Tomatensalade met dillecrème en pijnboompitten

Het kookboek Leafs stond al een tijdje in de kast (het is van 2017), maar opeens staan meerdere recepten op mijn to-do-lijstje. Het boek, dat als ondertitel ‘vegetarische recepten uit de moestuin’ heeft, is onderverdeeld in 4 seizoenen, waarna in elk hoofdstuk wordt ingegaan op de groente die dan beschikbaar is. 

Alle recepten komen erg puur en licht op mij over. Dit recept komt duidelijk uit het hoofdstuk Zomer en wordt in het boek eigenlijk met dunne rettich of wortel gemaakt (het heet dan ook opeens ‘carpaccio’), maar ik had zin in tomaten.

Op deze website kan je het boek inkijken. 

Tomatensalade met dillecrème en pijnboompitten

bron: het kookboek Leafs van Carola Kanter

voor de dressing:

100 gr Griekse yoghurt (10% vet)

1 el mayonaise

3 el dille, gehakt + wat extra takjes voor het garneren

1 teen knoflook, heel fijn gehakt

sap van een citroen, naar smaak

zout en peper naar smaak

verder nodig:

4 of 5 grote (rijpe!) tomaten (Coeur de Boeuf is fantastisch, maar die kon ik niet vinden)

25 gr pijnboompitjes

wat parmezaan of een andere (vegetarische) harde kaas, in schilfers (schaven met een dunschiller!)

beetje olijfolie

Meng voor de dressing alles door elkaar en breng het op smaak met zout, peper en citroensap: begin met een eetlepel en kijk of het nog wat frisser mag.

Snijd de tomaten in dunne plakken en leg deze op een schaal. Verdeel de dressing erover. Garneer met de extra takjes dille, kaas en pijnboompitten. Druppel er wat olijfolie overheen. 

Roerbak met tofu en zwarte bonensaus

Afgelopen week kreeg ik een nieuw boek onder ogen en ik wist al bij de eerste bladzijde dat ik de juiste doelgroep was. Ik citeer even uit het voorwoord:

Tofu wordt soms echt verkeerd begrepen. Je hoort vaak onzekere en negatieve opmerkingen over tofu. Zoals ‘het is wel oké, maar het smaakt nergens naar’, ‘ik houd niet van de textuur’ of ‘ik weet nooit wat ik ermee moet doen’. Als dit klinkt als iets dat jij zou zeggen of denken dan heb je het juiste boek in handen. Tofu is op zoveel manieren klaar te maken. Als je er niet van houdt, durf ik te zeggen dat je het nooit op de juiste manier hebt gegeten, maar dat je het echt nog eens moet proberen. 

Kijk, dat gaat dus over mij, he? Ik wil namelijk best geloven dat tofu lekker is, maar het is nooit echt een groot succes in mijn keuken. Als ik het uit een professionele keuken eet, dan is het eigenlijk altijd prima: dat is dan meestal stevige tofu en het is gefrituurd of goed gebakken; alleen dan krijgt het die sponsachtige structuur die wel wat op een omelet lijkt. Je transformeert zo die gladde structuur tot sponsje voor saus en dat vind ik dus wel lekker. Dat weet ik nu, want ik heb dat boekje gelezen… Groene Tofu heet het en het bevat dus recepten met allerlei verschillende soorten tofu. Wist je bijvoorbeeld dat er een soort gebakken tofuvellen bestaan (inari-age), die je kunt opensnijden en vullen als een pitabroodje? Die ga ik binnenkort in de toko eens opzoeken. Kijk, dat ziet er zo uit:

  

Het boekje is verdeeld in ontbijtrecepten, snacks & bijgerechten, hoofdgerechten en zoetigheid, waarbij het deel met de hoofdgerechten uiteraard de grootste groep is. Binnen die groep vallen veel verschillende soorten recepten en houdt de auteur het zeker niet alleen bij Aziatische gerechten. Tofu past blijkbaar ook in chili (con tofu), een ovenschotel a la Nicoise, preisoep met zachte tofu, ratatouille, en Jamaicaanse tofu. Toch moet ik zeggen dat mijn voorkeur uitgaat naar de curry’s en andere Aziatische bereidingen. Wat mij betreft is tofu wel gemaakt voor pittige marinades.

De recepten zijn erg gemakkelijk en sommige gerechten mogen wel wat meer ingrediënten hebben, maar dat is misschien mijn voorkeur voor wat complexere smaken. Ik ga in ieder geval snel eens de ingemaakte tofu maken, waarbij het wordt ingelegd met sojasaus, azijn, shiitakes, ui en knoflook. Lijkt me erg lekker!

Misschien een kerstcadeautje voor een vegetariër? Het boekje is o.a. bij Bol.com te koop voor €14,95

Groene tofu

Auteur: Amelia Wasiliev

ISBN: 9789462263413

Uitgever: Citrus

Via deze link kan je het boek ook inkijken op de website.

Enfin, ik maakte uit dit boek de 'roerbak met tofu en zwarte bonensaus' (foto hierboven). Echt ontzettend simpel, maar de tofu kwam goed uit de pan. Je schudt de blokjes tofu om met maïzena en als je dat bakt, dan krijg je een lekker krokant korstje.

Het recept gebruikte een bundeltje lente-uitjes, maar die was ik vergeten te halen. Ik nam daarom ui en wat sperziebonen voor de kleur, maar ach, je kunt natuurlijk alle kanten op qua groente.

Je maakt een heel erg simpele woksaus van twee ingrediënten, maar daar zit wel heel veel smaak in: knoflook, zout, zoet en pittig. Toch kan je met hetzelfde gemak allerlei andere lekkere woksauzen zelf maken. Daar heb je dus geen potjes of zakjes voor nodig, he? Ik heb bijvoorbeeld ook een recept voor een saus met onder andere vissaus en hoisin, of iets pittigs – met sesamolie, chiliolie en sojabonensaus, of zelfs iets met pindakaas en sojasaus. Dat kan hier net zo goed en het is maar net waar je zin in hebt.

Roerbak met tofu en zwarte bonensaus

Veganistisch recept voor 2 grote + 2 a 3 kleine mensen

Bron: het boek Groene Tofu – Amelia Wasiliev – ik heb het alleen opgeschaald qua hoeveelheid en de lente-ui vervangen

300 gr paprika, in brede repen

300 gr wortel, in lange repen of schuin weggesneden, dunne plakjes

2 middelgrote uien, in partjes

2 handen met sperziebonen (uit de diepvries; die kun je zo meebakken)

1 blok stevige tofu van 500 gr

4 el maïzena (35 gr)

zout, peper (niet te veel, de saus is ook erg zout!)

100 gr zwarte bonensaus (ik gebruikte de ‘zwarte bonen knoflooksaus’ van Lee Kum Kee)

2 el zoete chilisaus

olie om te bakken

eventueel rijst voor erbij

De tofu moet uitlekken en worden geperst: leg het blok op een bord of snijplank. Leg daar een ander bord of plank bovenop en zet er iets zwaars op. Twee blikken bijvoorbeeld. Laat dit zo een kwartier staan, giet het vocht eraf en snijd het dan in blokjes.

Doe de maïzena in een kom en breng op smaak met zout en peper. Wat chilivlokjes zouden misschien ook niet misstaan. Schep de blokjes tofu hier doorheen zodat alles met een laagje maïzena is bedekt. Doe dit op het laatst, want anders plakt de maizena alle blokjes weer aan elkaar.

Ik gebruikte twee pannen; een grote koekenpan voor de tofu en een grote hapjespan (of wok) voor de groente. Bak de groente dus gaar in de hapjespan in wat olie. Ik doe er in het begin gewoon even een deksel op, anders bakt het te droog. Ik gaar het dus eerst een beetje en daarna bak ik het alsnog enigszins bruin zonder deksel.

Bak ondertussen in wat olie (2 a 3 eetlepels olie) de tofu bruin in de koekenpan. Desnoods kan je ook de tofu eerst bakken, dan apart houden, en doorgaan met de groente in dezelfde pan.

Bak het in ieder geval op redelijk hoog vuur.

Ondertussen kook je eventueel de rijst. Ook maak je de saus: roer de bonensaus en chilisaus door elkaar en verdun dit met een scheutje water. Proef even: je kunt het nog wat zachter en zoeter van smaak maken met wat meer chilisaus als je wilt.

Voeg tenslotte de groente, saus en tofu bij elkaar en serveer. 

Recensie kookboek 'Vegetarisch voor een prikkie'

Vooral onder nieuwe vegetariërs hoor ik nog wel eens de vraag om geschikte kookboeken. De belangrijkste eis daarbij is vaak dat de recepten een beetje maakbaar zijn. Zeg maar, dat je met drie natgeregende kinderen om half zes thuis komt en dan niet opziet tegen het koken; dat soort recepten. Ook als blogger weet ik dat de populairste recepten meestal de simpelste zijn.

Mijn oog viel dan ook op een nieuw vegetarisch kookboek, genaamd ‘vegetarisch voor een prikkie’. Goedkoop betekent vaak ook simpel, dacht ik, en dat klopte. Het gaat dan ook om recepten met simpele producten en een kort ingrediëntenlijstje. Maar dan wel heel erg lekker. Al bladerend had ik direct zin om te gaan koken! Dus ik kan alleen maar zeggen: dit is een aanrader. Zeker voor de vegetariër die op zoek is naar inspiratie voor de doordeweekse dagen. Kijk even met me mee...

Het boek is van origine Zweeds en geschreven door een blogger die vindt dat vegetarisch eten niet per se hoeft te draaien om duré poke bowls en vreemde ingrediënten uit verre landen. Stay Cheap is haar motto. Ze vindt dat je prima kunt eten met normale producten, wat niet alleen beter is voor je portemonnee, maar ook voor het milieu.

Het boek heeft 72 recepten, waarvan er veel veganistisch zijn, of makkelijk vegan te maken zijn. Andersom kan natuurlijk ook; persoonlijk vervang ik plantaardige melk weer met gewone melk, want dat vind ik lekkerder. Er is een mooie mix van pasta’s, lasagnes, soepen, curry’s, verwarmende pannetjes chili en noedels, en meerdere zelfgemaakte burgers en balletjes van bonen, linzen of bieten. Vooral de bonenballetjes en falafel van gele erwten leken me erg lekker. En ik had laatst zelf een goede chili gemaakt, maar moet die snel nog eens maken met haar maiscrème ernaast. Ze maakt een soort dikke saus van gepureerde mais en geraspte kaas en dat zag er heerlijk uit:  

Of deze linzen-wortelballetjes op rijst met een saus van kokosmelk, currypasta en spinazie…?

Of de Stay Cheap Taco’s met kruidige linzen en ananassalsa.:

Een lasagne met linzen waar je het vlees vast niet in mist:

Simpele tomatensoep met witte bonen en feta:

Enzovoort…! En dan heb ik hierboven nog wel de 'moeilijkste' recepten gekozen. Er staan ook veel echt simpele gerechten bij, die werkelijk iedereen kan maken. Dit boek is er dus eentje die heel erg in mijn straatje past en ik kan hem dan ook zeker aanraden:

Vegetarisch voor een prikkie - Hanna Olvenmark

uitgeverij Citrus

€ 19,95

ISBN 978-94-6226-343-7

Jeremy Fox: Zoete aardappel met knoflookboter, zoetzure ui en dukkah

Wat een desillusie… Zit ik een paar weken geleden het boek van Jeremy Fox nog helemaal op te hemelen als nieuwe belofte, blijkt het toch tegen te vallen. Het was zó veelbelovend en ik had er veel van verwacht! Maar ik heb inmiddels vier recepten gekookt, en er is slechts één recept dat ik ook wel wil bloggen. En niet omdat het nou zo’n speciaal recept is. Nou ja, voor een vegetarisch recept zou het in een restaurant nog steeds een grote verbetering zijn ten opzichte van het gebruikelijke aanbod, maar om nou te zeggen dat je volkomen sensorisch verbluft achterblijft… nee…. Terwijl mij toch het tegendeel was voorgespiegeld.

De verrassende opsomming van smaken in het boek móest wel lekker zijn, en op het internet vind je ook alleen maar lovende recensies. Maar als je het zelf kookt, ontstijgt het nergens het predicaat van ‘gewoon lekker. Niet speciaal’. Kijk, dat kan natuurlijk aan mij liggen. Het is net als met een dure fotocamera: je kunt wel een exemplaar van duizenden euro’s in handen hebben, maar dat garandeert niet dat je er ook fatsoenlijke foto’s mee kan maken. En met een kookboek gaat dat net zo. Een goed voorbeeld wil nog niet zeggen dat de thuiskok dat ook even namaakt. Maar och, ik geloof dat ik toch wel iets kan qua koken… Ik moest sommige recepten hier en daar wel noodgedwongen aanpassen, maar de ziel van het gerecht bleef toch steeds wel overeind staan.

Als eerste maakte ik een Calabrische roomboter, een boter omgeroerd met onder andere veel gefruite knoflook, ui en chilipeper, welke je simpelweg door een pasta kon roeren. De ingrediënten beloofden veel smaak, maar het was eigenlijk oneetbaar. Ik ging op het internet op zoek naar andere voorbeelden. Wat hadden andere foodbloggers ermee gedaan en waar ging ik de fout in? Maar tot mijn stomme verbazing had Fox al eerder dit recept gepubliceerd, maar dan in een andere vorm. Ik zou dat bij andere recepten ook zien. Hij had zijn paradepaardjes al eerder uit de doeken gedaan, en nu hij een kookboek ging schrijven, had hij alles een beetje aangepast, om weer als nieuw in een kookboek te kunnen zetten. Helaas leken alle eerste versies mij beter dan die in het kookboek. Zo doet hij in het boek 400 gram knoflook (!) en 400 gram ui in een klein pond boter. In het eerdere recept zit er maar 1 bol knoflook (=50 gram) in. Sorry, maar het was echt niet lekker.

Ik ging verder met de "gestoofde venkel, aardbei sofrito, crackers en scrambled eggs". De aardbei sofrito is een ingekookte saus, waar je 6 uur voor moet uittrekken. Eerst stoof je ui en venkel met een schep pijnboompitten 3 uur lang. Tot zo ver ging het goed. De boterige geur die hier uit opsteeg was bedwelmend lekker. Maar toen moest er een doos aardbeien in worden fijn geknepen, waarna het nog eens drie uur moest stoven en inkoken. Uiteindelijk bakt het droog, de olie van 6 uur eerder komt weer uit het baksel gelopen en op dat moment is het klaar. Een drab met pitjes en een rare kleur. Het zag er echt niet uit als de foto's van hem zelf.
Daarbij kwam nogmaals gestoofde venkel, roerei en crackers (eigenlijk ‘carta da musica’, maar dat zat er hier even niet in) en het eind resultaat was niet vies, maar ik zou het niet met de kerst serveren, en ik ga het jullie zeker ook niet aanraden voor de kerst. De sofrito vind je op het internet nog ruimschoots, maar ook weer in een andere versie dan in het boek, en dan met polenta.

mijn versie...

en de foto uit het boek

En toen kwam het recept wat door andere ‘het beste recept ter wereld’ werd genoemd, ‘legendarisch’ en ‘grandioos’: de dubbel gedopte erwten met witte chocolade en macadamianoten. Tja… Wat zal ik eens zeggen. De dochter en ik zetten ons aan de erwten. Dat dubbel doppen ging nog best simpel, want je drukt (diepvries)erwten gewoon uit hun velletjes. Na een onsje bedachten we ons om het toch eens te proeven, maar we waren niet bepaald overweldigd. De gewone erwten hadden gewoon meer smaak en structuur! We waren dus klaar. Ik gooide alles bij elkaar en ging door met de bouillon. Het boek schrijft voor dat je de peulenschillen van verse erwten kookt om samen met wat munt een lichte bouillon te maken. Nu ja, dat gaat het hem niet worden in september. Ik dacht een redelijke vervanger te hebben gevonden in een lichte groene thee, getrokken met een paar basilicumblaadjes. Daarbij kwam dan gewoon wat gehakte witte chocolade en gehakte macadamia’s. En de smaak? Meh… Na drie happen heb je er genoeg van. Eén van de dochters vond het notabene nog erg lekker en we hebben onze porties met liefde naar haar toe geschoven. Wederom, misschien lag het aan de diepvrieserwten in plaats van verse knikkertjes, maar toch…

Maar niet getreurd, toen moest de zoete aardappel nog komen. Ook deze beloofde veel: de aardappel wordt gekookt of gestoomd, in blokken gesneden, en daarna gefrituurd. Deze blokjes worden omgeschept met wat knoflookboter en citroensap, en geserveerd met zoetzure rode ui, bleekselderij, lente-ui, mayonaise, en dukkah (een mengsel van gehakte hazelnoot, sesamzaad, komijn en koriander). Een soort hele chique patat dus eigenlijk. En deze was lekker, hoewel ik de volgende keer de blokjes aardappel niet zou omscheppen met de saus, want het gefrituurde effect is direct weg. Ik zou het er nu gewoon wat oplepelen. Verder adviseer ik om de mise-en-place in orde te hebben: alles moet klaar staan in bakjes zodat je het snel kunt uitserveren.

mijn versie...

en de foto uit het boek

Zoete aardappel met knoflookboter, zoetzure ui en dukkah

bron: chef Jeremy Fox, On Vegetables

Voor de dukkah hak je het volgende samen tot een grof poeder:
1 el gehakte en geroosterde hazelnoten (15 stuks)
2 el sesamzaad
¼ tl korianderpoeder
½ tl komijnpoeder
½ tl zout

Zoete aardappels:
900 gr zoete aardappels
Olie in een frituurpan
3 el roomboter
2 tenen knoflook, heel fijn gehakt
2 tl zout
2 el lente-ui, in fijne ringetjes
Rasp en sap van 1 citroen

Verder nodig:
4 el mayonaise (ik verdunde het wat met water zodat je het een beetje kan gieten)
2 selderijstengels uit het hart van de plant (de dunne, delicate stengeltjes), in smalle reepjes
4 el zoetzure rode ui (recept hieronder)

Zoetzure ui (maakt meer dan je nodig hebt, maar het is bij veel dingen lekker):
250 gr rode ui, in smalle halve ringen
100 ml azijn
100 ml suiker (dus niet in grammen)
100 ml water
1 tl zout

Begin met de uien: doe de uien goed op elkaar gepakt in een grote hittebestendige pot. Verhit de rest in een pan tot heet en de suiker is opgelost en giet dat over de uien. Laat het afkoelen. Het kan al na een paar uur geserveerd worden, maar blijft ook nog wel een poosje goed in de koelkast.

Jeremy stoomt de hele aardappels gaar, maar ik schil ze en kook ze gewoon in hun geheel gaar (hele grote aardappels zou ik even in grote stukken snijden). Laat ze goed uitstomen en snijd ze in blokjes van 2 cm. Zet nu eerst alle ingredienten klaar, voordat je de aardappels afbakt.

Smelt de boter zachtjes in een pannetje en doe daar de gehakte knoflook en een snuf zout bij. Haal direct van het vuur en houd apart.

Verhit een frituurpan met olie tot 180 graden en frituur de blokjes aardappel in enkele minuten bruin. Laat ze uitlekken en bestrooi met zout. Verdeel ze over 4 kommetjes, bedruip ze met knoflookboter, lente-ui, citroenrasp en sap. Verdeel er wat verdunde mayonaise, selderij en zoetzure ui over. Tenslotte bestrooien met de dukkah en direct serveren.

Nb. Fox schept de aardappel dus om in het mengsel van citroensap en boter, maar dan is de aardappel niet meer knapperig, en dat vond ik zonde.

Recensie kinderkookboek Lekker Uitpakken (Koken met Karin)

Ik heb een zwak voor kinderkookboeken, omdat het de bedoeling is dat lekker eten en koken hier met de paplepel worden ingegoten. Natuurlijk neem ik die culinaire educatie met liefde zelf ter hand, maar helaas is het zo dat de kinderen alleen iets aannemen van externe partijen. Als de juf op school of in de zwemles iets zegt, dan is het heilig, maar als wij hetzelfde zeggen wordt het verworpen als klinkklare onzin. Tja… Als ik het dan toch van derde partijen moet hebben, dan wijk ik wel graag uit naar boeken die ongeveer vertellen wat wij ook al dachten.

Jammer genoeg ontstijgen veel kinderkookboeken niet het niveau van tosti, zoet geneuzel met nutella, of gewoon wanstaltige recepten (hallo, Blue Band Kinderkookboek! Joehoe!) en dat is dus niet helemaal hoe ik erover denk. Er zijn wel serieuzere boeken, hoor. Zo is de Mini Kinderkookbijbel van Nancy McDougall erg compleet met serieuze recepten, die een kind van tien jaar prima zou kunnen maken voor de avondmaaltijd. Nadeel is weer de vormgeving, die dan weer te serieus is. Daar hadden ze best iets meer van kunnen maken.

Maar in oktober verscheen het tweede kinderkookboek van Karin Luiten en zij heeft wel de juiste dosis tussen leuk en serieus kunnen vinden. De vormgeving is lekker los, met veel ruimte voor grapjes, maar ook veel zinnige uitleg, plus serieuze recepten. Gerechten die de revue passeren zijn bijvoorbeeld spruitjessoep (jawel, wel lekker), kipnuggets met een Japanse twist, shakshuka, pasta met broccoli en zalm, zoete aardappelrösti, Turkse pizza en pitabroodjes (yes, homemade!) met een kip-kerriesalade erin. Daarnaast natuurlijk ook zoete gerechten en simpelere dingen als pantosti’s, cupcakes en appelflappen van bladerdeeg, vermomd als dinosauriër. Ik begin binnenkort met Kleine Chef (bijna 8 jaar oud) aan die appelflappen.

Op Facebook zag ik ook al dit filmpje langskomen:

Kortom: aanrader! Leuk (sinterklaas)kadootje voor kinderen vanaf groep 4 of 5 en ouder. Mijn zoon zit in groep 4 en met wat hulp zou hij nu zelf de simpelere recepten kunnen lezen en maken, maar een kind uit bijvoorbeeld groep 8 zou hier goed in zijn eentje uit kunnen koken.

Lekker Uitpakken – 128 pagina's - Karin Luiten – 16,99 euro

Rendang van spitskool – recensie van ‘Zoals alleen oma dat kan’

“Zoals alleen oma dat kan” – is de titel niet een beetje demotiverend? Je hoeft er haast niet aan te beginnen, want alleen oma kan het zo lekker koken… Maar goed, laten we toch maar eens verder kijken. TV-chef Danny Jansen schreef een boek naar aanleiding van de gelijknamige kookserie op 24kitchen waarin hij verschillende oma’s de keuken inhaalt om hun Indische recepten te proberen. Een goed idee, want laten wij Hollanders nou ronduit gek zijn op al die bekende gerechten, en een verzameling ervan in één boek kan erg fijn zijn. En dat is het ook. Het is een fijn boek om in huis te hebben. Een duidelijk signaal daarvan bij mij is dat ik recensieboeken vaak doorgeef aan anderen, omdat het hier anders vol loopt, maar deze houd ik voorlopig nog even. Ik heb namelijk zeker tien recepten gezien die ik moet proberen, waaronder de Indische gehaktballetjes, babi ketjap, pasteitjes met makreel en sambal tomaat. Hmmm…

Het boek is verdeeld in 7 verschillende rijsttafels. Zes van de oma’s en eentje van Danny zelf. De menu’s bevatten van alles en nog wat, van groentegerechten tot veel recepten met kip, rund, varken, vis (vooral makreel) en garnalen. Desserts waren duidelijk geen speerpunt, want met slechts drie stuks komen die er wat karig vanaf. Spekkoek zit daar dan gelukkig wel weer bij. Gemaakt met een pond margarine? Nou ja, oma zal het wel weten…

Alles goed tot zover. Maar… wanneer je bij de ‘sambal goreng basa’ een kilo rundvlees nodig hebt, dan wil ik wel graag weten welk onderdeel ik van de koe moet hebben… Ossenhaas zal het wel niet zijn, maar riblappen lijken mij ook onwaarschijnlijk wanneer het vervolgens maar 1 uur hoeft te sudderen. Dat vraagt inzicht of aanpassing van de thuiskok en dat zou niet nodig moeten zijn.

Maar verder is het een lekker boek dat zeker zal worden gebruikt hier. Een leuk kerstkadootje ook.

Zoals alleen oma dat kan - Danny Jansen

Uitgever: 24Kitchen

Prijs: 24,95

Ik probeerde de rendang van spitskool. Trek hier wel 4 uur voor uit!

De foto uit het boek en daaronder die van mij. Fotogeniek wordt zoiets natuurlijk nooit...

Rendang van spitskool

1 niet te grote spitskool – een kilo zou mooi zijn. Ik had er eentje van 1,5 kilo en moest extra van de smaakmakers hieronder toevoegen

50 gr zout

1 serehstengel (citroengras), gekneusd

2 djeroek poeroetblaadjes (limoenblad – kijk bij de toko eens in de diepvries? Ze zijn er ook gedroogd, maar zijn dan lang niet zo goed. Ik zou ze weglaten in dat geval)

½ rode peper, gesnipperd

stukje verse gember van ongeveer een centimeter

zonnebloemolie

100 ml ketjap manis (van een fatsoenlijk merk. bv A-brand Ketjap Kentel (ABC) of Ketjap Medja Kaki Tiga)

50 ml gembersiroop

2 el sambal badjak

250 ml groentebouillon

Snijd de kool in kwarten, haal de harde stukken eraf en snijd het dan in hele fijne reepjes. Doe het in een grote schaal. Bestrooi de kool met het zout en laat het met een gewicht erop (bord erop en een zware pan op het bord) twee uur staan. Giet de kool daarna af (er kwam een klein kopje vocht uit bij mijn kool) en spoel het zout eraf onder de kraan. Laat het goed uitlekken.

Verhit een beetje olie in een braadpan en bak de kool en de specerijen enkele minuten. Voeg daarna de rest toe en laat het 2 uur op het laagste vuur sudderen. Doe geen deksel op de pan; het vocht hoort grotendeels te verdampen, maar houd het wel even in de gaten. Ik heb het uiteindelijk korter dan 2 uur laten sudderen. De kool was al eerder boterzacht en lekker doordrongen van de specerijen en ketjap. We aten er maiskoekjes en rijst bij.