Zaterdagmiddagkoekjes

Was het jullie al opgevallen dat het erg veel regent de laatste tijd? En spelen de kinderen bij jullie wel eindeloos lief, stil en in opperste vrede met elkaar? Gefeliciteerd! Niets meer aan doen. Helaas is ware vrede hier vaak van korte duur en als de kinderen hun dagelijkse frisse neus ontberen, worden ze eh… knorrig. Entertainment willen ze en wel graag nu!

Met de dweil paraat en met een hongerige hond, voor de grotere stukken, onder tafel, zet ik ze aan drie klompen koekjesdeeg. Rustig een boekje lezen is er voor mij nog niet bij, want de driejarigen maken nog het liefste couscous van het deeg, of ze stempelen 6 maal koekjes uit hetzelfde plakje deeg, maar Kleine Chef van vier begint er wel aardigheid in te krijgen. Al met al zijn ze weer een tijdje bezig. Ieder met een eigen deegroller en uitsteekvormpjes.

Zaterdagmiddagkoekjes

voor 2 grote bakplaten met koekjes

200 gr roomboter op kamertemperatuur

200 gr kristalsuiker

1 zakje vanillesuiker, of eventueel het merg van een vanillestokje

1 ei (M), of gebruik eventueel niet alles van een groot ei (L)

400 gr bloem

Doe de zachte boter, suiker en vanillesuiker (of merg) in een kom en mix dit tot een romig mengsel. Voeg het ei toe en mix het erdoor. Voeg daarna in gedeeltes de bloem toe. Als de meeste bloem erin zit zal je het verder met de hand moeten kneden. Kneed er een mooie, zachte bal van. Voeg desnoods extra ei, water of bloem toe om het deeg mooi soepel te krijgen. Druk het plat tot een schijf en leg dit minimaal 30 minuten in de koelkast om op te stijven.

Rol het deeg in porties uit tot ongeveer een halve centimeter en steek er met vormpjes koekjes uit. Leg ze op een bakplaat bekleed met bakpapier. Ze kunnen nu al versierd worden met bijvoorbeeld nootjes of nougatine.

Verwarm de oven voor op 180 graden (160 graden hetelucht). Bak de koekjes daarna in ongeveer 12 minuten gaar en bruin aan de randjes. Laat ze afkoelen op de bakplaat. Daarna kunnen ze natuurlijk ook nog versierd worden met glazuur, maar ze zijn van zichzelf eigenlijk ook al lekker.

Oordeel van het smaakpanel: Na de Slag om de Grote Deegroller komt de Slag om Mijn Eigen Koekjes. Wie had het eland gemaakt? En was het egeltje van Zus of van Zo? Gelukkig ben ik er om alles in de juiste banen te leiden… Daarna peutert onze peuter alle nougatine er weer af, want ze ‘houdt niet van pitjes’ en de hond van mijn ouders staat alles van de vloer te likken. Ah, zaterdagmiddagen…

 

 

Appelcake met nougatine

Er zijn naar mijn schatting zeker 200 foodbloggers in Nederland, en sinds kort delen we een maandelijkse Foodblogswap, waarbij iedereen een ander blog krijgt toegewezen en waarvan een recept 'moet' worden gekookt. Dat kan zomaar een uitdaging betekenen, want als bakker zit je niet te wachten op een hartig blog. En zou ik wel wat kunnen met een website vol beloftes van kunstig marsepein en fondant? Daar zijn er opvallend veel van namelijk en zo vlijtig ben ik niet met al die creaties. De trouwe lezer weet vast wel dat ik al blij ben als mijn takje basilicum bovenop de pasta blijft liggen. Tenminste, totdat de foto is genomen. En die treinentaart van laatst, inclusief druipend glazuur en treinwagons die nog net niet steun zochten bij elkaar, was een persoonlijk hoogtepunt in het hoofdstuk Creatief met Cake.

Enfin. U voelt het al aankomen? Ik mocht van het blog Laura’s Bakery koken. Van Laura’s hand liggen er sinds kort twee boeken bij de Action over taarten en cupcakes, dus dat belooft wat. Gelukkig had ze ook een aantal recepten voor mij op haar blog staan, want ik heb niet zoveel met cupcakes. Ik koos voor een appelcake met kaneelsuiker. Ik stelde me voor dat de stukjes kaneelsuiker een krokant laagje zouden vormen - knapperige kaneel - maar vervolgens kon ik die suiker in de hele stad niet meer vinden. Wel nam ik bij de AH een zak nougatine mee. Nougatine is niet meer dan stukjes pinda’s omhuld met een karamellaagje en ook dit gaf de cake net even wat meer, en ook het gewenste suikerlaagje bovenop. Ik geneer mij te zeggen dat de cake dezelfde dag nog op was (N=5).

Appelcake met nougatine

voor een vorm van ongeveer 30 cm lang

bron: Laura’s Bakery

200 gram boter

150 gram suiker

1 zakje vanillesuiker

4 eieren (L)

snufje zout

200 gram zelfrijzend bakmeel

2 stevige appels, bv jonagold

4 tl kaneelpoeder

5 el nougatine

Verwarm de oven voor op 175 graden (160 graden hetelucht).

Mix de boter, suiker, vanillesuiker en zout tot een romige crème. Voeg daarna één voor één de eieren toe en meng alles tot een glad beslag.

Voeg het meel beetje bij beetje toe tijdens het mixen, voeg ook de kaneel toe en meng dit tot een glad beslag. Schil de appels. Snijd 1 appel in blokjes en voeg hem toe aan het beslag met een spatel of lepel. Roer er ook 2 eetlepels nougatine door.

Schep het beslag in een ingevette bakvorm. Snij de tweede appel in schijfjes en steek deze voor de helft in de cake. Ze worden tijdens het bakken helemaal omringd door cake door het rijzen. Strooi nog eens 3 eetlepels nougatine op de cake.

Bak de cake in 60-70 minuten gaar en goudbruin. Steek na het bakken een sateprikker in de cake; wanneer deze er schoon uitkomt is de cake gaar. Laat hem kort afkoelen in het blik voordat je hem voorzichtig stort en verder laat afkoelen.

Oordeel van het smaakpanel: uiteraard goedgekeurd. Daar kunnen we kort over zijn.

Pasta alla Foriana

Food52 is een geweldige, Amerikaanse website die voortdurend de juiste recepten plaatst met heerlijk sobere, maar overtuigende fotografie. Amerikanen en ik zitten normaliter niet zo op dezelfde lijn qua eten, maar deze site klopt gewoon he-le-maal.  Ze hebben ook een hoofdstuk over Koken voor Kinderen en voeren daarbij een slogan waar ik jaloers op ben:

Koken vóór kinderen, mét kinderen, of ondánks kinderen

Kijk, en zo is het maar net.

Dit recept staat niet bij het kindervoer, maar bij gerechten voor diners met veel mensen, waar mogelijk ook nog eens vegetariërs en andere enge geheelonthouders bij aanschuiven. Wat kook je dan, wat houdt iedereen tevreden? Dit dus: een hele, simpele pasta met een kaas-notensaus en wat rozijnen. Prachtig door het simpele ervan. Ik kan melden dat ook de kinderen hier blij mee waren. De hoeveelheid van hieronder is echter te weinig als hoofdgerecht; er moet beslist iets bij, zoals een salade. Maar verder: niets meer aan doen.

Pasta alla Foriana

Recept voor 3 personen, of een familie met 2 kinderen, met een salade erbij

Bron: Food52 website

Het originele recept maakt een flinke hoeveelheid saus omdat je het goed kan bewaren, maar ik heb het aangepast:

70 gr walnoten

70 gr pijnboompitten

4 tenen knoflook

1 tl oregano

scheut olijfolie

50 gr gele rozijnen

zout en peper

300 gr pasta

100 gr pecorino, geraspt

Hak de noten en knoflook (in een keukenmachine) behoorlijk fijn. Voeg de oregano toe. Verhit een scheutje olijfolie in een koekenpan en bak de noten en rozijnen vijf minuten. Roer het regelmatig door. Breng op smaak met zout en peper.

Kook ondertussen de pasta gaar. Meng de saus erdoor en eventueel de kaas ook, of geef deze er apart bij. Serveer met een salade.

Oordeel van het smaakpanel: het was veel te weinig! Ik heb mijn bord uiteindelijk maar richting Kleine Chef geschoven, want die is nogal hongerig de laatste tijd.

 

 

Spekkoek met marsepeinlinten

Alleen even een foto tussendoor: ik ben een sukkel in het maken van knap gebak, maar vond deze toch wel aardig. Mijn meiden zijn afgelopen week drie geworden en vroegen om een paarse en roze taart.

Het is een spekkoek met een gewone botercreme erop, waar linten marsepein op zijn gelegd.

 

 

 

 

 

Bladerdeegvlindertjes met ajvar en pecorino

 

Ajvar is een puree van gegrilde paprika’s. De supermarkt heeft misschien wel potten staan en anders vind je het in Turkse winkels. Je kan er bijvoorbeeld ook goed soep, tomatensauzen of gehaktballetjes mee op smaak brengen.

Er is een scherpe variant met rode pepers en een milde van alleen paprika. Beide zijn hier prima te gebruiken.

Bladerdeegvlindertjes met ajvar en pecorino

6 plakken bladerdeeg (uit de diepvries)

6 flinke tl ajvar

3 el geraspte pecorino of parmezaan

grof zout of fleur de sel

Laat het bladerdeeg ontdooien. Besmeer elke plak deeg met een flinke theelepel ajvar en een halve eetlepel geraspte pecorino. Vouw elke plak op door twee zijden naar het midden te brengen, en daarna nogmaals dubbel (zie foto). Snijd elke rol nu voorzichtig in plakjes van een ruime centimeter. Leg deze op een bakplaat. Bestrooi ze met een beetje grof zout en bak ze in ongeveer 25 minuten bruin in een oven van 200 graden.