1 goede eetlepel mayonaise toe; je moet een stevig, maar soepel mengsel krijgen.

Vul de eierhelften met het mengsel. Dat gaat het mooiste met een spuitzakje, maar je kunt het ook in een stevig diepvrieszakje doen en daarvan een puntje afknippen.

Garneer de eieren verder met een dotje mayonaise, de lente-uitjes en wat furikake.

Pecannoten met kerrie

We zijn net terug van vakantie, dus hierbij eerst even een klein receptje van pecannoten met kerrie die ik mee had genomen op reis. En ze waren echt fantastisch! Deze noten hebben geen toegevoegde suiker en zijn dus vooral zoutig. Erg lekker bij de borrel.

Pecannoten met kerrie

200 gr pecannoten

1 el roomboter (15 gr)

een krappe theelepel kerriepoeder

1/2 tl zout

Verwarm de oven voor op 160 graden (of 150 graden hetelucht).

Smelt de boter met de kerrie en zout in een steelpan. Laat het zout oplossen, haal dan van het vuur en schep de noten erdoor. Spreid de noten uit op een bakplaat met bakpapier en bak ze gedurende 15 minuten. Ze worden bij het afkoelen weer knapperig.

Misschien ook interessant zijn deze oude blogs:

Cashewnoten met sojasaus

Gezoete noten met specerijen (met kerrie, komijn en kruidnagel) 

Pittige noten met rozemarijn (met chili en rozemarijn)

Ubuntu’s amandelen met lavendel

Cashewnoten met sojasaus

Ik maakte deze cashewnoten ooit als onderdeel van een hoofdmaaltijd, maar om heel eerlijk te zijn waren de noten de ster van het hele gerecht. Cashewnoten staan erom bekend dat ze vocht opslurpen. De veganistische wereld maakt daar bijvoorbeeld ook dankbaar gebruik van; als je de noten in water legt, kan je ze na een aantal uur vermalen tot een romige saus. Maar goed, in dit geval week je ze in sojasaus. Wanneer je ze daarna roostert, veranderen ze in zoutige cashews met extra smaak. Die eet je natuurlijk als snack, maar in de foto hieronder zie je ze dus ook als krokante afleiding bij gebakken aardappelkoekjes met sesam.

Sojasaus-cashewnoten

Schep 200 gram ongebrande en ongezouten cashewnoten om met 2 el (30 ml) Kikkoman sojasaus. Dek het af en laat dit minimaal 6 uur staan, waarbij je het af en toe omschept. Hierna zal de sojasaus moeten zijn opgenomen door de noten.

Verhit de oven voor op 150 graden (of 140 graden hetelucht) en spreid de noten uit op een bakplaat, bekleed met bakpapier, en bak ze gedurende 25 tot 30 minuten. Schep het af en toe om. Na het bakken zijn ze nog iets zacht, maar ze worden vanzelf weer knapperig bij het afkoelen.

Brie met aardbei en munt-amandelsuiker

Voor een borrel maakte ik een heel zomers bordje van aardbei met brie en een munt-amandelsuiker. Daarbij kwamen wat kant-en-klare zaken, want gemak dient de mens. Op de foto ziet u verder nog blokjes kaas waarin Leffe bier zit verwerkt (Pavé à La Leffe), ieniemienie tomaatjes die heel zoet waren en zo groot als een 20 cent muntje, de inmiddels bekende Heks’nkaas, en erg lekkere kaascrackers van Roka. 

Brie met aardbei en munt-amandelsuiker

Bron: Castello cheese

                           

een bakje aardbeien, in plakjes

150 gr brie, camembert of soortgelijke kaas, in hapklare stukjes

Voor de muntsuiker:

een ruime hand verse munt

50 gr amandelen

4 el suiker

eventueel voor de versiering nog wat hele amandelen en kleine muntblaadjes

Voor de suiker vermaal je de amandelen met de munt en suiker. Ik gebruikte een keukenmachine, maar met een fatsoenlijke staafmixer lukt het vast ook en wie geen apparaten heeft gebruikt een vijzel. Eventueel voeg je de munt toe terwijl je maalt, zodat je goed kunt bepalen hoeveel munt voldoende is. Als je teveel toevoegt wordt het mengsel te vochtig en het hoort nog wat korrelig te zijn.

Serveer de brie en aardbei samen op een bord en lepel er dotjes muntsuiker over. Verdeel er eventueel nog wat kleine blaadjes munt en hele amandelen over.

***

Roka Cheese Crispies Gouda en Cheddar & Onion

Verkrijgbaar bij Jumbo, Deen, Boni, Hoogvliet, Albert Heijn voor €1,75

Pavé à La Leffe - Blond en bruin

Verkrijgbaar bij Albert Heijn, Plus, Emte, Jan Linders, Boon Markt, Deka Markt, Boons Markt, Hoogvliet en Deen voor €3,99

Heks’nkaas - €2,99

Tommies tomaatjes

Verkrijgbaar bij Jumbo Supermarkten voor €1,59

Geitenkaas met sesamcrackers en kruidige kersen op wijn

Dit leek mij nou een erg charmant voorgerecht voor Pasen, of een hapje bij de borrel. Je maakt zelf de sesamcrackers, welke worden geserveerd met iets kruidige kersen op rode wijn, en zachte geitenkaas. Leg alles op een grote schaal zodat iedereen er zelf wat van kan pakken, en schenk er een witte wijn bij. Een pluspunt is natuurlijk dat alles van tevoren kan worden klaar gezet. Als je nou enorm tegen die crackers op ziet, zou je lekkere hartige crackers kunnen kopen, maar ze zijn uiteindelijk rap gemaakt en deze crackers, die voor de helft van sesam zijn gemaakt, koop je nergens, hoor. Deze zijn ontzettend 'homemade'.

Geitenkaas met sesamcrackers en kruidige kersen op wijn

Voorgerecht of borrelhapje

recept voor 4 personen

Voor de sesamcrackers:

60 gr maismeel (ik gebruik voorgekookt maismeel van het merk Pan – zie foto)

70 gr sesamzaad

100 ml koud water

3 el zonnebloemolie

1 ruime snuf (grof) zout

Meng het maismeel met het sesamzaad en water. Meng goed door elkaar en zet dit een uur afgedekt weg.

Verhit de oven tot zeer heet; 250 graden (230 graden hetelucht).

Meng het deeg met de olie tot een soepel (maar breekbaar) deegje. Rol het daarna op bakpapier uit tot crackerdikte. Ik maakte een lap van iets groter dan een a4-tje. Maismeel bevat geen gluten, dus het deeg breekt en scheurt snel. Als je voorzichtig rolt en de scheuren weer dichtdrukt, zou je wel een mooie plak moeten kunnen uitrollen. Zet dit in de oven en bak het 10 minuten lang. Zet de oven heel even open om de grootste hitte eruit te laten, maar sluit hem dan weer op een kier (of met een pollepel ertussen), en laat de cracker in de oven staan tot deze is afgekoeld. Houd wel even in de gaten of de cracker niet te ver doorbakt! Het is nu in ieder geval wel een stuk steviger en kan in stukken worden gebroken. Verpak de stukken tot je ze verder gebruikt.

Voor de kersen:

500 gr ontpitte kersen (in het seizoen is vers natuurlijk lekker, maar diepvries is nu ook uitstekend)

200 ml soepele rode wijn

50 ml rode wijnazijn

2 el suiker

10 zwarte peperkorrels

1 laurierblad

1 steranijs (Meneer gruwelt van anijssmaakjes en ik verving het met een snuf venkelzaad. Dat vindt hij ook niet lekker, maar het was niet veel en levert toch een wat kruidiger smaakje)

Doe alle ingrediënten, behalve de kersen, in een pan en breng dit aan de kook. Doe de kersen erbij en laat het 5 minuten doorpruttelen. Laat het daarna afkoelen. Bewaar de kersen in de wijn tot je het serveert. Serveer ze op kamertemperatuur.

En tenslotte serveer je alles met zachte geitenkaas of bijvoorbeeld een geitencamembert. Ik serveerde alles op een grote schaal, waarvan men zichzelf kon bedienen.

Walnootpesto voor op toastjes

Voor een onverwachte borrel stampten we deze pesto in de vijzel bij elkaar met wat er in de voorraadkast stond en samen met een tomatentapenade verdween het als sneeuw voor de zon. Het is beslist snel en weer eens wat anders.

Walnootpesto voor op toastjes

Bron: geen idee meer (een Libelle of Margriet)

125 gr walnoten

1 kleine, rode chilipeper zonder zaadjes of wat sambal oelek

1 teen knoflook

1 el gembersiroop

een klein takje verse rozemarijn (1 tl gehakt)

2 el balsamicoazijn of granaatappelmelasse

enkele eetlepels olijfolie om het smeuig te maken

zout

Vermaal de walnoten met de peper en knoflook in een vijzel of keukenmachine tot een grof mengsel, maar niet helemaal glad gepureerd tot een pasta. Voeg de resterende ingredienten toe en pas de smaak aan waar nodig. Ik gebruikte graaatappelmelasse, wat zoetzuur is, maar in ieder geval zoeter dan balsamico. Een beetje honing is ook een optie om het op smaak te brengen.

Fromage Fort

bron foto: Saveur

Het recept in het kort? Nou, je vermaalt al je restjes kaas, samen met wat witte wijn, roomkaas en een teen knoflook. En dan heb je dus Boursin v2.0. Het is erg simpel en erg lekker.

Je hebt zo'n 225 gram kaas nodig en het maakt niet uit wat je gebruikt, zolang het maar een mengseltje van verschillende soorten is, want de combi zacht & hard & pittig is erg lekker. Goudse oude, Parmezaan, brie, port Salut, etc – alles kan. Alleen blauwe kazen zijn wat minder geschikt. Wel lekker hoor, maar je mengsel krijgt een grijzige kleur.

Een keukenmachine is nu toch echt wel makkelijk. Ik vraag me af of je dit handmatig met een vork wel mooi fijn geprakt zou krijgen. Misschien met heel fijn raspen en/of heel goed prakken? 

Serveer de fromage fort op kamertemperatuur of laat het dus ook op temperatuur komen wanneer je het in de koelkast bewaart. Lekker met stokbrood of toastjes.

Fromage Fort

225 gr kaas (ik gebruikte hier pecorino, brie en een Goudse, oude kaas)

30 tot 60 gr roomkaas of roomboter

2 tot 4 el droge, witte wijn of droge sherry

1 teen knoflook, heel fijn gesnipperd

zwarte peper naar smaak

snuf cayennepeper of chilipoeder

eventueel: 1 el gehakte bieslook

Snijd de kaas in stukjes, of rasp harde kazen. Doe dit in de keukenmachine met 30 gr roomkaas of roomboter, en de andere ingredienten, behalve de bieslook, en vermaal het. Het ligt aan de soort kaas hoeveel roomkaas of boter je nodig hebt. Als je veel zachte soorten hebt, heb je minder roomkaas nodig. Voeg nu dus naar wens meer roomkaas of boter toe tot je een smeerbaar mengsel kan maken.

Het mengsel moet helemaal glad worden gepureerd.

Koel bewaren, maar op kamertemperatuur serveren.

Zwitserse kaas-crème en indoor picknicken

Soms onthouden we de indrukwekkende momenten. Soms de onbeduidende details. Wat weet je nog uit je jeugd? Dat Sinterklaas thuis op de bank zat kan een herinnering zijn, en ook die voortand die je er uit liet slaan bij hockey, want dat maakte veel indruk, maar ik weet zelf ook nog zoiets alledaags als dat ik de aardappels moest schillen of de sperziebonen moest afhalen. Maar hoe het interieur eruit zag toen ik tien was? Echt geen idee... Wat je je uiteindelijk herinnert lijken lukrake voorbeelden te zijn. Maar misschien valt het wel een beetje te sturen. Het is het proberen tenminste waard om af en toe eens iets geks te doen. Kijken of het bij de kinderen blijft hangen. 

Het magazine J/M had laatst een leuk item op hun website staan: 15 bijzondere momenten die je kind nooit meer vergeet. Ook op het Engelstalige The Dating Divas schreven ze op hetzelfde moment over een lijst met gekke acties. Het varieert van kookles aan de kinderen, en een bijna-verjaardag vieren, tot aan een indoor picknick. En dat laatste was precies wat wij hier deden. Nu hebben we hier al een begrip dat hapjesavond heet, waarbij de tafel is gevuld met tja… zeg maar ‘tapas’. De hapjes werden simpelweg verhuisd naar een kleed op de vloer. Gordijnen dicht en waxinelichtjes aan, en de kinderen vonden het natuurlijk erg spannend. Het was allemaal erg geslaagd. Alleen van mijn nieuwe culinaire creaties wil ik hierbij alleen even de spotlights op een ontzettend lekkere spread zetten. Het is crème fraiche met bieslook en veel Zwitserse kaas (die groenige, geraspte kaas uit dat kleine busje). Samen met nog een knoflookje erbij staat hij beslist schouder-aan-schouder met zelfgemaakte boursin – je blijft ervan eten… Deze moet je echt even proberen.

Erbij maakte ik couscousballetjes met erwten erdoor (allebei uit een foldertje van Geska), maar die zijn wat lastig te vormen, dus dat recept laat ik maar achterwege. Ze waren leuk en goed bedoeld, maar ik geloof niet dat ik de balletjes opnieuw zou maken.

Zwitserse kaas-crème

200 gr crème fraiche

30 gr Zwitserse kaas uit het bekende groene kartonnen doosje (Geska)

1 teen knoflook

goede snuf zout

flinke hand gesneden bieslook

zwarte peper naar smaak

Snijd de knoflook fijn, samen met het zout; door ze samen te snijden, hak je de knoflook nog fijner. Meng dan alle ingrediënten door elkaar.

Ubuntu’s amandelen met lavendel

Nog een recept van sterrenrestaurant Ubuntu, waarvan ik laatst al een recept voor hun paradepaardje van bloemkool met vadouvan deelde. Voor deze snack schud je amandelen om met suiker, zout en een beetje fijngewreven lavendelbloemetjes. Maar er zit slechts een klein verschil tussen de verrassende, nieuwe smaak van zoutige lavendel, en de linnenkast van je grootmoeder. Doseren is dus van groot belang.

Nu had ik zelf toevallig deze zomer lavendel geplukt en gedroogd, maar ik meen dat je de bloemtjes ook gedroogd kan kopen bij winkels als Dille&Kamille, De Tuinen, etc

Ubuntu’s amandelen met lavendel

200 gr amandelen

1 tl gedroogde lavendel, heel fijn gevijzeld

1 krappe el olijfolie

1 el suiker

zout

Verwarm de oven voor op 150 graden (130 graden hetelucht) en spreid de noten uit over een bakplaat. Rooster ze 10-15 minuten. Schep de olie, lavendel, suiker en zout om in een schaal en doe de warme amandelen hierbij. Goed omscheppen om de amandelen te bedekken met de olie.

Slablaadjes gevuld met gerookte zalm en roomkaas

Nog steeds een groot succes bij de kinderen is het fenomeen “hapjesavond” wat betekent dat ik een scala aan tapas op tafel zet, met de bedoeling om iedereen iets lekkers aan te kunnen bieden. Dat levert meestal niet erg chique samenstellingen op (lees: een pan satesaus naast deze gerookte zalm bijvoorbeeld), maar iedereen is tevreden en wij zeuren niet dat de borden leeg moeten, want ze mogen eten wat ze willen. Deze zalm is dus een onderdeel geweest van zo’n hapjesavond. Het was duidelijk niet voor de kinderen bedoeld, want die halen de neusjes op voor sla en zalm, maar bij uw volgende lopende borrel kan het wel een aardig hapje zijn.

Slablaadjes gevuld met gerookte zalm en roomkaas

Meng 100 gram roomkaas (op kamertemperatuur) met 1 theelepel groene pesto. Doe dit in een stevig (diepvries)zakje, bij wijze van een spuitzakje en laat het opstijven in de koelkast.

Maak de binnenste blaadjes van een krop romaine- of kropsla los, beleg deze met een stukje gerookte zalm of gravad lax (in totaal 150 gram zalm). Knip een hoekje van de spuitzak en spuit een toefje roomkaas op de zalm. Als het erg stijf is kan je de roomkaas nog even buiten de koelkast wat zachter laten worden.

Bestrooi met een beetje lente-ui en ringetjes rode chilipeper. Of desnoods een likje sambal bij gebrek aan peper (zie foto…) Tenslotte maakt een kneepje limoensap het af.

Gevulde eieren - basisrecept

Ach, het bescheiden gevulde eitje. Ik vind het altijd zo… lief, schattig, truttig ook. En gewild. Laten we eerlijk zijn; van alle hapjes op een feestje zijn de eieren vaak het snelste op. Iedereen vindt ze wel lekker. En dat vonden ze vroeger ook al, want eieren worden al eeuwenlang gevuld. De eerste vermeldingen stammen uit 1514 (in ‘Een notabel boecxken van cokeryen’). Maar dat zag er toch wel iets anders uit. Wie het wil weten, via deze link vind je een uitwerking van dit eerste recept. Ze noemden het ‘ghecloven nonnen’ (gekloven nonnen) en ze werden gemaakt met kruiden, kaneel en gember. Na het vullen werden ze ook nog eens gebakken.

Nu zijn er ontzettend veel varianten te verzinnen op zoiets simpels als een gevuld ei, maar er is niets mis met de basisuitvoering! Gewoon wat mayo, mosterd en bieslook. En wat mij betreft ook een scheutje rode tabasco, maar dat neigt eerder naar de Amerikaanse ‘deviled egg’. Dat duivelse ei is ook al weer een oudje, hoor. Het duivelse is een oude verwijzing naar de tabasco en wordt ook wel gebruikt voor andere hete smaakmakers. Het geeft hoe dan ook een beetje meer ‘kick’ aan je ei. En om even bij vroeger te blijven, Tabasco wordt ook al weer gemaakt sinds 1868, op een eiland dat geen eiland is, maar een heuveltje (Avery Island in Louisiana). Het wordt inmiddels wereldwijd verkocht. Toch knap voor een simpele pepersaus...

Bron: American History

Het eerste tabasco-recept?

Klassiek gevulde eieren

recept voor 12 stuks

6 eieren (L)

1 tl scherpe mosterd

1 of 2 scheutjes Tabascosaus

3 el mayonaise

1 el gehakte bieslook

zout en peper naar smaak

snuf paprikapoeder voor de garnering

eventueel wat bieslook voor de garnering

Kook de eieren in 10 minuten gaar, laat ze schrikken in koud water en pel ze wanneer ze afgekoeld zijn.

Snijd de eieren in de lengte doormidden. Haal voorzichtig de dooiers eruit en doe deze in een kom. Voeg de Tabasco, mayo en bieslook toe en breng het op smaak met zout en peper.

Vul de eieren met het mengsel. Dat gaat het mooiste met een spuitzakje, maar je kunt het ook in een stevig diepvrieszakje doen en daarvan een puntje afknippen.

Garneer de eieren met een snuf paprikapoeder en een spriet bieslook voor elk ei. In de koelkast bewaren.

Zwarte olijven-vijgentapenade met oude geitenkaas

De kinderen vroegen wanneer we nou eens gingen picknicken. Op de klassieke manier, met een kleed, een mand met servies en heel veel hapjes. Nou vooruit, dat was te regelen. Het is even sloven, want ik moest natuurlijk weer alles zelf maken, maar daar gingen we dan op een zonnige zaterdagmiddag. Eén van de gerechten was dit: zwarte olijventapenade met vijgen en een nieuwe kaas van Old Amsterdam, namelijk een oude geit: Old White. De kaas is goed pittig, maar toch gemakkelijk snijdbaar. Een goede combi! Lekker als hapje met een wijntje ernaast:

Zwarte olijven-vijgentapenade met oude geitenkaas

50 a 60 gr gedroogde vijgen

1 grote teen knoflook

1 pot zwarte olijven (uitlekgewicht 130 gram) van goede kwaliteit

1 el kappertjes

1 tak basilicum (met 6-8 blaadjes, je gebruikt dus alleen de blaadjes)

zout en peper

scheutje olijfolie

scheutje balsamico-azijn

Week de vijgen 10 minuten in warm water. Haal ze uit het water en vermaal de vijgen met de knoflook, olijven, kappertjes en basilicum tot een puree. Breng op smaak met zout, peper, beetje olijfolie en een klein scheutje balsamico.

Serveer er kleine stukjes geitenkaas bij, zoals die Old Amsterdam - Old White. 

Twee soorten hartige bladerdeegflappen

De flap met prei, feta en chorizo was een ‘blast from the past’. In de jaren negentig maakte ik deze vaak, en daarna gek genoeg nooit meer. Vroeger gebruikte ik er Danerolles croissantdeeg voor, maar toen wist ik nog niets. Inmiddels zie ik ook wel dat het geen echt croissantdeeg is. Er zit niet eens gist in! En lekker is het bij nader inzien ook eigenlijk niet. Nee, dan roomboterbladerdeeg.

De diepvries zat vol met een hele stapel pakjes bladerdeeg. Ik weet ook niet hoe dat zo kon komen, maar ik heb twee pakken weg gewerkt met deze jongens hieronder. Een volle bakplaat met het oude recept, en een andere met iets dat meer op een (vegetarische) empanada-vulling is gebaseerd:

Hartige bladerdeegflappen met prei, feta en chorizo

recept voor ongeveer 10 stuks

ongeveer 10 plakjes bladerdeeg uit de diepvries

1 grote prei, in smalle ringetjes

beetje olie of boter om te bakken

100 gr chorizo (van het stuk), in kleine stukjes gesneden

75 gr feta

zout naar smaak

1 tl oregano

Smoor de preiringetjes in wat olie of boter tot ze zacht zijn. Voeg een beetje water toe tijdens het smoren. Doe de prei zonder vocht in een kom en voeg de rest toe. Schep een eetlepel op een bladerdeeglapje, vouw dat dicht naar eigen inzicht en bak ze ongeveer 20 minuten in een voorverwarmde oven van 200 graden (180 graden hetelucht).

Hartige bladerdeegflappen met spinazie, rozijnen en jonge kaas

recept voor ongeveer 10 stuks

10 plakjes bladerdeeg

300 gr diepvriesspinazie, ontdooid en goed uitgeknepen

30 gr rozijnen, geweekt in witte wijn of sherry (ofzo)

een klein uitje, gefruit in wat olie

snuf chilipoeder

100 gr jonge kaas in kleine blokjes

1 ei, gekookt en grof gesnipperd

eventueel wat pijnboompitten

zout en peper naar smaak

Voeg alles voor de vulling samen. Schep een eetlepel op een bladerdeeglapje, vouw dat dicht naar eigen inzicht en bak ze ongeveer 20 minuten in een voorverwarmde oven van 200 graden (180 graden hetelucht).

Baingan Bharta - het Indiase zusje van baba ganoush

Baba ganoush kent u misschien wel? De gepureerde auberginespread, die in de supermarkt naast de hummus staat? Nou, dit Indiase recept lijkt er wel wat op. Ze moeten het allebei heel erg hebben van een rooksmaakje, welke je verkrijgt door de aubergines te grillen en eigenlijk haast te blakeren. Dat doe je het liefste op een barbecue. Als je op een avond toch al klaar was met barbecuen en de kolen zijn nog wel even heet, leg er dan nog eens wat aubergines op voor de volgende dag. Rooster ze tot ze zacht zijn (je steekt er dan makkelijk een mes in) en de schil is dan waarschijnlijk zwart en gescheurd. Zonder barbecue kan je ze ook in de oven onder de grill leggen, totdat de schil net zo geblakerd is, maar je mist de rooksmaak dan wel grotendeels. Nog een andere optie is om een aubergine op de gasvlam op het fornuis te leggen. Je legt hem gewoon direct op de brander en je draait hem regelmatig met een tang. Je moet wel een beetje stevig in je schoenen staan, want na een paar minuten vat hij een beetje vlam. Dit is het moment om de aubergine nog heel even koelbloedig  boven de vlam te houden (laat de wasemkap uit – andere huisgenoten komen waarschijnlijk wel gealarmeerd kijken). Daarna hevel je hem over naar de grill van de oven om hem verder te garen. Rooksmaak is verzekerd.

Het fijngehakte vruchtvlees wordt vervolgens, zonder schil, gebakken met knoflook, ui , tomaat en koriander. Je eet het gerecht vervolgens warm bij rijst of naan, of als bijgerecht bij een Indiase curry, of je serveert het koud bij lekker Turks brood (even inkwasten met wat olijfolie en kort oppiepen in de oven voor een krokante korst). Ik vind hem koud trouwens het lekkerste.

O ja, nog even een belangrijke tip: voordat je de aubergine gaat grillen, prik hem dan even meerdere malen in met een mes. Als je dat niet doet, ontploft hij door het vocht dat niet weg kan, en ik kan u verzekeren dat een ontplofte aubergine echt heel erg naar is (erg heet en veel schoonmaakwerk).

Baingan Bharta

veganistisch recept
Indiaas bijgerecht voor 3 a 4 personen

2 gewone aubergines - zo’n 300 gram elk

1 grote ui, gesnipperd

olie om te bakken

5 tenen knoflook, gesnipperd

gehakte chilipeper of sambal oelek naar smaak 

2 a 3 grote tomaten (samen zo’n 300 gram), in kleine stukjes gehakt, met sap en zaadjes erbij. Je kunt ook uitstekend uitwijken naar tomaatblokjes uit blik.

zout naar smaak

een handje verse koriander, gehakt

Prik de aubergines in en gaar ze zoals hierboven al beschreven. Ze moeten zacht zijn en gemakkelijk in te prikken zijn. Laat ze daarna afkoelen en haal de schil eraf. De schil wordt weggegooid. Snijd ze doormidden en haal er eventueel een teveel aan zaadlijsten uit. Een beetje mag best, maar teveel zaadjes zijn niet mooi en bovendien zijn ze bitter. Hak het vruchtvlees met een groot mes fijn. Doe dit niet met een blender, want het hoeft nou ook weer niet babyvoer te worden.

Fruit de ui ondertussen in wat olie zonder te kleuren (tien minuten). Voeg er de knoflook en chilipeper aan toe. Laat dat nog een minuutje bakken op laag vuur en voeg daarna de tomaten toe. Bak dit enkele minuten totdat het wat droger wordt. Voeg dan de gehakte aubergine toe. Laat dit nog even bakken totdat het een dikke saus is. Breng op smaak met zout.

Meng er tenslotte de koriander door. Warm of koud serveren.

Crostini met avocado-creme, blauwe bessen en parmezaan

Wat een plaatje, he? De lichtgroene avocadocreme, die wel erg lonkt naar guacamole, met daarop zo’n blauwe bes met zijn grijze waasje, en wat sneeuw van parmezaan. Denkt u er even een glaasje witte wijn op een terras bij, dan ben ik even in de keuken voor de rest van het menu... graag gedaan, hoor. Geniet van de zomer!

Crostini met avocado-creme, blauwe bessen en parmezaan

bron: Telegraaf Vrouw kerst 2014, gebaseerd op een recept van Mathijs Vrieze

recept voor een hapje voor 4 personen (1 afbakbrood)

1 grote, rijpe avocado

2 el creme fraiche (lightvariant kan)

klein handje verse koriander

snuf zout

1 teen knoflook (niet te groot)

1 ciabatta of ander leuk, rustiek brood

handje blauwe bessen (niet in het seizoen? Diepvries kan ook. Blauwe bessen blijven erg goed van vorm)

stukje parmezaan of een andere (oude) harde kaas

Ontvel en ontpit de avocado en pureer het vruchtvlees met een staafmixer, samen met de creme fraiche, koriander, zout en knoflook. Zet dit eventueel koud weg als je het van tevoren maakt, maar bewaar het niet te lang en leg ook een stukje huishoudfolie direct op de saus. Avocado heeft de neiging snel bruin te kleuren.

Snijd het brood in plakjes van een ruime centimeter en rooster ze in een hete oven. Van mij hoeven ze niet door en door knapperig te worden, maar aarzel niet wanneer u dat wel lekker vindt...

Schep een lepel avocado-creme op elk sneetje brood. Leg daar twee blauwe bessen bij en schaaf er tenslotte een beetje kaas over. Heeft u nu al zo’n microplane-schaaf voor kaas gekocht? Daarmee maak je van elke harde kaas echte kaassneeuw. Met een mini stukje kaas maak je een hele berg geraspte kaas. Het is nog lekkerder ook. De microplane is duur, maar zijn prijs waard. En nee, ze betalen me hier niet voor.

Roomkaas-chilidip voor tortillachips

Even iets simpels tussendoor, want ik kreeg een spuitzak met roomkaas om uit te proberen en ik had eigenlijk geen idee wat ik ermee aan moest. Uiteindelijk heb ik de inhoud op een diep bord 'gespoten', maar het blijkt dus dat je koude roomkaas, zo uit de koelkast, niet door een spuitmondje geperst krijgt... Ik heb daar verder met gulle hand chilisaus (van het type dat je bij loempia's eet) over verdeeld en een in blokjes gesneden tomaat (zonder sap en zaadjes). Een beetje koriander of peterselie erdoor stoort daarbij helemaal niet. En dat kreeg de visite hier dus met een zak tortillachips erbij. Nou, dat was verder heel snel op, daar lag het allemaal niet aan. Maar ik vind roomkaas wel wat machtig. Ik denk dat je met een dikke Griekse yoghurt in plaats van die roomkaas ook wel uitkomt. Kortom, het product snap ik niet zo, maar de verkoelende, romige kaas met de hete chilisaus was wel lekker.

Over hummus met kerrie en dubbelgedopte kikkererwten

Wist u dat je sesamzaadjes kunt pellen? Of dubbeldoppen eigenlijk. Het is echt waar. Vooral bij de ekowinkel liggen van die ‘naakte’ zaadjes. Ze schijnen zachter van smaak te zijn. En nog gezonder ook. Dat is heel mooi natuurlijk, maar ik hoop wel dat ze daar een machine voor hebben bedacht. Wist u overigens dat sesamzaadjes aan een plant groeien, in hele kleine peultjes, waar 4 rijtjes met zaadjes inzitten? Het schijnt dat je de plant heel goed in de moestuin kunt zetten. Dat wist u vast allang, maar ik nog niet...

bron foto: learn2grow.com

Ondertussen wil ik het helemaal niet over dubbel gepeld sesamzaad hebben, maar over dubbel gepelde kikkererwten. Nog zo’n voorbeeld van monnikenwerk, want in mijn eigen keuken moet het pellen gewoon met de hand worden gedaan. En waar ik het dubbeldoppen van tuinbonen nog kan begrijpen, vond ik het dubbeldoppen van kikkererwten altijd idioot. Tot voor kort dan. Want een tijdje geleden klaagde ik hier nog dat mijn eigen hummus nooit zo mooi zacht wordt als die van de supermarkt... En het volgende voel je nu op je klompen aankomen: het ligt dus aan de schilletjes van de kikkererwt… zonder die schilletjes pureert ook u thuis een hummus zo zacht als een zalfje. Mét schilletjes blijft het toch altijd een beetje een macrobiotisch stevige hap.

Nu heb ik goed nieuws en slecht nieuws: het pellen gaat vrij snel. Je knijpt simpelweg met je vingers het velletje eraf, en het valt er dan ook vanaf als je er alleen maar naar kijkt. En het slechte nieuws: in een grote pot kikkererwten van 400 gram zitten best wel veel kikkererwten. Het kostte mij precies 15 minuten om een hele pot te doppen. Bij de tweede pot werd ik echter geholpen:

Veel werk dus, zelfs met een dochter erbij, maar ik doe het de volgende keer weer. En dan vooral omdat ik heel erg veel hummus eet en graag wat wil variëren met smaken. Ook kun je je eigen hummus veel minder vet maken dan de kant-en-klare. In de gekochte hummus zit wel 30% vet en dat is bepaald niet mager te noemen! In mijn eigen hummus zat met 2 eetlepels olijfolie maar 6% vet. En je kunt best zonder die olie als je de spread met andere smaken op smaak weet te brengen. Zoals dit bijvoorbeeld:

Hummus met kerrie

recept voor 500 gram hummus

een grote pot kikkererwten (uitlekgewicht 400 gram) – of je weekt zelf 200 gram kikkererwten en kookt deze gaar

sap van een halve citroen

1 teen knoflook

2 el olijfolie

1 krappe tl (van 5 ml) kerriepoeder

1 krappe tl (van 5 ml) komijnpoeder

½ tl kurkuma (vooral voor de kleur)

klein handje gehakte verse koriander

2 el tahin (sesampasta. Koop het bij de toko, Turkse supermarkt of een grote, gewone supermarkt)

zout

Pel de kikkererwten door in de boon te knijpen; het velletje zal snel loslaten. Doe de gepelde kikkererwten in een keukenmachine. Voeg de andere ingrediënten toe en pureer het fijn. Voeg dan een beetje water toe tot je een goede consistentie hebt. Laat de machine daarna net zo lang draaien als nodig is om de hummus mooi fijn te pureren.

Erwtenspread - laat de kinderen doppen!

Over mooie culinaire klusjes voor kinderen gesproken: het doppen van erwtenpeulen! Misschien willen ze dan zelfs wel graag proeven...

Onze erwtenoogst van vorig jaar, van het balkon, bedroeg wel 30 gram. Gedopt en wel . De kinderen waren dan ook vrij snel klaar met het doppen. Die erwten sla ik dit jaar wel over. Ik koop ze wel weer op de markt. We hadden vorig jaar wel voldoende prachtige paarse sperziebonen, die bij het koken groen worden. Ook de aubergine deed het verrassend goed. Maar met de pompoen blijft het behelpen; de bijen lijken geen bloemen te zoeken op twee-hoog en we moesten zelf elke morgen met een wattenstaafje alle bloemen langs.

Erwtenspread dus. Bijna zoet van de erwten, maar zout van de kaas. Een blaadje munt frist het op, maar het is niet eens nodig. Dochter Zo en ik hebben dit samen op een broodje opgesmikkeld.

Het seizoen voor verse doperwten is weliswaar kort, maar gelukkig valt er met diepvrieserwten ook veel aan te vangen voor dit recept. Maar koop toch geen blik of pot; dat wordt nooit meer wat. Veel te zoet, veel te papperig.

Erwtenspread

100 gr erwten (diepvries of vers, maar niet uit blik of pot!)

75 gr goede feta of zachte geitenkaas

drupje olijfolie om het smeuig te maken of een kneepje vers citroensap

eventueel een beetje munt, zeer fijn gesnipperd

misschien zout

Laat een pan met gezouten water aan de kook komen. Laat de erwten daarin heel kort koken. Een paar minuten is genoeg. Laat ze direct afkoelen onder de koude kraan.

Prak de uitgelekte erwten, kaas en een klein sliertje olijfolie samen tot een grof smeerseltje. Roer er eventueel wat munt door. Als je feta gebruikt heb je zeker geen zout nodig. Bij de geitenkaas even proeven.

Lekker op toast of brood. Wil je er ook van die lekkere, halfgedroogde tomaatjes maken? Dat doe je zo:

Voor de half gedroogde tomaten:

500 gr rijpe tomaten met smaak

1 tl tijm

1 tl gehakte rozemarijn

zout en peper

olijfolie

1 tl suiker

Verwarm de oven voor op 120 graden of 100 graden hetelucht. Snijd de tomaten doormidden en haal het zaad en vocht eruit. Leg ze op een bakplaat met de snijkant naar boven. Bestrooi met de kruiden, suiker, zout, peper en een beetje olie. Bak ze 2,5 tot 3 uur in de oven, totdat ze iets ingedroogd zijn. Laat afkoelen.

 

Pompoenhummus

Nu is het wel weer even gezegend met die pompoenen. We begonnen ze te eten in de herfst, maar inmiddels komen ze mijn neus uit… Helaas stond er nog een exemplaar te pronken op mijn aanrecht. Neenee, die gooien we natuurlijk niet weg. Tenslotte heb ik de kinderen net verteld over de arme kindjes in Afrika.

Maar… AH heeft een pompoenhummus in het assortiment (bij de gekoelde tapas) en die is dan wel weer erg lekker. En wat de Appie kan, dat kan ik ook. Soms zelfs beter. Ik heb hun hummus gekopieerd en kwam uit op een identieke spread. Bedankt AH, het is een goed recept.

Op de foto hierboven zie je overigens de hummus op pompoenpannenkoekjes, want ik moest ook iets doen met de andere helft van de pompoen.

Recept voor pompoenhummus

400 gr kikkererwten uit pot/blik (uitgelekt gewicht)

400 gr gekookte pompoen (gewoon schillen, in blokjes snijden en gaar koken in water)

flinke scheut olie (koolzaad deed de AH en ik ook, maar erg kritisch is het vast niet, dus gebruik gerust een milde olijfolie)

1 volle eetlepel tahin (sesampasta)

1 el geconcentreerde tomatenpuree, of 2 el gezeefde tomaten (ik had zelf nog wat Tomato Frito van Heinz staan)

kneepje citroensap

1 volle tl suiker

2 a 3 cm verse gember, gehakt

zout naar smaak (niet te zuinig)

van elk ½ tl: komijnpoeder, korianderzaadpoeder, cayenne, kurkuma

eventueel een beetje knoflook, maar ik liet het weg en miste het niet

Nou ja; simpel: alles pureren in de keukenmachine. Ik denk dat het net wat te dik is om comfortabel te blenderen met een staafmixer.

Ik heb de hummus daarna nog even door een zeef gedrukt om echt die zachte structuur te krijgen.

Witlofschuitjes met een tapenade van zwarte olijf en pure chocolade

Half januari vertrok ik naar Stockholm met het plan om er te gaan schaatsen. Op echt natuurijs en niet zoals hier op een kunstbaan. In de maanden ervoor hield ik nauwlettend de websites in de gaten, want de Zweden hebben de goede gewoonte om bij te houden wanneer, hoe en met wie ze het ijs opgingen en, vooral voor mij van belang, hoe de kwaliteit van het ijs was. Maar daar ging er toch wat mis. Waar je normaal gesproken al in december met de kinderwagen het ijs op kan, bleef de winter nu maar kwakkelen met een paar krappe graden onder nul ’s nachts. Nee, dat werd niets. De noren bleven thuis en ik ging dan maar winkelen en een beetje door de sneeuw banjeren.

Maar goed, van al dat gebanjer wordt een mens toch ook moe en de laatste dag besloot ik om in de bibliotheek aan Sveavägen te gaan zitten. Volgens mij is het een bekend pand, want zodra ik binnen kwam herkende ik het: het is een ronde zaal over drie verdiepingen. Erg fraai. Hieronder een foto van de Wikipedia. In een zaal erachter hadden ze een paar meter kookboeken staan, dus ik heb mij met een notitieblok geïnstalleerd. Ja, foodblogger he? Rare lui…

In één van de boeken vond ik een opvallend recept voor een zwarte olijventapenade met pure chocolade erdoor. En het werkt. Zoet en zout. De smaak is in evenwicht met chocolade die zeker goed te proeven is, maar die in bedwang wordt gehouden door de olijven. Neem wel goede olijven, want die zijn natuurlijk bepalend hier. Mijn favoriet blijven de taggia olijfjes van AH Excellent.

Witlofschuitjes met een tapenade van zwarte olijf en pure chocolade

recept voor een bijgerecht of borrelhapje

bron: het boek ‘Bernadotte – Mannen, Myten, Maten’ door Annika Grälls

2 stronkjes witlof

40 gr pure chocolade

150 gr zwarte olijven (de Taggia olijven van AH excellent zijn mijn favoriet)

1 teen knoflook

handje pijnboompitten

(gedroogde) tijm

Snijd een klein stukje van het kontje van de witlof en haal de blaadjes los. Was ze en leg ze op een schaal.

Vermaal de chocolade, olijven en knoflook in een keukenmachine of snijd alles geduldig fijn – het moet wel echt pulp worden.

Rooster de pijnboompitjes kort in een droge, hete koekenpan tot ze wat kleur krijgen.

Schep een beetje van de tapenade in elk blaadje witlof, bestrooi met pijnboompitjes en een beetje tijm.