Couscoussalade met makreel, appel en chorizo

Gerookte makreelfilets zocht ik. De dame bij de vishandel reikte al naar de gefileerde en gestoomde makrelen, maar het kostte best veel overtuigingskracht om haar ervan te overtuigen dat dat toch echt iets anders was van de gerookte exemplaren die ik zocht. Gerookte filets hebben een mooi bruin laagje. Gestoomde filets zijn alleen maar gestoomd. Haal ze ook liever op de markt of bij een visboer, in plaats van de supermarkt; ze zullen vast duurder zijn, maar ook veel beter. Zolang de visboer maar weet waar je het over hebt…

Couscoussalade met makreel, appel en chorizo

3 a 4 personen

bron: gebaseerd op een recept uit UK Delicious april 2012

175 gr couscous, geweld in bouillon, volgens het recept van de verpakking, en afgekoeld

75 gr (veld)sla

3 gerookte makreelfilets

1 flinke appel

150 gr chorizoworst, in plakjes (geen vleeswaar)

dressing van 4 el (sherry)azijn, 2 el olijfolie, zout en peper

extra azijn en olie voor de couscous

Bak de chorizo iets uit in zijn eigen vet en houd het daarna apart. Schep het meeste van het vet eruit. Maak de dressing in de nog warme pan. Een beetje van het rode vet van de chorizo daarbij is lekker.

Breng de couscous op smaak met een paar eetlepels azijn en olie. Schep het in het midden van een grote schaal of bord. Leg de sla erop en omheen. Trek de makreel in stukken en verdeel deze er ook over.

Snijd de appel in lucifertjes en verdeel over de sla. Leg de chorizo erbij en giet de dressing erover.

(Vega) Hollandse macaroni - instant nostalgie

Een tijd geleden verzuchtte iemand op twitter dat Nederland het enige land moet zijn waar het woord macaroni nog wordt gebruikt voor een compleet gerecht in plaats van gewoon een pastasoort, en het achterliggende idee was dat we een bekrompen volkje waren dat het Italiaanse gedachtengoed verkwanselde. Nou, die handschoen pak ik graag op. Op zich is het inderdaad een beetje raar, want we zeggen ook niet “we eten vanavond fusili”, maar Hollandse macaroni is meer dan een snelle hap. Macaroni is basisvoedsel, comfort food, redder in nood… Althans, dat KAN het zijn… Mijn moeder maakte vroeger, waarschijnlijk net zoals júllie moeders,  Hollandse macaroni voor mij. En dat was een pan vol vertrouwde elleboogjes, een zakje gedroogde groenten en blokjes Smac. Misschien deed ze er zelf nog een prei bij, dat zou kunnen. Ik deed er in ieder geval ruimschoots ketchup op en het was mijn lievelingseten. Ik smeekte of we het vaker konden eten, maar het was misschien ook een beetje ‘einde van de maand’-eten, hoewel ik dat toen nog niet begreep. Ik maak het nu ook weer voor mijn kinderen, zonder gedroogde groenten (wie doet dat nog? En belangrijker nog: waarom??) en zonder Smac, en ook zij vinden het heerlijk. Het ligt er een beetje aan wat er in de koelkast ligt, maar de basis bestaat uit een sofritto (gewoon een groentemengsel dat gefruit is) van ui, veel wortel en bleekselderij. Daarbij gaat knoflook, prei, gesnipperde paprika, misschien iets broccoli, courgette, of welke groente dan ook op mijn aanrecht belandt. Als alles zacht gestoofd is gaat daar veel passata, rode wijn, iets balsamico, wat knapperig gebakken rundergehakt en gerookt spek, en verse kruiden bij. Wat je ook doet; fout kan het niet gaan. Alleen daarom al moeten we de Hollandse macaroni in ere houden. En als je het goed aanpakt, ligt er altijd een voorraadje in de vriezer op je te wachten. Is dat even fijn; zo’n bordje instant nostalgie.

Maar goed, het huishouden is hier steeds meer ingericht op minder vlees en waar mogelijk tracht ik mijn vertrouwde gerechten ook om te bouwen. Er gaat niets boven uitgebakken spek, maar ja, praktische bezwaren, enzovoort… Is de vega versie beter? Nee. Maar ook niet slechter. Heel veel verschil proefde ik niet echt. Alleen het spek miste ik. Een beetje. Maar weet je, stel dat ik op zo’n grote pan 200 gram spek toevoeg en ik voed er 25 grote en kleine monden mee, dan is dat toch ook al een enorme vooruitgang?

Vegetarische Hollandse macaronisaus

Voldoende voor 1500 gram macaroni (vries de saus in porties in! Ik gebruik 700 gram saus voor 300 gram macaroni)

Voor de tofu:

400 gr tofu (zie het recept voor de voorbereiding)

4 tenen knoflook, gesnipperd

1 pak tomato fritto (Heinz 330 ml) – voor de marinade wordt 80 ml gebruikt

30 ml ketjap manis

Optioneel: 2 el sesamzaadjes

1 ruime el pindakaas

een scheut zonnebloemolie

Voor de saus:

flinke scheut zonnebloem- of olijfolie

2 uien

2 preien

4 flinke wortels

5 stengels bleekselderij

1 paprika

Passata (gezeefde tomaten) - 1500 of 1600 ml (afhankelijk van de grootte van de pakken) + het restant tomato fritto van de tofu

Optioneel: 2 volle el milde of pittige ajvar (paprikapuree)

2 glazen rode wijn

scheutje balsamico azijn

een takje verse rozemarijn en een paar takjes tijm (of desnoods 2 tl gedroogd van elk)

1 groente- of tuinkruidenbouillonblokje

een paar takjes platte peterselie

2 (liefst verse) laurierblaadjes

Tofu is een ster in het opnemen van andere smaken, maar we moeten het er wel een beetje voor mishandelen. Je koopt het als spons, gevuld met water, maar we willen er water aan ontrekken, zodat we er andere smaakmakers aan kunnen toevoegen. Je kunt de blokken tofu gewoon uitknijpen. Daarbij gaan ze kapot, maar dat geeft niet, want we gaan het toch verkruimelen. Je kunt de verpakking ook eerst invriezen. De tofu wordt geel of beige en krijgt een iets andere structuur. Droger, kruimeliger en steviger, hoewel dat ook aan de soort tofu en het merk ligt. Knijp de ontdooide tofu ook goed uit en verkruimel het. Nu is het zaak om de tofu eerst te bakken en dan pas te marineren:

Bak de kruimels tofu in een scheut olie totdat het knapperig en lichtbruin is. Ondertussen wordt de marinade gemaakt: rooster het sesamzaad in een droge koekenpan tot het bruin is. Meng 80 ml tomato fritto, 30 ml ketjap manis, gesnipperde knoflook, pindakaas en de sesamzaadjes in een kom. Haal de pan met tofu van het vuur en schenk de marinade erbij. Schep om en laat dit staan terwijl de macaronisaus wordt gemaakt.

Neem een grote braadpan en verhit hierin een flinke scheut olie. Snipper de uien en fruit ze in de olie. Ondertussen de wortels schillen. Snijd deze in hele kleine blokjes en voeg toe aan de pan.

De prei schoonmaken, in de lengte halveren, en de helften ook weer halveren. Snijd het dan in fijne reepjes. Voeg toe aan de pan.

Snijd de bleekselderij ook in de lengte door en daarna in kleine reepjes. Voeg toe aan de pan.

Snijd de paprika in kleine blokjes en voeg toe aan de pan.

En wie een keukenmachine heeft, is in drie minuten klaar in plaats van een half uur. Ik snipper de groente dan behoorlijk klein.

Laat de pan rustig nog eens 10 minuten pruttelen. Het staat nu waarschijnlijk, na al dat snijden, al een half uur op het vuur. Vooral de wortel moet nu iets zachter zijn voordat de rest wordt toegevoegd. Bak het anders rustig verder.

Voeg de rest toe aan de pan: tomatensaus en het restant tomato fritto, ajvar, wijn, balsamico, rozemarijn, tijm, het verkruimelde bouillonblokje, peterselie (gewoon met steeltjes en al fijnhakken) en laurierblaadjes. Zout en peper naar smaak, maar me dunkt dat er wel genoeg smaak inzit al.

Roer alles goed door. Bak de tofu nog eens op en voeg het ook toe. Laat de saus nu pruttelen totdat alle ingredienten elkaar kennen. Proef de wortel nog eens. Als die zacht is, is de rest het ook. Laat het afkoelen en vries het in familieporties in.

Eet het naar traditie of gemoedstoestand: ketchup en (Goudse) kaas erop is een must wat mij betreft.

*** Die ajvar in het recept is erg fijn spul. Je kan er bijvoorbeeld goed sauzen of soepen mee op smaak brengen. En anders leent het zich goed voor een bladerdeeghapje!

Oordeel van het smaakpanel: de dames vroegen hierom voor hun verjaardag. Ik heb het nagevraagd en het was echt geen pannenkoek en geen patat. Nee mama, we willen macaroni. Het is hun lievelingseten… O ja, en ze willen er ketchup op in de vorm van een hartje. :)

Geroosterde druiven voor bij de borrel

Als mijn receptaantekeningen niet gecodeerd in morse zijn opgeschreven,  dan zijn ze in ieder geval summier te noemen. Het volgende had ik genoteerd om deze druiven op te slaan in het grote archief: Druiven oven - 220 graden, 40 min.

Tja. Nu is er ook echt niet meer aan dan dit. Het idee is dat je de druiven op hoge temperatuur bakt, zodat ze openbarsten en iets indrogen. Daarmee worden het druiven in een soort zoete siroop. Maak ze iets interessanter met rozemarijn of tijm en een drupje olijfolie, en eet ze met zachte of harde kazen: een pecorino gaat er goed bij, maar een rinsige geitenkaas lijkt mij ook een mooie combinatie.

Geroosterde druiven voor bij de borrel

500 gr pitloze blauwe of rode druiven, omgeschept met:

een tl olijfolie (niet teveel; te vet is niet lekker bij de kaas)

krappe 2 tl verse rozemarijnnaaldjes of tijm (hier ook niet te gul met de extra smaken. Hou het subtiel)

zout en peper naar smaak

Leg de druiven in een ovenschaal, in een enkele laag. Bak ze ongeveer 40 minuten op 220 graden (200 graden hetelucht). Ze moeten dan iets kleiner en gerimpeld zijn en in de schaal ligt wat druivensap. Laat ze afkoelen en serveer ze op kamertemperatuur bij de borrel met een stukje kaas.

 

 

 

Zelfgemaakt vanille-extract + Gekarameliseerde ananas met vanille en Griekse yoghurt

Eerst even iets over vanille-extract: ik maak er nu maar een officieel recept van, want dan kunnen jullie niet zeggen dat ik het niet verteld heb :)

Zelfgemaakt vanille-extract

Er staat vast nog wel ergens een halve fles wodka of jenever die nooit meer opkomt. Reserveer die fles voor jezelf en verzamel daar voortaan afgeschreven vanillestokjes in, zoals het stokje in het recept hieronder. Ik begon ooit met een halve liter jenever en kocht daar nog wel speciaal een paar stokjes voor, maar sindsdien dump ik er gebruikte stokjes in en ik heb mijn jenever zojuist aangevuld met wodka en dat gaat prima. Na twee maanden kan je het vanille extract al gebruiken, maar hoe langer je het laat staan, hoe beter. Uiteindelijk geurt en smaakt het hevig naar vanille en de drank krijgt een donkerbruine kleur. Gebruik een dopje ervan in gebak of desserts, en je taalt nooit meer naar nepvanille of rare essences.

Goed, dat hebben we gehad. Dan nu een toetje dat hier in elkaar werd gedraaid door Meneer, terwijl ik de pasta voor het hoofdgerecht al stond af te gieten. Met andere woorden; vrij rap te maken. Zelfs ik stond versteld. Terwijl wij aten stond de ananas rustig te karameliseren.

Gekarameliseerde ananas met vanille en Griekse yoghurt

bron: Verrines – Jose Marechal

1 verse ananas

2 flinke el honing

1 vanillestokje

600 ml Griekse yoghurt

3 zakjes vanillesuiker (of vanille extract!)

Schil de ananas (die ananasschillers zijn echt fantastisch en hun geld dik waard!) en snijd hem in stukjes.

Verhit 2 ruime eetlepels vloeibare honing in een grote koekenpan en laat dit twee minuten doorwarmen. Snijd het vanillestokje in de lengte door en schraap het merg er uit. Voeg het merg met de ananas toe aan de pan en bak het op laag tot middelhoog vuur totdat het gekarameliseerd is. Dit kan wel 15 minuten of langer duren. Laat de ananas afkoelen.

Meng de yoghurt met de vanillesuiker. Schep de yoghurt in glazen met de ananas er bovenop.

Oordeel van het smaakpanel: had je maar altijd een fotocamera in de aanslag. Het moment dat Kleine Chef vol vertrouwen de ananas in zijn mond stopte, beet en met verbijstering reageerde. Het was weer een gemiste kans… Hij vond het overigens niet lekker. Dochter Zo wel.

Geniale tomatensaus met boter

Even opletten, jongens. Ik plaats natuurlijk alleen maar recepten die ik zelf nog een keer zou willen maken, maar als ik een zwaailicht op mijn blog zou hebben, zou die nu aan mogen. Dit is echt SUPER en verdient extra aandacht. Een tomatensaus van 4 ingredienten met een waanzinnig diepe smaak, en het geheime ingredient is roomboter. Er moet een flinke klont boter in, maar dan krijg je ook een saus die al lekker is van zichzelf en eigenlijk geen extra’s zoals gehaktballetjes nodig heeft. Ik was overigens blij dat ik die ook gemaakt had, want die zaten vol knoflook en peterselie en maakten het helemaal af. Ken je dat, dat je een paar keer tijdens het eten tegen elkaar zegt “dit is lekker, zeg! Nee, maar ik bedoel, écht lekker!”

Tomatensaus met boter

recept voor 300 tot 400 gram pasta

bron: Food52

2 blikken gepelde tomaten van 400 gr (een kilo verse, ontvelde tomaten mag ook, maar dan alleen midden in het seizoen, wanneer ze echt goed zijn.)

70 gr roomboter

1 ui

zout

Doe de tomaten in een pan. Snijd de ui doormidden en voeg toe, samen met de boter en zout naar smaak. Breng het aan de kook en laat het zonder deksel 45 minuten zachtjes pruttelen. Het moet dan iets ingedikt zijn. Haal de ui er daarna uit, of laat een klein stukje ui in de pan (het is waarschijnlijk uit elkaar gevallen). Pureer de saus met een staafmixer.

Gehaktballetjes met knoflook en peterselie

500 gr rundergehakt

een flinke hand gehakte peterselie

3 tenen knoflook

ongeveer 3 sneetjes witbrood; ik laat de korstjes eraan. Als je het maar fijn genoeg kan snijden.

zout, peper

scheutje rode wijn

1 tl gedroogde tijm, of iets meer van verse tijm

1 ei

Bij gebruik van een keukenmachine: vermaal het brood, samen met de peterselie en knoflook tot fijne (groene) kruimels. Zonder machine moet alles met een mes goed fijn worden gehakt.

Voeg het broodmengsel toe aan het gehakt, samen met alle andere ingrediënten. Voeg eventueel meer broodkruimels toe als dat nodig is om mooie balletjes van te rollen. Rol balletjes ter grootte van een flinke walnoot en bak ze in wat olie of boter bruin.

Kook ondertussen de pasta gaar en schep de saus erdoorheen. Serveer de balletjes erbij.

Oordeel van het smaakpanel: we waren eens een keer unaniem positief gestemd aan tafel.