Amandelijs, amandelkoekjes en amandelcake

Dat krijg je er nou van: in Duitsland was het amandelmeel in de aanbieding en de zakjes werden eenmaal thuis hoog opgestapeld in de kast. Maar ja, zo hard gaat dat consumeren nu ook weer niet en voor je het weet moet het worden opgemaakt vanwege naderende THT-data. De Delicious bood uitkomst: amandelijs. Dat is mooi, maar dan wel met amandelkoekjes erbij.

Het ijs moet overnachten in de koelkast, maar verder kan een kind de was doen, want het wordt gebonden met maïzena. Dat is makkelijk en het was bijzonder smakelijk, maar toch denk ik dat binden met eieren nog lekkerder is. Dat proberen we gewoon nog een keer, want de voorraad is nog niet op.

De koekjes zijn geweldig. Ze lijken veel op onze Weespermoppen: bijna smeuïg amandelspijs van binnen, maar met een knapperig bruin suikerlaagje eromheen. Ze blijven verrassend lang goed en waren na twee dagen nog net zo knapperig als dat ze uit de oven kwamen. Dit is er eentje om te onthouden.

Amandelijs

Bron: Delicious juni 2012

1 liter volle melk

4 el maïzena (ongeveer 30-40 gr)

300 gr suiker

250 gr fijngemalen amandelen (amandelmeel)

Breng 2/3 van de melk aan de kook en roer de maïzena, samen met de suiker, los met de resterende melk. Giet dit bij de hete melk en roer met een garde totdat het dikker begint te worden. Voeg het amandelmeel toe en laat het afkoelen. Zet het mengsel een nacht weg in de koelkast.

Zeef de melk door een fijne zeef (je kunt de amandelprut bewaren, zie beneden) en draai van de melk ijs in een ijsmachine.

Amandelkoekjes van Julia Child
Bron: De kunst van het koken (recept: les croquets denison)

100 gr amandelmeel (het recept gebruikt 50/50 walnoten en amandelen)

120 gr poedersuiker

1,5 tl kirsch (ik gebruikte marasquin)

geraspte schil van ½ citroen

1 eiwit (M)

daarna nog eens 1 eiwit

kristalsuiker (het recept gaat uit van poedersuiker) om in te rollen

Meng het amandelmeel, poedersuiker, eiwit, kirsch, citroenschil en 1 eiwit tot een stevig deeg. Als het te droog is, moet er nog iets eiwit worden toegevoegd. Waarschijnlijker is het dat er nog wat amandelmeel en poedersuiker bij moet. Ik gebruikte zelf een groot ei (L) en moest nog wat eetlepels amandelmeel en suiker toevoegen. Het deeg is plakkerig, maar valt wel tot balletjes te rollen.

Zet in twee bakjes het andere losgeklopte eiwit en suiker klaar. Rol van het deeg balletjes ter grootte van (ongepelde…) walnoten en wentel deze door het eiwit en daarna door de suiker. Leg ze op een bakplaat met bakpapier bekleed. Er moet nog flink wat ruimte tussen de balletjes zitten, want ze vloeien uit tot koekjes van zo’n 5 cm in doorsnede.

Verwarm de oven voor op 150 graden (zo’n 130 graden hetelucht) en bak ze in ongeveer 20 minuten bruin en knapperig. Laat ze op de bakplaat afkoelen en haal ze er dan pas vanaf. Als ze warm zijn, zijn ze nog vrij kwetsbaar en ze kunnen vast geplakt zitten aan het papier.

Je kunt van het deeg overigens ook kleine bonbonballetjes draaien en deze in piepkleine bakjes doen, zodat ze hun vorm houden. Ze rijzen dan duidelijk in de oven. Ik heb er ook een keer grote ‘soezen’ van gebakken in papieren cakevormpjes, maar dit moest wel een uur in de oven en ze zijn best machtig.

Enfin, en dan sta je daar als Hollander met een bakje amandelprut (plus wat resten eidooiers). Je weet wat het heeft gekost, en weggooien is daarmee haast geen optie. Smaak zit er natuurlijk nog best aan. Nadat ik er regelmatig hapjes van had genomen besloot ik met de resterende 200 gram een cake te bakken:

Kliekjes-amandelcake

Voor een middelgrote cakevorm

200 gr drab van de amandelen, heel goed uit laten lekken!

2 eidooiers en het restje wit, wat je over hebt van de koekjes

150 gr suiker

150 gr boter

2 eieren

1 volle tl bakpoeder

120 gr zelfrijzend bakmeel

rasp van ½ citroen

1/2 tl zout

Voeg alles samen en als laatste mag het bakmeel en bakpoeder erbij. Schep het mengsel in een cakevorm en laat dit een uur bakken op 160 graden (140 graden hetelucht). Als je er een satéprikker insteekt moet deze er schoon uitkomen (weliswaar vet, maar geen beslag eraan).

Oordeel van het smaakpanel: alle onderdelen zijn goedgekeurd.

Foodblog Event - Petticoat tails (shortbread)

Uit Pauline's Keuken host deze maand het Foodblog Event met het thema High Tea. Ik ben dan wel niet zo van de koekjes met thee, maar een mooi Engels thema kan ik niet weerstaan. En ik moet dan ook direct wat opbiechten...  Even onder ons, he? Ik geloof dat ik een klein beetje verliefd ben. Op Engeland. De oplettende lezer had het misschien al door dat ik mijn weg in de Britse keuken aan het zoeken ben, maar het nam hier thuis verontrustende vormen aan. Ik heb mijn plastic tasjes van de Sainsbury’s verstopt in mijn Marsepein-voorraadkast, want voor je het weet gooit Meneer er de aardappelschillen en het afval uit het gootsteenzeefje in. En nu kan ik dus af en toe nog even aan mijn tasjes snuiven. Ik druk ze aan de borst, kijk nog eens op het bonnetje wat ik zoal kocht die dag en leg ze dan weer achterin de kast. Ook koester ik mijn nieuwe Jamie Oliver boek over de Engelse keuken, hamster ik de Britse Delicious magazines en was ik als een kind zo blij toen ik op Koninginnedag een enorme stapel oude Delicious-magazines op de rommelmarkt vond. De Engelse uiteraard. Ik nam ook een stapel Amerikaanse bladen mee, maar die liefde is er duidelijk niet. Amerikanen doen rare dingen met eten…

Ik bewaar wel meer plastic tasjes hoor. Die uit Spitsbergen met een ijsbeer erop bijvoorbeeld liggen ook keurig opgevouwen. Ik ben er zo eentje die warme herinneringen aan een supermarkt kan hebben...

En nu? Tja, ik moet het nu doen met mijn voorraad en een dagelijkse portie BBC. En het boek The Great British Book of Baking dat werd uitgegeven naar aanleiding van het BBC-programma The Great British Bake Off, dat jullie van de winter natuurlijk allemaal trouw volgden. Een erg fijn boek om mee op te bank te zitten vanwege de verhalen en de verzameling Britse bakrecepten. Het recept hieronder komt er ook uit. Het is het bekende Engelse shortbread, maar in een typische Schotse vorm. Het mag wat meer bite hebben en de structuur is wat ‘los’, maar toch zijn ze vreselijk lekker en ze waren nog diezelfde middag op.

Petticoat tails

Recept voor 18 koekjes

150 gr ongezouten roomboter, op kamertemperatuur

40 gr poedersuiker

200 gr bloem

50 gr maïzena

een zakje vanillesuiker

mespunt zout

kristalsuiker om mee te bestrooien

Verwarm de oven voor op 180 graden (160 graden hetelucht).

Meng de boter met de suiker met een mixer totdat het wit en luchtig is. Zeef de bloem en maïzena erbij en meng het daarna met de hand tot een stevig deeg.

Verdeel het deeg in tweeën en rol elke helft op bakpapier uit tot een cirkel van zo’n 18 cm breed en 5 mm dik. Knijp de randen wat in om een randje te vormen. Steek met een vormpje van 5 cm een cirkel uit het midden, maar laat het deeg in de cirkel liggen. Snijd de grote cirkel (maar niet de kleine) in 8 ‘taartpunten’.

Verplaats het deeg naar een bakplaat en bak ze in 18 tot 20 minuten gaar. Ze zijn dan lichtbruin en knapperig. Bestrooi ze met kristalsuiker en laat volledig afkoelen voordat ze van de bakplaat worden gehaald.

Oordeel van het smaakpanel: ze hebben van elk koekje een hapje genomen, maar zijn toch tot de conclusie gekomen dat ze liever een stroopwafel hebben.

En dan nog even dit. Het komt uit Bill Bryson’s “Notes from a small island” en Bill heeft gelijk:

And the British are so easy to please. It is the most extraordinary thing. They actually like their pleasures small. That is why, I suppose, so many of their treats - teacakes, scones, crumpets, rock cakes, Rich Tea biscuits, fruit Shrewsburys - are so cautiously flavourful. They are the only people in the world who think of jam and currants as thrilling constituents of a pudding or cake. Offer them something genuinely tempting - a slice of gateau or a choice of chocolates from a box - and they will nearly always hesitate and begin to worry that it's unwarranted and excessive, as if any pleasure beyond a very modest threshold is vaguely unseemly.

'Oh, I shouldn't really,' they say.

'Oh, go on,' you prod encouragingly.

'Well, just a small one then,' they say and dartingly take a small one, and then get a look as if they have just done something terribly devilish. All this is completely alien to the American mind. To an American the whole purpose of living, the one constant confirmation of continued existence, is to cram as much sensual pleasure as possible into one's mouth more or less continuously. Gratification, instant and lavish, is a birthright. You might as well say 'Oh, I shouldn't really' if someone tells you to take a deep breath.

Sugo all'amatriciana

De beroemdste pastasauzen (Carbonara, Amatriciana, Cacio e pepe, Pesto Genovese, etc.) hebben gemeen dat ze allemaal uit zeer weinig ingrediënten bestaan. Het is pasta plus een smaakmaker, maar vaak wel eentje die waanzinnig goed is. Als je de beste ingrediënten in huis haalt, heb je een pastagerecht van de bovenste plank. En toch, en toch… Ik heb weer gezondigd met Italië’s culinaire regels; kom maar eens om guanciale (gedroogd en gezouten (ongerookt) kinnebakspek) op een dinsdagmiddag in Almere Buiten. En bucatini, de pastasoort die erbij moet worden gegeten staat ook al niet bij de buurtsuper. Pancetta dan maar, of desnoods gewoon (maar goed) spek. Als ik dat in wat olie bak, sta ik net zo goed te watertanden. Wat chilipeper mag, maar ik liet het achterwege. Ik heb wel wat wijn en rozemarijn toegevoegd, maar de purist haalt daar zijn neus voor op. Pasta met tomatensaus en spek; och man, je zou er direct verliefd op worden.

Sugo all'amatriciana

recept voor 300 gr pasta

150 gr pancetta of gewoon gerookt spek, in reepjes

olijfolie

700-800 gram verse, rijpe tomaten (of 2 blikken gepelde tomaten van 400 gr)

1 ui, gesnipperd

1 teen knoflook, gesnipperd

klein glas rode wijn of 2 el balsamicoazijn

klein takje verse rozemarijn of 1 tl gedroogd

75 gr pecorino, geraspt

een handje gehakte verse peterselie

serveren met meer geraspte pecorino of zachte geitenkaas, zoals op de foto

300 gr pasta

Snijd in de tomaten een kruis aan de bovenkant en leg ze zo’n 30 seconden in een pan met kokend water, totdat het vel iets loslaat. Spoel ze onder koud water en pel ze. Snijd de tomaten door en ontpit ze. Snijd ze daarna in stukken.

Bak het spek in wat olie bruin. Haal het uit de pan, laat het vet erin zitten, en houd het spek apart.

Fruit de ui en knoflook op zeer laag vuur in de pan van het spek voor 10 minuten zonder ze te laten kleuren. Giet er dan de wijn bij en voeg de tomaten en rozemarijn toe. Laat dit afgedekt 40 tot 50 minuten zachtjes sudderen. Roer de saus goed door en druk de tomaatstukjes waar nodig kapot.

Kook ondertussen de pasta gaar.

Roer de geraspte pecorino, het spek en peterselie door de saus en schep deze bij de pasta. Serveer met extra pecorino, hoewel ik een stukje zachte geitenkaas niet kon weerstaan.

Oordeel van het smaakpanel: ja hoor, ze waren gewoon aan het klieren en al had ik pannenkoeken opgediend, dan hadden ze er nog hun neusjes voor opgehaald. Mijn kinderen kennende vinden ze dit lekker. Dit krijgen ze gewoon nog eens voorgeschoteld.

Gebakken feta in tomatensaus

Jááá, zomers, snel en makkelijk! Met brood en iets om erop te smeren maak je mij echt blij. Ik ben op dit moment erg weg van een geitenfeta die ik bij een Turkse winkel koop. Het heeft waanzinnig veel smaak, hoewel het vast geen feta mag heten. Maar ook mijn supermarkt verkoopt een goede feta met smaak. Koop de beste producten die je kan vinden, want in dit gerecht proef je dat echt terug. En jawel, er zijn best goede kant en klare sauzen te vinden, maar dat zijn niet de goedkoopste. Dat geldt overigens ook voor de feta. En de olijven. Nou ja, en voor de olijfolie ook wel. Kortom…

Gebakken feta in tomatensaus

Recept voor 2 personen

400 gr goede feta

1 pot kant en klare tomatensaus

handje zwarte olijven, in plakjes

4 a 5 gedroogde tomaten op olie, in reepjes

olijfolie

eventueel wat klein gesneden en gebakken groente, zoals courgette, wortel, etc,

Verwarm de oven voor op 200 graden (180 graden hetelucht).

Meng eventueel extra (gare) groente bij de tomatensaus en giet de saus in een ovenschaal. Leg de feta in de saus. Verdeel de olijven en tomaatreepjes erover en besprenkel de kaas met wat olie.

Bak de feta 30 minuten. Serveer met brood en een salade.

Oordeel van het smaakpanel: Kleine Chef snapt zelfs dat hij de kaas op het brood moet scheppen en doet ernstig mee. De dames klooien deze week maar wat aan met hun eten en wachten op het dessert.

Nieuwe bruschetta's

Chocolade? Nah…

Chips? Och, soms…

Cake, biscuit, stroopkoeken of bokkenpootjes? Neuh… vandaag even niet.

Als je daarmee vannacht aan mijn bed verschijnt, dan draai ik me nog eens om. Ik loop er niet warm voor en zeker ’s nachts niet, want met drie kinderen ben je blij wanneer je wél slaapt. Ik doe eventueel een oog open voor broodjes met salades, maar waar ik mijn bed misschien wel voor wil uitkomen is Duitse aardappelsalade. Met spekjes, zurige mayonaise, een fijngehakt augurkje erbij.  

Kelly van In Kell’s Kitchen host deze maand het Foodblog Event en koos voor het thema Guilty Pleasures en die kartoffelsalat is mijn grote zonde, maar toch volgt er nu geen recept voor. Ik eet het namelijk haast nooit, want ik ben te verstandig. Ik maak het niet en ik haal het niet. Een kilo aardappelsalade verdwijnt hier als sneeuw voor de zon, maar vervolgens moet ik er weer 10 uur voor hardlopen om het een tweede keer te doen verdwijnen…

Iets beters dus, iets kleiners graag. Met koolhydraten! Want ik ben gek op brood:

Het was weer tijd voor twee nieuwe bruschetta-toppings. Of crostini zo u wilt. Eigenlijk van beide een beetje; bruschetta wordt gemaakt van rustiek boerenbrood en wordt voor het bakken besprenkeld met olie, terwijl crostini van bijvoorbeeld stokbrood worden gemaakt, maar pas achteraf worden ingewreven met olie en knoflook. Nou ja, we doen maar wat hier in Nederland, he?

Deze komen uit het boek “Het grote boek met hapjes”. Vrij rap te maken voor een feestje of borrel en gelukkig weer eens wat anders dan chips en noten. Aan de andere kant, even tussen ons; zouden jaren 70-retrohapjes als leverworst met augurk en een blokje kaas met gember ook niet een hele verademing zijn? Wat plakjes ossenworst? Een glaasje met zoute sticks?? Ik geloof dat ik het niet eens erg zou vinden… Maar goed, we moeten mee in de vaart der volkeren en we bakken bruschetta’s: de toppings maak je van tevoren, maar het bakken van het brood en het beleggen moet wel op het laatste moment gebeuren.

De vorige varianten, ook niet verkeerd, stonden hier al eerder.

Bruschetta:

Snijd een stokbrood in dunne plakjes van 1 cm, besprenkel ze met wat olijfolie en rooster ze in de oven totdat ze knapperig zijn.

En dit aten wij erop:

Rucola en feta:

Voorbereiding: Meng 200 gr goede, verkruimelde feta met 2 tl citroen- of sinaasappelschil en 2 el olijfolie. Bak enkele plakjes rauwe ham knapperig in wat olie en verkruimel dit ook. Hou de ham apart.

Leg op elk plakje brood een paar rucolablaadjes. Schep wat feta op elk plakje brood en leg er wat verkruimelde ham op.

Mozzarella:

Meng 150 gr buffelmozzarella met 3 el fijngesneden basilicumblad en 3 el warme olijfolie. Breng op smaak met peper en zout. Laat dit een uur op kamertemperatuur op smaak komen en beleg er dan het brood mee.

Oordeel van het smaakpanel: als een kamer vol visite ze eet, dan zal het wel goed zijn. En hoppa, daar wordt weer een broodje met appelsap achterover geslagen.